باید خیلی زودتر خداحافظی می‌کردم

هر بازیکن حرفه‌ای تصور می‌کند در دوران او رقابت بین بازیکنان بهتر و شدیدتر از هر دوره دیگری بوده و من هم از این قاعده مستثنی نیستم.

شاید نتوانم با کلمات حس خوبی را که پس از اولین بازی‌ام برای بوروسیا مونشن گلادباخ در سال 1979 یا بازی برای تیم ملی در سال 1980 داشتم بیان کنم. اما بهترین خاطراتم بدون شک مربوط به جام‌جهانی 1990 و قهرمانی جهان است و البته نباید قهرمانی در سری «آ» با اینترمیلان را فراموش کرد.

پاسخ به این سوال ساده است. اولین بازی ما در ایتالیا 1990 و پیروزی 4 بر یک مقابل یوگسلاوی. من در بهترین فرم زندگی‌ام بودم، 2 گل زدم و احساس می‌کردم قادرم در زمین هر کاری که دوست دارم انجام دهم.

در اولین فصل بازی من با پای چپ، گلی را برای مونشن‌گلادباخ در فینال جام یوفا به ثمر رساندم، هر چند که ما به‌خاطر قانون گل زده در خانه حریف قهرمان نشدیم. ولی بهترین گل مربوط به سال 1992 بود و روی کرنری که مهمت شول برایم فرستاد، توپ را بدون ضربه اضافه به گوشه دروازه فرستادم. احتمال گل‌شدن توپی این چنین یک در هزار بود! در آن زمان خیلی‌ها نسبت به بازگشت من به میدان تردید داشتند. من تازه از ایتالیا به بایرن برگشته بودم و چند ماه به خاطر مصدومیت قادر به بازی نبودم و این گل پاسخ من به آنها بود.

به نظرم در آن دوره رابطه بین باشگاه و بازیکنان قوی‌تر بود و وجود قانون «بوسمن» (براساس این قانون دریافت‌ حق انتقال از بازیکنان آزاد ممنوع و محدودیت شمار بازیکنان خارجی در تیم‌های باشگاهی اروپا لغو شد) دست‌و‌پای مدیر برنامه‌ها را بسته بود.

همه در مقاطعی از زندگی دچار اشتباه می‌شوند و من هم گاهی اوقات حرف‌های تندی در رسانه‌ها زدم. اما همه این حرف‌ها به خاطر صداقت بیش از حد من بود. اما اگر من در پیش از سال 2000 از بازی ملی خداحافظی کرده بودم خیلی بهتر بود. البته من از این‌که 150 بازی برای تیم ملی آلمان انجام دادم، خوشحالم و برای 2 دهه در اوج ماندم ولی ادامه بازی ملی تا بازی‌های یورو 2000 کار درستی نبود و نتیجه‌ای که در آن بازی‌ها گرفتیم چیزی نبود که من در نظر داشتم.

اگر بخواهیم درباره تیم ملی آلمان صحبت کرده باشیم باید بگویم تیم ملی از نظر تاکتیکی تفاوت‌های زیادی داشته است. آلمان بیش از گذشته از تاکتیک‌ها و ایده‌های خارجی استقبال می‌کند. من در همان سال‌هایی که در ایتالیا بازی می‌کردم دیدم چطور تاکتیک می‌تواند بر روند کل بازی تاثیر بگذارد.

دیه‌گو مارادونا بااستعدادترین بازیکنی بود که تابه‌حال دیده‌ام. مهارت‌های او از سیاره دیگری آمده بود. او تقریبا دست خالی آرژانتین را قهرمان بازی‌های جام جهانی کرد و ناپل را به قهرمانی سری A رساند.

بدون شک آندریاس برمه که در کنارم در بایرن، اینتر و تیم ملی بازی کرد. متاسفانه به او بهایی که باید داده نشد. او بازیکنی باهوش و دو پا بود که می‌توانست در کنار اجرای تاکتیک‌های دفاعی در مقابل دروازه هم موفق باشد. ما درک خوبی از بازی هم داشتیم.

من در همکاری با تمام مربیان موفق بودم. هر کدام از آنها برنامه‌های تاکتیکی خودشان را داشتند و به من کمک کردند تا به بازیکنی خوب بدل بشوم. البته من در بین آنها احترام خاصی برای فرانتس بکن‌باوئر قائل هستم. او فضای کاملا مناسبی برای کار ایجاد کرده بود.