رویای شیرین مورینیو و رئال

به اعتقاد بسیاری از کارشناسان فوتبال جهان همین عدم موفقیت در لیگ قهرمانان بود که «پرز» را به استخدام آقای خاص وادار کرد. این بازی با احساسات فوق‌العاده‌ای دنبال خواهد شد چون عبور از این مرز تا به حال برای مادریدی‌ها غیرممکن به نظر می‌رسیده و مورینیو مردی است که می‌تواند آنها را برای رسیدن به مراحل بالاتر تا قهرمانی هدایت کند. مورینیو در گفت‌وگویی راجع به بازی با لیون گفت: «از نظر روانی حذف این تیم برای همه مشکل نیست. من با پورتو آنها را حذف کردم و ریکاردو کاروالیو و کریس رونالدو هم با تیم‌های قبلی‌شان آنها را از گردونه بازی‌ها بیرون انداخته‌اند. علاوه بر این قرار است رکوردها شکسته شود و گذشته‌ها را فراموش کنیم؛ چراکه تنها حال است که اهمیت دارد.»

مورینیو پس از اختلاف‌نظر با خورخه والدانو، مدیر فنی باشگاه که به روزنامه‌ها هم کشیده شد، باید خود را با عبور از این مرحله به والدانو و سایر مخالفانش در باشگاه اثبات کند. او اگر به مرحله بعد برسد افتخار و موفقیتی جدید را ثبت کرده است و اگر ببازد تنش تازه‌ای ایجاد می‌شود که رفع آن بسیار دشوار خواهد بود. مورینیو معتقد است عبور از مانع لیون ساده خواهد بود. او در گذشته از شکست‌هایش درس گرفته و وقتی زمین خورده سریع بلند شده و به راهش ادامه داده و به موفقیت هم رسیده است. اما این بار اگر زمین بخورد، شاید بلند شدن به این سادگی‌ها ممکن نباشد. شبی که او همراه تیمش قهرمانی در لیگ برتر انگلستان در فصل 2003ـ 2002 را جشن می‌گرفت، ویسنته دل بوسکه گفت دیگر با رئال‌مادرید ادامه نخواهد داد، با وجود آن که او در 4 سال 2 بار قهرمان لالیگا و 2 بار قهرمان اروپا شده بود.

5 مربی پس از دل‌بوسکه به کار گرفته شدند ولی حتی یک قهرمانی هم از سوی آنها نصیب رئال نشد. ششمین مربی فابیو کاپلو بود که در فصل 2007 ـ 2006 قهرمان لالیگا شد ولی برکنار شد و برند شوستر هم در فصل 2008 ـ 2007 قهرمان شد، اما او هم در اروپا راه به جایی نبرد و کنار رفت چرا که اعتراف کرده بود برای رئال‌مادرید مشکل است در نیوکمپ برنده شود. خوانده راموس ثابت کرد حق با شوستر بوده، چون 2 بار به بارسا باخت ولی در بین 2 بازی رکورد بزرگی برای رئال خلق کرد: 17 بازی، 16 برد و تنها یک مساوی. در فصل پس از آن مانوئل پلگرینی رکورد بهتری داشت و حدنصاب جالبی برای امتیازگیری در لالیگا به جا گذاشت و تیمش 102 گل به ثمر رساند. اما او هم گناه بزرگی را مرتکب شد و 2 بار به بارسا باخت؛ یک بر صفر در نیوکمپ و 2 ـ صفر در برنابئو و طبیعی بود که برکنار شود. خوانده راموس هفته گذشته درباره شرایط کنونی رئال‌مادرید گفت: «آنها صدها میلیون یورو هزینه کردند و بازیکنان تازه و مورینیو را آوردند تا بارسا را شکست دهند، ولی نتوانستند لااقل من و پلگرینی باقی تیم‌ها را شکست می‌دادیم و مقابل آنها شکست نداشتیم.»

اشاره راموس به باخت اخیر رئال‌مادرید مقابل اوساسونا بود که فاصله آنها را با بارسای صدرنشین بیشتر کرد. ولی قبل از آن رئال در یک بازی کاملا یک‌طرفه تحقیر شده بود. در ماه نوامبر مادرید 5 ـ صفر به بارسا باخت و همان‌طور که ژاوی می‌گوید، پای رئالی‌ها کمتر به توپ خورد. مورینیو تنها آن را شب بد تاریخی نامید. راموس بازی‌هایش را با نتیجه‌ای خفیف باخت و تیمش به خاطر مصدومیت تضعیف شده بود و پلگرینی در شرایطی برابر از بارسا شکست خورد، ولی مورینیو قلع و قمع شد و هیچ اتفاقی نیفتاد.

خوانده راموس پس از برکناری‌اش از رئال گفته بود: «خوب است همیشه یک مربی مظلوم در رئال باشد تا برای همه شکست‌ها متهم شود» اما این بار قصه آن‌طور که او گفته بود پیش نرفت. این بار برای نخستین مرتبه در عوض تیم، مربی آن کهکشانی بود و در برابر دشنام‌ها و اعتراض‌ها ایستاد و نشان داد هواداران او را دوست دارند و باور کرده‌اند.

دیگر کمپینی برای برکناری‌اش به راه نیفتاد و از لابی‌های همیشگی در اتاق‌های دفتر رئیس باشگاه اثری نبود. وقتی رئال به اوساسونا هم باخت، مثل زمان پلگرینی و راموس تابلوهای پایان در دست تماشاگران دیده نمی‌شد و هیچ‌کس انگیزه‌ای برای اخراج او ندارد و روزنامه مارکا هم پس از باخت به اوساسونا تیتر زد: «رئال باید به لیگ قهرمانان فکر کند.»

لیگ قهرمانان برای سفیدپوشان پایتخت از هر چیزی مهم‌تر است. فلورنتینو پرز مدیر باشگاه چندین بار از بازگشت رئال به جایگاه منطقی‌شان صحبت کرده و منظور او در دست گرفتن جام قهرمانی اروپا و حضور در کانون توجه جهانی است. مادریدی‌ها از این ‌که بهترین باشگاه قرن بیستم نام گرفتند خوشحالند و مورینیو هم این تیم را قهرمان قهرمانان نامیده است.

این عنوان نه‌تنها از 31 عنوان قهرمانی لیگ آنها ناشی می‌شود بلکه بیشتر به خاطر 9 عنوان قهرمانی در اروپاست. هر فصل برای آنها با دلخوشی رسیدن به دهمین قهرمانی آغاز می‌شود و هر قدمی در بازار نقل و انتقالات برای رسیدن به این رویای شیرین است.

ولی مشکل مادریدی‌ها اینجاست که تقریبا یک دهه از آخرین قهرمانی‌شان در این بازی‌ها می‌گذرد و بدتر این ‌که 6 سال است از اولین مرحله حذفی بالاتر نرفته‌اند. با معیار خود مادریدی‌ها بزرگ‌ترین باشگاه قرن بیستم درافتخارات قرن بیست و یکم جایی نداشته است روزی که مورینیو قراردادش را با رئال‌مادرید امضا کرد، برای آشنایی با ورزشگاه سانتیاگوبرنابئو همراه با فلورنتینو پرز مدیر باشگاه در آن گشتی زد. وقتی به جام‌های قهرمانی اروپا رسیدند، پرز گفت: دلم برای این جام تنگ شده و مورینیو بلافاصله جواب داد: من هم با این‌ که چند روز پیش یکی از آنها را بردم ولی دلم تنگ شده!

قهرمانی مورینیو در اروپا با شکست بارسا میسر شد و این رزومه خوبی برای حضورش در مادرید بود. همان وعده مطلوبی که به هواداران مادرید داد، اما عملی نشد. او با جام قهرمانی اروپا در زیر بغل به مادرید رفت و با حضورش روی نیمکت، هواداران به این باور رسیدند که جام را تقریبا در ورزشگاه‌شان دارند. هیچ‌کس در اروپا نمی‌تواند قهرمانی لیگ قهرمانان را بهتر از مورینیو تضمین کند و در کنار آن مادرید به مورینیو گزینه‌ای داد تا بتواند ویترین افتخاراتش را کامل کند. مورینیو با 2 باشگاه مختلف به مقام قهرمانی رسیده بود و هیچ‌کس سابقه قهرمانی با 3 باشگاه را ندارد. اما با این ‌که مورینیو از چنین موقعیتی استقبال می‌کند اما در بدو ورود به رئال خاطرنشان کرده در هر دو تیم قبلی در دومین فصل حضورش موفق به قهرمانی در اروپا شد و تیم رئال هم از نظر او تیم کاملی نیست و باید برای قهرمانی همه چیز تکمیل باشد. شاید مادرید در این فصل هم دستش به جام قهرمانی در اروپا نرسد، اما این فصل آخرین مهلت خواهد بود. مادرید شاید از بارسا شکست سختی خورده باشد؛ ولی اروپا میدان اصلی عرض‌اندام آنها و البته مورینیو است. او حالا به گذر از این مرحله فکر می‌کند ولی در سال‌های قبل بر موانع سخت‌تر از این هم برای قهرمانی غلبه کرده است: «وقتی به اینتر رفتم 50 سال بود قهرمان اروپا نشده بودند.»