تیم امید با این شرایط به جایی نمی‌رسد

غلامحسین پیروانی که همین چند روز پیش با دلخوری از تیم امید جدا شد، دراین‌باره می‌گوید: «تا زمانی که اختلاف بین فدراسیون و کمیته المپیک درباره تیم امید حل نشود، این تیم به هیچ جا نمی‌رسد. این تیم 36 سال است به المپیک نرفته و سوال من این است که آیا در تمام این‌ سال‌ها مشکل مربی داشته؟ اگر من ناموفق بودم، چرا دیگر مربیان نتیجه نگرفتند؟ من فکر می‌کنم این تیم هیچگاه جدی گرفته نشده است. وقتی بیست و چند بازیکن را به اردوی تیم دعوت می‌کردم و بعضی‌ وقت‌ها فقط 8 نفر می‌آمدند، چه باید می‌کردیم؟ بارها خواستم تمام این مسائل را در رسانه‌ها منعکس کنم، اما می‌گفتند آبروی فدراسیون می‌رود. اکثر تیم‌های باشگاهی نفرات‌شان را به تیم امید نمی‌دادند و وقتی هم می‌دادند در زمان مناسبی نبود.»

واقعیت این است که فدراسیون فوتبال آن طور که باید، تیم امید را جدی نمی‌گیرد و در این مقطع حساس، بیشتر از آن‌که به فکر انتخاب یک جایگزین مناسب برای غلامحسین پیروانی باشد و برنامه‌ای برای تدارک این تیم داشته باشد، در تکاپوی زیر و رو کردن اسم‌های بزرگ برای نیمکت تیم ملی بزرگسالان است.

پیروانی در بخش دیگری از صحبت‌های خود به ایسنا می‌گوید: «الان که 40 روز لیگ برای جام ملت‌ها تعطیل است، آیا نباید بستر آماده‌سازی تیم امید را دید؟

سرمربی تیم ژاپن پس از بازی با ایران در نشست خبری‌اش اعلام کرد: «این چهلمین بازی تدارکاتی ما بود» اما برای تیم امید چه کردیم؟ وقتی بازیکنی به من می‌گوید باشگاهم گفته اگر بروی و در تمرینات نباشی 50 درصد از قراردادت کم می‌شود، من چه می‌کردم؟ وقتی مثلا بختیار رحمانی را 10 مرتبه دعوت کردم و نیامد چه می‌کردم؟ وقتی سینا عشوری و کریم انصاری‌فرد تازه در فرودگاه همدیگر را می‌بینند، چه می‌شود کرد؟ پیش از شروع بازی‌های گوانگجو با تاکید درخواست کردم یک هفته لیگ تعطیل شود که نشد. آیا ما زمان کافی داشتیم؟ آیا در تمرینات همه بازیکنان را داشتیم؟ آیا اردوها و بازی‌های تدارکاتی زیادی برگزار کردیم؟ مطمئن باشید هر مربی داخلی یا خارجی بیاید با این مشکلات نمی‌توان کاری کرد. به تمام این مشکلات، مخالفت‌ها، فشارها و رفتار کمیته المپیک با ما را هم اضافه کنید و نتیجه بگیرید، اگر مسوولان می‌خواهند تیم امید موفق باشد باید شرایط آن را جدی بگیرند.