آواتار(Avatar)

آواتار، پرفروش‌ترین فیلم جهان تاکنون، آخرین ساخته جیمز کامرون، کارگردان آینده‌نگر و پیشروی سینمای جهان است. مردی که پس از سال 1997 و زمانی که فیلم تایتانیک را بر پرده‌های سینما به نمایش گذاشت تا زمان اکران آواتار، فیلم سینمایی نساخته بود با آواتار توانست مرزهای جدیدی را در سینما بگشاید. او برای ساخت این فیلم که رویای آن را از سال‌های دور در ذهن داشت سفری طولانی را به انجام رساند. برای این کار او فناوری جدیدی از دوربین‌های دیجیتال را خلق کرد که امکان فیلمبرداری 3 بعدی را مهیا می‌کرد. او همچنین توانست صاحبان سینما در سراسر جهان را قانع کند که آینده، از آن فیلم‌های 3 بعدی است و به همین دلیل آنها را قانع کرد تا سالن‌های سینمای خود را به فناوری نمایش فیلم‌های 3 بعدی مجهز کنند.

او از تکنیک‌هایی در ساخت آواتار استفاده کرد که تا پیش از آن غیرممکن می‌نمود و به قول یکی از منتقدان، کامرون با آواتار سینما را دوباره اختراع کرد و امکان تجربه جدیدی برای مخاطبان سینما به وجود آورد.

اما فارغ از دستاوردهای فنی و تکنیک‌های فیلمبرداری سینمایی که باعث شد تا ناسا نیز طراحی دوربین‌های مریخ‌نوردهای نسل بعدی خود را به کامرون بسپارد، داستان و محتوای فیلم نیز بشدت جذاب و از نظر علمی نیز بسیار دقیق است.

داستان اصلی فیلم روایت دیگری از تحول یک قهرمان است که این بار در قالب یک افسر فلج زمینی تصویر می‌شود. این بار زمینی‌ها به تمدنی بیگانه رسیده‌اند، ولی هدفشان غارت منابع معدنی آن سیاره است و برای این کار هیچ ملاحظه‌ای ندارند.

زمینی‌ها برای ارتباط با موجودات شگفت‌انگیز این سیاره از سیستمی عصب ـ زیست شناختی استفاده می‌کنند. آنها بدن‌هایی به شکل موجودات سیاره پاندورا را کلون کرده‌اند و از طریق یک سیستم تحلیل مغز، کنترل این بدن یا آواتار را مغز انسان‌های اپراتور بر عهده می‌گیرد. این فیلم از نظر موضوعات علمی مطرح شده در آن بشدت سعی می‌کند وفادار به علم باقی بماند که پرداختن به همه آنها در یک مطلب کوتاه امکان‌پذیر نیست و تنها فهرستی از آنها می‌توان ارائه کرد. مواردی مانند گیاهان، پرندگان و حیوانات در این سیاره فرضی با مشورت جانورشناسان و متخصصان محیط زیست طراحی شده‌اند تا در دنیایی واقعی امکان زیست داشته باشند. ساختار کوه‌ها و جنگل‌ها بر اساس ساختار مغناطیسی و گرانش سیاره قابل پذیرش است. برای سفر به این منظومه از بادبان‌های خورشیدی استفاده می‌شود. سیستم عصبی طراحی شده برای آواتارها از نظر تئوری کاملا امکان‌پذیر است. جزئیات اسلحه‌ها و تجهیزات سنگین، از جمله سفینه‌های فضایی، ابزارهای حمل‌ونقل و امثال آن همگی طراحی مفهومی دقیقی داشته‌اند و یک زبان‌شناس، زبانی جدید برای ناوی‌ها که ساکنان بومی پاندوراها هستند خلق کرده است. حجم این داده‌های علمی در حدی است که استفان بکستر یکی از علمی ـ تخیلی‌نویسان برجسته و از همکاران ناسا در حال نوشتن کتابی به نام علوم در آواتار است، اما تا زمان انتشار این کتاب که تاریخ آن اول ژانویه 2012 اعلام شده است، می‌توانید داده‌های بیشتری را در مرجع اینترنتی این فیلم در نشانی http://www.pandorapedia.com پیدا کنید.

پوریا ناظمی