حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
کیفر؛ حقیقت گمشده
اگر اهل فیلمهایی با محور قصه و داستان هستید و چندان در سینما به دنبال تصاویر شگفتانگیز نیستید، تماشای فیلم «کیفر» ساخته حسن فتحی را از دست ندهید. فتحی که حالا مدتی است با علیرضا نادری، فیلمنامهنویس همکاری میکند، این بار سراغ داستانی رفته است که به گفته خودش هم مخاطب خاص دارد و هم عام. هر چند بسیاری از منتقدان بار اصلی موفقیت این فیلم را به پای علیرضا نادری نوشتند (که البته چندان هم بیراه نیست) اما نباید از روایت هوشمندانه حسن فتحی از قصه علیرضا نادری به آسانی گذشت. خود فتحی در مورد فیلمش میگوید: «فیلم ازدواج به سبک ایرانی را برای مخاطب عام ساختم وپستچی سه بار در نمیزند را برای مخاطب خاص. در «کیفر» تلاش کردم هر دو قشر عام و خاص را راضی نگه دارم.»
بعد از دیدن فیلم به درستی این گفته فتحی پیمیبریم. هر چند فیلم به ظاهر داستان سرراست و سادهای دارد، اما تماشاگر خاص آن میتواند در لایههای زیرین و نهفته فیلم نکتههای جذابی را بیاید. شاید یکی از نقطهضعفهای اصلی این فیلم در انتخاب بازیگرانش باشد که البته حق مسلم کارگردان است که برای نقشهای فیلمش بازیگران مخصوص خود را در نظر بگیرد.
برخی از این فیلم به عنوان نمونهای موفق از «فیلم نوآر» در سینمای ایران نام میبرند که شاید چندان بیراه نباشد.
برخی از مولفههای تصویری فیلم نوآر در فیلم کیفر نیز قابل مشاهده است؛ اینکه در اینگونه فیلم، طرح داستانی معمولا دارای پیچیدگیهای زیادی است یا وجود دیالوگهای ظریف و جذاب، همراه با چاشنی طنز و البته پایان غم انگیز. در فیلم نوآر غالبا شخصیت اصلی محکوم به فناست.کیفر روایت زندگی مردی میانسال است که به دلیل قتل یک جوان در آستانه قصاص قرار دارد.
«کیفر» فیلم صادقی است و از سویی اکران مناسبی نصیبش نشد، اما بتازگی وارد شبکه خانگی شده است و دیدنش خالی از لطف نیست.
علی محزون / جامجم
گفت و گو
