انرژی‌های پاکی که هدر می‌روند

 این در حالی است که کشور ما یکی از غنی‌ترین کشورهای جهان از لحاظ منابع انرژی پاک محسوب می‌شود. این منابع علاوه بر این‌که همه جا قابل دسترس هستند، محیط زیست را آلوده نمی‌کنند و قابلیت این را دارند در مکان‌هایی که ایجاد شبکه‌های انتقال ممکن نیست نیز مورد بهره‌برداری قرار گیرند.

فاجعه آلودگی هوا (اگر کشته شدن بیش از 3 هزار نفر را برای آلودگی هوا فاجعه بنامیم) در حالی هر سال تکرار می‌شود که اگرچه پس از کشف نفت و استفاده از این منبع فسیلی خیلی زود وجود منابع گسترده انرژی‌های تجدیدپذیر به فراموشی سپرده شد، اما وجود این منابع طبیعی باعث شده تا ایرانیان 3 هزار سال پیش با ایجاد آسیاب‌های بادی، نخستین افرادی باشند که از انرژی‌های تجدیدپذیر بهره می‌گرفتند.

البته توانمندی‌های ما فقط در انرژی باد خلاصه نمی‌شود و انرژی خورشید، زیست توده (استفاده از زباله) و ژئوترمال (زمین گرمایی) از قابل وصول‌ترین و گسترده‌ترین منابع محسوب می‌شوند، اما متاسفانه ما که به طور میانگین 300 روز در سال آفتاب داریم نه تنها نتوانسته‌ایم از انرژی خورشیدی استفاده کنیم، بلکه با دفن و انهدام زباله‌ها، علاوه بر آسیب‌رسانی به محیط زیستمان از سرمایه عظیمی که در دل توده‌های طلای کثیف هم نهفته است،محروم شده‌ایم.

در چنین شرایطی نیروگاه خورشیدی شیراز، نیروگاه زمین گرمایی مشکین‌شهر، توربین بادی 600 کیلوواتی منجیل، نیروگاه خورشیدی سمنان، مجموعه تحقیقاتی زیست توده در ساوه و چند جای دیگر از مجموعه پروژه‌هایی است که به صورت آزمایشی و در حد پایلوت در کشور ایجاد شده است .

به همین دلیل هم میزان انرژی استحصالی آنها سهم بسیار اندکی در تولید برق کشور دارد. در برنامه پنجم توسعه دستیابی به 2000 مگاوات برق از انرژی‌های تجدیدپذیر در نظر گرفته شده که هرچند این مقدار هم بسیار کمتر از ظرفیت‌های بالای کشور در بهره‌گیری از انرژی‌های جدید است، اما حتی رسیدن به این مقدار تولید هم مستلزم فرهنگ‌سازی و حمایت از سرمایه‌گذاران بخش خصوصی است تا به این ترتیب، بستر فعالیت مناسب در این زمینه فراهم شود.

بهاره صفوی 
گروه دانش