نبرد‌بی‌برنده

هیچ‌کدام از این سه مدیریت، پرارج‌تر یا کم ارج‌تر از دیگری نیست؛ اگرچه برخی از آنها پیچیده‌تر و برخی ساده‌تر است. اما پیچیدگی و سادگی، میزان کم‌ارزشی و پرارزشی نیست.

هر چه زندگی آدمیان گسترده‌تر شده، مدیریت زندگی‌شان نیز گسترده‌تر، پیچیده‌تر و علمی‌تر گشته است و اکنون در عصر ما، این گستردگی و پیچیدگی و گوناگونی به اوج خود رسیده است.

اینک دیگر مدیریت ساده پیشین، کفایت اداره حیات کنونی را نمی‌کند. از این رو بشر با آگاهی به نیاز کنونی خود، قلمرو مدیریتش را گسترش داده و سامانی تازه بخشیده است و به آن با عنوان «دانش مدیریت» می‌نگرد و درباره زوایای گوناگونش به تحصیل، تحقیق، مطالعه و تالیف می‌پردازد.»

با دقت در این دیدگاه نویسنده و این که جهان پیچیده امروزی، مدیریتی متناسب با همین درهم‌تنیدگی روابط را طلب می‌کند، بیشتر متوجه شدم که انسان این دوران بیش از همه دوره‌های گذشته زندگی بشر، نیازمند خواندن و دانستن است و این‌جاست که نقش کتاب و کتاب‌خوانی در پیشرفت‌های فردی و اجتماعی برجسته و معلوم می‌شود.

ما در جهان امروز، بدون پند گرفتن از تجربه‌های دیگران نمی‌توانیم مسیری درست را انتخاب کنیم و در مواجهه با پدیده‌های نو و مشکلات زندگی، تصمیم‌هایی بجا و مناسب اتخاذ کنیم.

در ادامه بحث مدیریت در زندگی بشر، نویسنده دیدگاه خود و مطالب کتاب را اینچنین تبیین می‌کند:

«اگرچه پرداختن به مدیریت فردی، خانوادگی و اجتماعی ارزشی یکسان دارند ولی سخن ما در این کتاب، درباره «مدیریت خانوادگی» است و محور بحث، همسران و اعضای خانواده‌اند.

مدیریت خانواده بر خلاف پندار عمومی، از مدیریت اجتماعی سخت‌تر است و نیز دقیق‌تر، ظریف‌تر و لطیف‌تر.

زن و مردی را در نظر آوریم که در موسسه، کارخانه یا شرکتی با هم کار می‌کنند. این دو طی سال‌های طولانی همکاری ممکن است هیچ مساله و مشکلی با هم نداشته باشند یا اگر موردی هم پیش آید حداکثر با نظر مدیرشان حل خواهد شد. پس این دو نفر در قلمرو کاری‌شان دو همکار موفق محسوب می‌شوند؛ خواه رئیس و مرئوس باشند، خواه همکار همطراز.

تا این که از قضای روزگار این دو نفر با هم ازدواج می‌کنند.

از آن هنگام، قلمرو روابط آنها صدچندان گسترده‌تر می‌شود و آن رابطه ساده «همکاری» به روابط گسترده و پُر چم و خم «همسری» بدل می‌شود؛ با اندیشه‌هایی نو و سلیقه‌ها، دیدگاه‌ها، عشق‌ها، دلبستگی‌ها، انتظارها، توقع‌ها، ایثارها، نگرانی‌ها، دغدغه‌ها، عاطفه‌ها، حسادت‌ها، تفاهم‌ها، تفاوت‌ها و ریز و درشت‌های بسیار دیگر که تعداد آنها از هزار بیشتر است و هزار نکته باریک‌تر از مو اینجاست.

با این که این دو نفر در ظاهر همان دو نفر دیروز هستند؛ اما می‌بینیم که گستره روابط دو همسر چقدر گسترده‌تر از دو همکار است.»

آنچه همسران به هنگام کشمکش‌های لفظی و برخوردهای کلامی، کمتر مورد توجه قرار می‌دهند، حضور فرزندان به عنوان انسان‌هایی است که خود در این خانواده بودن را برنگزیده‌اند. فرزندانی که بدون تقصیر و گناهی، باری سنگین از آثار این درگیری‌های لفظی را به دوش می‌کشند.«مجادله‌ها و نزاع‌های والدین بر فرزندان‌شان تاثیری ناگوار و ماندگار دارد. فرزندان چندان به این نمی‌اندیشند که در این بگومگوها کدام یک از والدین بر حق است و کدام‌شان بر ناحق. آنان هر دو را دوست دارند و نزاع آن دو را نمی‌پسندند. آنها دوستی و همدلی والدین را می‌خواهند و از دشمنی‌ها و دعواهای‌شان رنج می‌برند. شاید فرزندان حق داوری و قضاوت درباره اعمال پدر و مادر را به خود نمی‌دهند، بلکه هر دو را یکسان می‌نگرند و از هر دو توقع «پدر و مادر خوب بودن» دارند.

یکی از مواردی که هر زوجی تا پایان زندگی باید رعایت کنند، استفاده از ابزاری ضروری برای گذران زندگی بی‌دغدغه است؛ ابزاری به نام تغافل که هر گاه حضورش در روابط خانوادگی گم یا کمرنگ شود، رفتار خصمانه جایگزین منش کریمانه همسران خواهد شد.

«از ابزارهای کارساز در مدیریت(خانوادگی، اجتماعی و...) تغافل است. تغافل یعنی چشم‌پوشی بزرگوارانه، غفلت ورزیدن آگاهانه، بردباری خردمندانه، صبوری بزرگ‌منشانه، به روی خود نیاوردن، عیب یا خطای دیگری را به رخ او نکشاندن و...

تغافل خصلتی است از خصال خجسته و خویی است از اخلاق فرخنده و کرداری است کریمانه. این سخن امیر کریمان علی(ع) را بنگریم: «شریف‌ترین اخلاق انسان بزرگوار، این است که درباره آنچه می‌داند، تغافل ورزد و چنان وانمود کند که گویی نمی‌داند.»

هرگاه زن‌ها و شوهرها بتوانند پاره‌ای از دانسته‌ها را ندانسته فرض کنند و بر اموری چشم بپوشند، می‌توانند زندگی‌ای همراه با سعادت داشته باشند.»

علی‌اکبر مظاهری در کتاب «نبرد بی‌برنده»، نتیجه مجادله در قلمرو روابط همسران را در 4 فصل مورد بررسی قرار می‌دهد.

انتشارات «خادم‌الرضا(ع)» این کتاب را در سال 89 با شمارگان 2500 نسخه و قیمت 3200 تومان در اختیار علاقه‌مندان قرار داده است.