سرقت نکردن برایم سخت بود

او می‌گوید:ما 8 خواهر وبرادر بودیم و پدرمان مردی زمینگیر که نمی‌توانست کار کند برای همین من به عنوان دختر بزرگ خانواده به مادرم کمک می‌کردم تا یک لقمه نان گیر بیاوریم ما در خانه‌های مردم کارگری می‌کردیم برای همین تا کلاس پنجم دبستان بیشتر نتوانستم درس بخوانم.

مینو 19 ساله که شد تصمیم گرفت تنهایی کار کند. او توضیح می‌دهد:باز هم کارگری می‌کردم اما مستقل و برای خودم. هروقت به خانه اعیان نشین‌ها می‌رفتم دلم می‌گرفت. مردم چه طور زندگی می‌کردند و ما چطور. بعد از مدتی کم‌کم شروع به دزدی کردم هر وسیله‌ای را می‌دیدم و دلم می‌خواست یواشکی برمی داشتم تا این که چهار بار طلا و پول دزدیدم و بالاخره دستگیر شدم.

مینو در زندان روزهای سختی را گذراند خانواده‌اش در آن مدت به ملاقاتش نرفتند البته نه به این خاطر که طردش کرده بودند بلکه آنقدر گرفتار بودند که وقت نداشتند به زندان بروند.

مینو می‌گوید: در زندان یکی از مددکاران خیلی با من صحبت کرد و باعث شد چشمانم باز شود وقتی آزاد شدم تصمیم گرفتم دیگر دزدی نکنم البته برای من که به این کار عادت کرده بودم خیلی سخت بود و باید خیلی جلوی خودم را می‌گرفتم.

زندانی سابق بعد از آزادی هم به همان شغل سابقش مشغول شد و 2 سال بعد تصمیم گرفت ازدواج کند او ماجرای تاهلش را این‌طور توضیح می‌دهد: یک اتفاق بود. یک هفته در خانه‌ای در زعفرانیه کار می‌کردم و موقع برگشت پول آژانسم را نگه می‌داشتم و با مینی بوس تا اسلامشهر می‌رفتم راننده مینی‌بوس از من خواستگاری کرد و وقتی دیدم شغل و درآمد دارد بله را گفتم البته ماشین مال خودش نبود اما آنقدر گیر می‌آورد که دستش پیش کسی دراز نباشد.

زن و شوهر بعد از ازدواج هر دو به کارشان ادامه دادند تا بتوانند برای بچه‌دار شدن پولی پس انداز کنند. یک سال بعد اولین فرزند مینو متولد شد و بچه دوم 3 سال بعد به دنیا آمد.

مینو حالا احساس خوشبختی می‌کند. او می‌گوید: سرم به بچه‌ها گرم است و شوهرم هنوز با رانندگی مینی‌بوس زندگی‌مان را می‌چرخاند من دیگر خیلی کم کار می‌کنم شاید ماهی 2 یا 3 روز فقط هم به خانه آنهایی می‌روم که سال‌ها برایشان کار کرده‌ام بیشتر از آن که به خاطر پول کار کنم دلم می‌خواهد سرم را گرم کنم این یک نوع تنوع است.