جوایزی که کسی نمی‌گیرد

قطعا تبلیغات و اطلاع‌رسانی و اقدامات این چنین برای حضور موفق در سطح بازار رقابت‌های اقتصادی امری پسندیده و قابل قبول است.

فروش و جذب هر چه بیشتر مشتری اقدامی عقلانی است که گاه می‌طلبد حتی در سطحی وسیع و ملی و در قالب تبلیغات رسانه‌ای از طریق مطبوعات و بویژه صداوسیما نسبت به رسیدن به آن اقدام کرد. بر همین اساس نیز در سال‌های اخیر بسیار دیده‌ایم که موسسات و مراکز فروش یا تولید با ادغام دو روش تبلیغی یعنی تبلیغات رسانه‌ای و نیز وعده قرعه‌کشی و دادن جوایز ریز و درشت، مردم را به سمت خرید کالاهای خود ترغیب می‌کنند.

تا اینجای کار شاید کسی ایرادی به این مساله نگیرد، اما مشکل از آنجا آغاز می‌شود که گویا برخی از این مراکز و موسسات بعد از رسیدن به هدف خود و انجام فروش بیشتر از طریق تبلیغات فراوان و وعده جوایز فریبنده، کار خود را پایان یافته تلقی می‌کنند و دیگر خبری از اعلام نتایج قرعه‌کشی و اعطای جوایز نیست. در واقع این موسسات از خلأ ناشی از عدم نظارت و پیگیری سرانجام وعده‌های داده شده نهایت استفاده را می‌برند و با سوء‌استفاده از این بی‌نظارتی، وعده‌های خود را جامه عمل نمی‌پوشانند و این وعده‌های سر خرمنی محقق نمی‌شوند. بجاست اگر نهادهای نظارتی و بازرسی اهتمام ویژه‌ای نسبت این مساله داشته باشند و نگذارند که برخی، از این طریق به اهداف اقتصادی خود برسند و وعده‌های فریبنده بدهند و به آنچه گفته‌اند عمل نکنند. این موضوع از نظر مسائل انسانی و دینی نیز جای سوال دارد که چگونه برخی راضی می‌شوند با وعده قرعه‌کشی و جایزه مردم را به خرید تشویق کنند و بعد به وعده خود عمل نکنند. کاش کسی به این سوالات پاسخ دهد.

صولت فروتن / جام‌جم