تلاش کودکانه برای تکلم

طبق بررسی‌های انجام شده تکلم به شیوه کودکانه و ادای کلماتی نامفهوم یا به اصطلاح من‌من کردن در سنین کودکی نوعی تمرین زبانی محسوب می‌شود که به کودک کمک می‌کند صحبت کردن را بیاموزد و اگر کودکی اصلا سر و صدایی نمی‌کند به این معنی است که به طور حتم این کودک مبتلا به مشکلی است که باید هر چه زودتر برای درمان آن چاره‌ای اندیشید.

اما آنچه بیش از این موجب نگرانی خواهد شد این است که کودک نتواند پس از گذشت مدت زمانی پیشرفت کند و شیوه تکلم را بیاموزد. اغلب صداهای کودکانه در مراحل اولیه متشکل از مجموعه صداهایی هستند که شبیه جیغ زدن، فریاد کشیدن و به نوعی احساس خوشحالی خواهند بود. این صداها که از اولین اصول زبان‌آموزی هستند، اغلب متشکل از حروف صدادار خواهند بود. از حدود 6 ماهگی کودک قادر خواهد بود مجموعه‌ای از حروف صدادار و بی‌صدا را در کنار هم قرار داده و کلماتی مانند بابا، دادا و ماما را براحتی ادا کند که متخصصان از آنها به عنوان صحبت‌های کودکانه استاندارد و مشترک در میان همه کودکان نام می‌برند.

این کلمات از نخستین پایه‌های زبان‌آموزی در سنین کودکی هستند و اگر کودکی قادر به ادای کلماتی مشابه این کلمات نباشد به این معنی است که قادر نخواهد بود شیوه تکلم را به آسانی فراگیرد و از این‌رو بهتر است از همان سنین کودکی زیر نظر متخصص قرار گیرد. البته این موضوع ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد، اگرچه ضعف در سیستم شنوایی و همچنین پدیده‌های شناختی از دلایل اصلی بروز چنین مشکلاتی در کودکان است اما گاهی علت اصلی بروز آن، این است که والدین زمان کافی را برای صحبت با فرزندشان اختصاص نمی‌دهند.

اگرچه بسیاری از متخصصان بر این باورند که برخی توانایی‌های زبانی در افراد ذاتی است، اما در حقیقت آموختن چگونگی تکلم مستلزم یادگیری است که اغلب شنیدن صحبت‌ها و گفت‌وگوهای اطرافیان کودک می‌تواند نقش بسیار مهمی در آموزش چگونگی صحبت کردن به کودک داشته باشد و از این‌رو اغلب می‌شنوید در خانواده‌هایی که زمان زیادی را به صحبت با کودک اختصاص می‌دهند، او بسیار زودتر از دیگر همسالانش شیوه تکلم را می‌آموزد و پس از مدت زمان کوتاهی قادر خواهد بود بخوبی صحبت کرده و از این‌رو ارتباط موثرتری را با اطرافیان خود برقرار کند.

فرگل غفاری