سیل غیرقابل کنترل قیام اعراب

به گزارش ایسنا، پایگاه اینترنتی زود دویچه آلمان، در تحلیلی با اشاره به قیام‌های مردمی در جهان عرب نوشته است:

«مقاومت غالب اعراب بدون آنکه مسیر قابل کنترلی را طی کند، از کشوری به کشور دیگر در حال جریان است. به نظر نمی‌رسد که این کشور‌ها به زودی روی آرامش را ببینند. امروز یمن و فردا سنگال و در روزهای آتی مناطق کردنشین عراق، هدف این اشتعال هستند.

وجود مثال‌هایی چون تونس و قاهره به جوامع عرب آموخت که فشار و استثمار با سرنوشت آنها عجین نشده است. همیشه و همچنان انگیزه اصلی ناآرامی‌های اعراب به نبود عدالت برمی‌گردد.

در لیبی همچون اردن چیزی که باعث ارزشمندی جنبش‌های انتقادی می‌شود، وقایع غیرقابل پیش بینی است که با هدف تحقق دموکراسی صورت می‌پذیرد.

گسترش انفجار و ناآرامی‌ها نشان داد که سقوط برخی دولت‌ها بدون اعمال خشونت و به گونه‌ای صلح آمیز میسر نیست. حوادث خونینی که در لیبی روی داد، توانمندی اعمال خشونت و افراطی‌گری نهفته شده در دولت این کشور را نشان داد.

اما به نظر می‌رسد که کاخ حکومتی بحرین به این نتیجه رسیده باشد که با خشونت و خونریزی نمی‌تواند به صلحی پایدار رسیده و به قدرت تکیه زند. این کشور بویژه به واسطه وضعیت استراتژیک خود از اهمیت زیادی برای غرب و اروپا برخوردار است.

با گذشت چندین هفته از موج اعتراضات در جهان عرب، هنوز نمی‌توان پیش بینی کرد که قیام مردم عرب کی و چگونه به پایان خواهد رسید و نهایتا جهان عرب به چه شکلی در خواهد آمد.

عربستان سعودی در کنار مصر به عنوان دومین کشور سنی، تاکنون باثبات به بقا ادامه داده است و به قدرت خود بر پایه مذهب و نفت تکیه زده است اما رویدادهای بحرین به عنوان کشور همسایه عربستان، هشداری برای سعودی‌ها محسوب می‌شود چرا که چیزی تضمین شده به نظر نمی‌رسد.

آیا می‌توان جنبش‌های اخیر کشورهای عربی را با انقلاب سال 1989 در مرکز و اروپای شرقی مقایسه کرد؟ انقلابی که منجر به تغییر نقشه‌ی جغرافیای قاره اروپا شد.

البته پتانسیل این مساله موجود است، چرا که گروهی بزرگ از انسان‌های تحت فشار اما آگاه که مخالف قیمومیت پنداری دولت‌های خود هستند، با توسل به خطری بزرگ و با الهام از انقلاب‌های تونس و مصر به دنبال تحقق خواسته‌های خود هستند.

در یمن این احتمال وجود دارد که خلاء قدرت ایجاد شود. این کشور می‌تواند متلاشی شود. اکنون ناآرامی کشورهای عربی را فراگرفته است. این جنبش‌ها را می‌توان جنبش‌هایی برای تحقق آزادی دانست.»