گروه راک سردرگم

اگر بازی راک‌بند می‌خواهد مدل زندگی راک‌اند‌رول را به تمامی ارائه دهد، باید شور و هیجان بیشتری را به بازی اضافه کند، اما در عوض این بازی به ما 4 جوان عجیب‌ و غریب می‌دهد که در همه کشورها سفر می‌کنند و به التقاطی‌ترین گروهی تبدیل می‌شوند که آهنگ‌های مختلف گروه‌های دیگر را اجرای مجدد می‌کنند. البته این بعضی سلیقه‌ها را ارضا می‌کند، اما به سختی می‌شود گفت این بازی همان چیزی است که باید باشد. راک‌بند 3 برای نینتندو DS دقیقا در همان راسته آشنای قدیمی حرکت می‌کند. با تنها 25 آهنگ در دسترس در بازی خیلی بیش از آن که لازم باشد آدم وقتش را با بند‌های نه‌چندان راک صرف می‌کند.

راک‌بند3  همان شیوه دیگر بازی‌های سری را پی می‌گیرد با این تفاوت که این جابه‌جایی آن‌که در یک بزرگراه روی دسته گیتار روی نت‌ها ضربه بزنید باید 4 ساز مختلف را در آن واحد بنوازید. اگر بتوانید چند نت پشت سرهم را به درستی بزنید، بازی موقتا یکی از خط‌های ملودی را برای شما خواهد نواخت و شما می‌توانید تمرکزتان را روی سازی که آن زمان به توجه بیشتری نیاز دارد بگذارید. فرمول ساده و سرگرم‌کننده‌ای است. همان فرمولی است که سازنده بازی یعنی هارمونیکس در دو نمونه قبلی بازی یعنی راک‌بند آنپلاگد و فریکوئنسی از آن استفاده کرده و جواب گرفته است. این تجربه بازی را به سوی بازی کردن روی کنسول‌ها نزدیک می‌کند (البته جدا از وسایل جانبی خیلی گرانی که باید خرید).

در راستای حفظ رویکرد آموزشی که در نسخه کنسول بازی راک‌بند 3 دیده شده، نسخه مخصوص دی‌اس یک حالت حرفه‌ای ویژه خودش را دارد. این حالت از آنچه پیشتر در این بازی دیده شده بود، فراتر رفته و بازیکن را مجبور می‌کند در یک زمان همه ساز‌ها را بنوازد. این ویژگی بازی به شکلی ایده‌آل بازیکن را مجبور می‌کند به همه گروه نظارت داشته باشد و از سازی به ساز دیگر برود و مدام گوش به زنگ باشد همان سازی را بنوازد که توجه بیشتر او را طلب می‌کند. وقتی به اندازه کافی نت‌های درست متوالی را روی یک خط ملودی بنوازید، خط مورد نظر خاموش می‌شود و به شما نشان می‌دهد که می‌توانید خطوط دیگر را بدون این که افزایش امتیازهایتان متوقف شود بنوازید. جدای از این تغییرات حالت حرفه‌ای بازی همچنان تا حدود زیادی مثل همتایش یعنی حالت معمولی بازی می‌شود. ساز جدید کی‌بورد هم اینجا ظاهر شده است، اما حتی این تغییر هم کاملا به نظر آرایشی و بی‌فایده می‌رسد چراکه دقیقا همان خطوط ملودی روی گیتار را می‌نوازد.

چیزی که بازی‌های حیطه موسیقی را می‌تواند به درجه پایین‌تری تنزل دهد، انتخاب موسیقی است. از گروه دورز و فارنر تا پارامور و توکیو هتل، راک‌بند 3 که از معادل کنسول‌‌اش روی پی‌سی منتقل شده است، فهرستی را جمع آوری کرده که سعی دارد همه سلایق موسیقی را راضی نگه دارد. خلاصه اگرچه بازی شامل 25 آهنگ بیشتر نیست، اما شما مجبورید پیش از این که بازی را روی دستگاهتان منتقل کنید به دقت این فهرست انتخابی را بررسی کنید. اگر ترکیب گروه موسیقی را دوست داشته باشید خیلی از بازی لذت خواهید برد و حتی اگر یکی دو تا از انتخاب‌ها چشم‌تان را گرفته‌است می‌توانید سمت بازی بروید. بیشتر این سفر در راه اتفاق می‌افتد یعنی از سفر کردن در شهر زادگاهتان شروع شده و به سراسر جهان و تکمیل کردن اجراها یکی پس از دیگری کشیده می‌شود. بعضی از این چالش‌های جاده‌ای اوضاع را به هم می‌ریزد و هدف‌های مشخصی را پیشنهاد می‌کند که ازجمله آنها می‌توان به گرفتن امتیاز جایزه اشاره کرد که متمرکز شدن روی بعضی سازها در بعضی اجراها به همراه می‌آورد، اما همه اینها تاثیر خیلی کمی دارد و نمی‌تواند جریان بازی را عوض کند. همچنان که از شهری به شهر دیگر و ساحلی به ساحل دیگر سفر می‌کنید، تکرار مکررات دست از سر شما بر نمی‌دارد و با فاصله کمی دنبال شما در حرکت است. ممکن است یک فهرست آهنگ درخواستی را برای یک اجرای بخصوص تمام کرده باشید و ببینید که خیلی از آنها در فهرست اجرای بعدی موجودند. این طوری پس از تنها چند ساعت بازی‌کردن، احتمال آن وجود دارد که بازی هر چیزی که در چنته دارد را پیش‌پیش برای شما رو کند. با گروه زدن و کامل کردن چالش‌های جاده‌ای برایتان هواداران بیشتری به ارمغان می‌آورد که در ازای آن می‌توانید در مکان‌های بیشتری بنوازید. راه دیگری که برای به وجود آوردن این پایگاه هواداری در اختیارتان هست کامل کردن چالش‌های بخش اصلی بازی است. هرچند انتخاب آهنگ‌ها، صداگذاری و گرافیک بازی اصلا خیره‌‌کننده نیست، اما می‌توان چند ساعتی را به این بازی ریتمیک اختصاص داد.