دستگاه‌های ارتودنسی جدید

حدود 100 سال از زمان ارائه اولین دستگاه ثابت ارتودنسی می‌گذرد. برای قرار دادن دستگاه‌های اولیه در یک قرن پیش لازم بود تمام دندان‌ها از یکدیگر جدا شوند، این مساله ناراحتی فراوانی برای بیمار ایجاد می‌کرد. بنابراین طبیعی بود وسایلی طراحی شود تا راحتی بیشتری برای بیمار و متخصص ارتودنسی فراهم کنند. بعد از ابداع اولین وسایل، پیشرفت‌های متعددی در حوزه‌های مختلف رشته ارتودنسی رخ داده است، به طوری که نزدیک به 100 نوع وسیله مختلف در سالیان گذشته عرضه شده است.

گروهی از جدیدترین براکت‌های معرفی شده به بازار براکت‌هایی هستند که برای اتصال سیم به براکت نیازی به کش نداشته و ازطریق مکانیسم قفل و بستی که در آنها تعبیه شده است سیم به براکت متصل می‌شود. مهم‌ترین نکته‌ای که در تبلیغ این وسایل برای متخصصان ارتودنسی ارائه می‌شود، کاهش مدت زمان ویزیت بیمار، کاهش طول دوره درمان و کاهش نیاز به کشیدن دندان و کاهش درد و ناراحتی بیمار است. هر یک از این موضوعات موافقان و مخالفانی دارد. فایده اصلی کاهش زمان معاینه بیمار برای متخصص ارتودنسی این است که امکان درمان بیماران زیادتر و سرویس‌دهی به تعداد زیادتری از بیماران را فراهم می‌کند. در نقطه مقابل این مساله مطرح است که در تشخیص دقیق‌تر در رشته ارتودنسی صحبت‌کردن با بیمار جایگاه ویژه‌ای دارد. بسیاری از متخصصان ارتودنسی نکات مهم تشخیصی خود را طی سلام و احوالپرسی اولیه با مشاهده حرکات لب و نحوه صحبت کردن بیمار بدون این‌که بیمار متوجه شود کشف می‌کنند. تمام ادعاهایی که در ارتباط با یک محصول جدید ارائه می‌شود هنگامی از نظر متخصصان ارتودنسی تایید می‌شود که تحقیقات معتبر از سوی مراکز علمی معتبر آن را تایید کند. تحقیقاتی که بدون در نظر گرفتن اصول تحقیق صحیح توسط تولیدکنندگان انجام می‌شود صحیح نیست. در سال گذشته با جستجوی کامل در مقالات منتشر شده در خصوص این دستگاه‌ها حدود 90 مقاله بررسی شد و نتیجه آن نشان داد تفاوت معنی‌داری در ادعا‌های اشاره‌شده بین دستگاه‌های مختلف نسبت به یکدیگر وجود نداشت. مهم‌ترین موضوع، تفاوت مهارت فرد درمان کننده است، به طوری که مهارت متخصص ارتودنسی می‌تواند نقاط ضعف یک دستگاه را تحت پوشش قرار دهد. بنابراین این مهارت متخصص ارتودنسی است که می‌تواند فرد را درمان می‌کند نه وسیله‌ای خاص.