قورباغه‌های شگفت‌انگیز

چند هفته پس از این که قورباغه‌ها در حیات‌وحش رها شدند محققان با تعجب بعضی از این فرستنده‌ها را روی زمین پیدا کردند. این در حالی بود که هیچ نشانه‌ای از مردن یا شکارشدن قورباغه‌ها توسط دیگر صیادان وجود نداشت.

زمانی که قورباغه‌های باقیمانده به منظور بررسی و تجدید کاشت فرستنده‌ها جمع‌آوری شدند مشخص شد که در سه‌چهارم قورباغه‌ها فرستنده‌های کاشته شده از قبل در مثانه‌شان قرار دارد.

محققان با کاشت 5 مهره بی‌حرکت بسیار کوچک در بدن 5 قورباغه L.caerulea یافته‌هایشان را دنبال کردند و متوجه شدند که تمامی مهره‌ها بین 10 تا 23 روز پس از کاشت به وسیله مثانه به بیرون از بدن دفع می‌شوند. همین آزمایش روی 5 وزغ Rhinella marina انجام شد. در 4 وزغ مهره‌ها به داخل مثانه انتقال یافته، اما دفع نشد ولی در وزغ پنجم مهره‌ها دفع شد. برای کشف مسیر طی شده مهره‌ها در بدن محققان مهره‌ها را در بدن 31 وزغ قرار داده و سپس آنها را طی روزهای متوالی کالبدشکافی کردند.آنها دریافتند که یک نوار نازک بافتی طی چند روز از مثانه رشد کرده و به دور مهره‌ها می‌پیچد. این بافت نورسته و جوان سپس به شکل یک بافت کامل درآمده و با حفره اصلی مثانه ادغام می‌شود و مهره‌ها از طریق این بافت در جریان ادرار شناور می‌شوند.

دکتر تریسی فکر می‌کرد که این توانایی قابل توجه می‌تواند به قورباغه‌ها در دفع اشیای خارجی که در بدن آنها جا خوش کرده کمک کند.

این اجزا می‌تواند باقیمانده بدن حشراتی باشند که وزغ‌ها آن را می‌بلعند یا اشیای خارجی تیزی باشند که در نتیجه حرکت ناشیانه و شلخته‌وار وزغ‌ها روی زمین از طریق سوراخ کردن پوست وارد بدنشان شده است.

دیگر دوزیستان مانند ماهی و پستاندارانی همچون انسان اشیای خارجی وارد شده به بدن را از طریق دستگاه گوارشی دفع می‌کنند، اما دفع به وسیله مثانه تاکنون در هیچ موجودی مشاهده نشده است. مثانه قورباغه‌ها و وزغ‌ها به دلیل ذخیره‌آب جهت جلوگیری از دست دادن آب بزرگ است و این بدان معناست که اشیای خارجی می‌توانند در مجاورت مثانه قرار گیرند.