شروع یک زندگی تازه

سوارز درباره‌ اولین بازی و گل موثرش برای لیورپول برابر استوک می‌گوید:«می‌دانم برخی درباره‌ این که بتوانم در یکی از لیگ‌های اصلی اروپا موفق باشم ابراز تردید کرده‌اند اما این موقعیت برای من ایجاد شده که بتوانم توانایی‌هایم را در لیگ برتر نشان دهم. هدف ما گلزنی فراوان برای لیورپول و تکرار آمار قبلی‌ام در آژاکس است، اما شاید این کار در اولین فصل حضور در لیگ برتر ساده نباشد. حالا زمانی است که باید به سطح بالاتری در بازی ارتقا پیدا کنم. من در آژاکس در نهایت بازی بودم و به ‌این باشگاه برای موقعیتی که‌ ایجاد کرد و مرا به عنوان کاپیتان انتخاب کرد مدیون هستم. لیورپول برای من باشگاه ویژه‌ای است و برای من پوشیدن پیراهن شماره 7 این تیم و بازی مقابل هواداران افتخار بزرگی است.»

سوارز گرچه در 110 بازی خود برای آژاکس بیش از 81 گل به ثمررسانده و در فصول اخیر همیشه جزو گلزنان برتر باشگاه محسوب می‌شد،‌ اما شرایط بازی‌ها در لیگ هلند همیشه به‌گونه‌ای بوده که گلزنان با آمار عجیبی به لیگ‌های دیگر منتقل می‌شدند، اما نمی‌توانستند در تیم جدید حتی نیمی از گل‌های قبلی را تکرار کنند، چرا که رقابت در لیگ‌های اصلی اروپا به مراتب بیشتر است. ماتیا کژمان، آفونسو الوز و کلاس یان هونته لار از جمله بازیکنانی هستند که در لیگ هلند آقای گل شدند اما با انتقال به لیگ‌های جدید نتوانستند بازی‌هایشان را در سطح گذشته تکرار کنند و به مرور به تیم‌هایی به مراتب نازل‌تر از باشگاه‌های هلند راه پیدا کردند.

سوارز تاکنون تلاش کرده در گفت‌وگو با نشریات انگلیسی، خود را یک فوتبالیست تمام حرفه‌ای نشان دهد اما سابقه ‌او در باشگاه‌های هلند بیشتر از آن‌که مثبت باشد با نکات منفی همراه ‌است. یکی از مشهورترین آنها در بازی با تیم آیندهوون بود که ‌او «عثمان باکال» بازیکن تیم حریف را در جریان درگیری لفظی گاز گرفت و به همین خاطر 3 بازی محروم شد. در کنار این همیشه‌ او با مربیان تیمش درگیری‌هایی در داخل و خارج از رختکن داشته و به عنوان یک شخصیت پرحاشیه در بین بازیکنان آژاکس شناخته شده‌ است. به همین خاطر او در گفت‌وگوهایش در انگلستان سعی می‌کند از بحث درباره موضوعات حاشیه‌ای از جمله‌اختلاف با مربیان، تمارض‌های متعدد برای گرفتن پنالتی در بازی‌های حساس آژاکس، گرفتن توپ با دست در یک چهارم نهایی جام جهانی و گاز گرفتن حریف خودداری کند و بیشتر پاسخگوی مسائل فنی باشد. سوارز که در اولین بازی برای تیم ملی اروگوئه در سال 2007 از زمین بازی اخراج شد، می‌گوید:«هنوز هم از من درباره آن خطای هند در بازی با غنا سوال می‌کنند و من هم در مقابل مطرح می‌کنم اگر خبرنگاری در بازی حضور داشت و جای من بود در آن لحظه چه کاری انجام می‌داد. کاری که من انجام دادم کاملا غیرارادی بود ودرآن زمان گزینه دیگری نداشتم. من بهای سنگینی برای آن پرداخت کردم و از بازی نیمه نهایی محروم شدم، ولی هم‌تیمی‌هایم توانستند به رویای اروگوئه ‌ادامه دهند. در مقابل واقعا متاسفم که هیچ‌کس بازی‌های مرا در جام جهانی به خاطر نمی‌آورد و تنها چیزی که‌ از آن بازی‌ها یاد می‌شود توپی است که با دست زدم.»

اما داستان زندگی سوارز همچون داستان‌های غم‌انگیز ادبی است. او و 6 خواهر و برادرش یتیم بودند و مادرشان با تمام تلاشی که می‌کرد نمی‌توانست از عهده خرج 7 بچه بربیاید، اما با حضور برادرش پائولو در فوتبال حرفه‌ای آمریکای جنوبی، لوییس هم راه برادرش را در پیش گرفت و به‌ اروپا رفت و میلیون‌ها یورو کسب کرد و خانواده‌اش را نجات داد. با این همه مربی او در دوران نوجوانی به ‌او هشدار داده بود باید شیوه زندگی‌اش را برای پیشرفت در بازی تغییر دهد و در غیر این صورت نمی‌تواند به ‌اروپا راه پیدا کند. حالا او با گذر از این سختی‌ها در پی اثبات خودش در فوتبال اروپاست. «این بهترین شانس من برای به نمایش گذاشتن توانایی‌هایم در یک باشگاه بزرگ است. من زندگی راحتی در کودکی نداشتم ولی حالا تمامی اتفاقاتی را که در زندگی‌ام افتاده می‌پذیرم. فوتبال زندگی مرا عوض کرده‌، اما من برای تجربه‌های تازه و زندگی جدید به لیورپول آمده‌ام.»