یک دل سیر در برنامه 90 گریه کردم

 این مربی خوزستانی کشورمان که این روزها در قم روزهای سختی را می‌گذراند، در مورد مهم‌ترین اتفاق زندگیش می‌گوید: سال‌های 77 و 78 فوتبال ایران در اوج قدرت خود در آسیا بود و به عنوان تیم اول آسیا مطرح بود و به همین دلیل بازی‌های تدارکاتی زیادی را در کشورهای مختلف برگزار می‌کرد. قرار بود تیم ملی ایران برای بازی با آمریکا به این کشور سفر کند و با این تیم یک دیدار تدارکاتی برگزار کند، من هم یکی از بازیکنانی بودم که برای این بازی‌ها انتخاب شده بودم و تا آخرین لحظه در فهرست تیم قرار داشتم، اما نمی‌دانم چرا یک دفعه آقای پورحیدری من را خط زدند و از تیم ملی کنار گذاشتند. آن زمان فکر کردم چون می‌خواهند بازیکنان پرسپولیس و استقلال در تیم ملی برابر باشند این کار را کردند و به جای من یکی از بازیکنان پرسپولیس را همراه خود بردند. من هم روبه‌روی دوربین برنامه 90 نشستم و یک دل سیر گریه کردم که هنوز خیلی از مردم من را با آن گریه‌ها یادشان است، که همین عامل باعث شد تا خیلی‌ها به انتقاد از آقای پورحیدری بپردازند. در سال 78 واقعا بازیکن آماده و سرحالی بودم و به هیچ عنوان انتظار نداشتم از تیم ملی کنار گذاشته شوم، اما این اتفاق افتاد، هر چند بعد از بازگشت تیم ملی از آمریکا به تیم ملی دعوت شدم و در مقابل تیم منتخب آسیا قرار گرقتم، اما هیچ‌گاه نرفتن به ینگه دنیا را فراموش نمی‌کنم. اما حالا که خودم مربی شدم، می‌فهمم حذف بازیکن از اختیارات مربی است، مربی می‌تواند بازیکنی را انتخاب کند یا نکند و من حق اعتراض نداشتم. برای من آن خط خوردن خیلی وحشتناک بود و هیچ‌گاه از یاد نمی‌برم.

گفت‌وگوها: سولماز خیرخواه و پویان امیری