آهو و عقاب

روزها می‌گذشت و آهوی کوچولو روز به روز با دیدن بزهای کوهی بیشتر در آرزوی ارتفاع کوه بود و دلش می‌خواست مثل بزها با عظمت و افتخار در بین سنگ‌های نوک کوه بایستد و از آنجا اطراف را تماشا کند.

یک روز عقاب بزرگی در آسمان پرواز می‌کرد و یک دفعه آهو را دید که در دامنه کوه ایستاده و قصد بالا رفتن را دارد. عقاب دانا خیلی سریع به سمت آهو رفت و تا آهوی تیزپا قصد فرار کرد، عقاب گفت: آهو کوچولو... شنیدم خیلی دلت می‌خواهد بروی بالای کوه؟

آهو گفت: بله خیلی دوست دارم.

عقاب گفت: پس چرا نمی‌روی؟ چرا این پا و اون پا می‌کنی؟

آهو گفت: آخه عقاب مهربان، من یک مقدار که می‌روم دیگه نمی‌توانم راه بروم و مجبورم به پایین برگردم.

عقاب فکری کرد و گفت: خب... من می‌برمت فقط به شرطی که سر و صدا نکنی و خیلی آرام روی زمین بخوابی و چشمانت را هم باز نکنی.

آهوی نادان حرف عقاب را گوش کرد و همین کار را انجام داد.

آهو روی زمین خوابید و عقاب پرکشید و با چنگال‌های قوی‌اش آهو را بلند کرد و اوج گرفت تا به بالای کوه رسید و بعد آهو را روی زمین گذاشت. تازه در آن لحظه آهو متوجه شد که چه کار اشتباهی کرده و آنجا محل زندگی عقاب است و طعمه عقاب شده است‌ .

آهو شروع کرد به لرزیدن و اصلا دوست داشتن ارتفاع و نوک کوه از یادش رفت و حالا آرزو می‌کرد که ای کاش روی همان زمین و در دامنه قرار داشت تا می‌توانست با پاهای تیزش بدود و فرار کند.

عقاب که لرزیدن آهو را دید خیلی دلش برایش سوخت و تصمیم گرفت که او را به پایین کوه ببرد و دوباره با چنگال‌های تیزش آهو را بلند کرد و به پایین آورد. آهو وقتی که به پایین رسید از عقاب سوال کرد: پس چرا من را نخوردی؟

عقاب گفت: من همیشه دوست دارم حیوانات را که در حال فرار هستند شکار کنم و بخورم،‌ ولی تو از ترس تمام گوشت‌هایت آب شده بنابراین دنبال شکار دیگری می‌روم. ولی امیدوارم این درس بزرگی برایت شده باشد که همیشه باید در جایگاه خودت باشی و آرزوی جا و مکان دیگری را نکنی، چون تو یک لحظه هم نمی‌توانی در آنجا دوام بیاوری و زندگی کنی. بنابراین همین آهوی ظریف و زیبا باش و از جوانه‌های دامنه کوه تغذیه کن و از زندگی لذت ببر.

گلنوشا صحرانورد