اماکن زیاد و اطلاعات کم

به هر حال هیچ‌کس درباره ارزش آنها و این‌که یک ثروت ملی هستند، بحث و جدلی ندارد. اما درباره این که چرا بازدهی لازم را ندارند کلی پرسش وجود دارد، گرچه اولین‌بار‌ نیست که پرسیده می‌شود اما هنوز پاسخی درخور به آنها داده نشده است.

نمی‌توان از کنار این مساله گذر کرد که مسوولان محلی میراث فرهنگی به فراخور توان خود با چاپ بروشور و... در معرفی اماکن مورد علاقه گردشگران اقدام کرده‌اند، اما این‌که به چه میزان ‌توانسته‌اند آنها را به اطلاع عامه مردم در داخل و خارج ایران برسانند، هنوز جای کار بسیار باقی است.

اما در مورد جاذبه های گردشگری، مسوولان ضمن این که باید معرفی همه‌جانبه‌ای از آثار داشته باشند؛ لازم است به صورت تعریف شده‌ای مخاطبان خود را طبقه‌بندی کنند‌ تا بنا به فراخور هر طیف نوع وسیله اطلاع‌رسانی را انتخاب کنند.

به طور مثال، این‌که بیشترین داده‌ها در فضای مجازی باشد بخش قابل توجهی از مردم از استفاده آن باز می‌مانند. هر چند حتی در فضای مجازی اطلاعات یکپارچه و منظمی ‌نمی‌توان یافت. گاه مطالب خود پایگاه‌های رسمی، ناقص و قدیمی ‌هستند.

خبر مایوس‌کننده‌ای که چند روز پیش منتشر شد گویای آن است که آمار گردشگران بویژه گردشگران خارجی‌ با افت قابل‌ملاحظه‌ای روبه‌رو‌ بوده است. این خبر تلنگری است تا با بازخوانی نقاط ضعف صنعت گردشگری، در رفع آن اقدام شود.

معرفی پتانسیل‌های گردشگری در ایران، ابزارهای مختلف و بیان‌های متفاوتی را برای انتقال داده و پیام می‌خواهد که در این زمینه حضور اساتید روزنامه‌نگاری و وسایل ارتباط‌جمعی که در این حوزه اشراف داشته باشند، به همراه پژوهشگرانی که داده‌های به روز را در اختیار مسوولان قرار دهند امری ضروری است و این همه، بستگی به نوع سیاستگذاری مسوولان برای استفاده مطلوب از نظر کارشناسان دارد.

اما در این میان نمی‌توان و نباید حضور بخش خصوصی را نادیده انگاشت گرچه آنها برای فعالیت کم و ناقص خود، هزار بهانه و دلیل می‌آورند، اما خود آنها تا به حال راهکارهای نوین و گسترده به نوعی که دربرگیری فراوانی داشته باشد، ارائه نداده‌اند.

بخش خصوصی نیز بیشتر به تبلیغ موسسه و شرکت خود اقدام می‌کند و در خصوص جاذبه‌های گردشگری، تنها به تعریف کلیشه‌ای همراه با مختصات کلی آن بسنده می‌کند.

گرچه باید با کمال تاسف اذعان کرد که در حال حاضر انگیزه چندانی از سوی این بخش به گردشگران داخلی به صورت جدی وجود ندارد و آنها ترجیح می‌دهند تا گردشگران داخلی را به دیگر نقاط جهان جذب کنند، البته این کار در نوع خود دارای ارزش است، اما باید به همان اندازه تلاش خود را نیز برای جذب گردشگران خارجی به ایران معطوف کنند.

باید دوباره یادآور و تاکید شود که در این راه بخشنامه و دستورهای رسمی‌ راهگشا نخواهد بود، این‌که سازمان گردشگری بخش خصوصی را موظف کند که به ازای خروج گردشگران ایرانی باید به میزانی گردشگران خارجی را به داخل جذب کند، چندان کارساز و مقدور نیست.

تنها راهی که به ذهن خطور می‌کند اطلاع‌رسانی درست و فراهم کردن امکانات لازم و تعامل بین‌بخشی است تا علاوه بر افزایش حضور گردشگران، به کیفیت کار و ارائه خدمت نیز توجه لازم مبذول شود.