در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
آسانسور فضایی
یکی از آرزوهای اکثر مردم این کره خاکی ، مسافرت به فضاست.
وجود یک آسانسور فضایی از سال 1895 افسانه ای بیش نبود، اما دانشمندان عقیده دارند می توان آن را از اقیانوس آرام شروع و به مدارات ماهواره های اطراف زمین رساند.
با ساخت این آسانسور، افسانه های علمی ، جنبه عملی و واقعی به خود می گیرند. برای این کار به کابلهای بسیار قوی ، قابل انعطاف و مطمئنا بلند لازم است تا بتوان زمین را به ماهواره ها پیوند داد و دانشمندان امید دارند بزودی این کابلها را می سازند و دلیل آن را هم کربنهای جدید در تیوپهایی که از نانوتکنولوژی ساخته شده و وارد بازار می شود، می دانند.
این کربنی های نانوتیوپ ها در صفحه هایی از گرافیت یعنی همان ماده مداد وجود دارند و ساختار کوچک آنها به اندازه کافی قابل انعطاف و سبک است ، اما شکل اصلی سخت بودن کنترل آنهاست و یک سوال اساسی برای دانشمندان وجود دارد که آیا می توانند این نانوتیوپ ها را کنار هم قرار دهند؛
در دومین کنفرانس بین المللی آسانسورهای فضایی در سپتامبر 2003 یکی از محققان عکسی از فیبرنانوتیوپی که حدود 3 مایل طول دارد را به همگان نشان داد.
البته نکته اساسی این است که آسانسورهای فضایی کابلهایی به طول بیش از 66 هزار مایل احتیاج دارند که قطعا باید بسیار محکم باشند، اما برای این هم فکری شده و آن ترکیب کردن کربنهای نانوتیوپ ها با اسیدسولفوریک است.
به این ترتیب می شود آنها را در یک ردیف و مسیر مورد نظر قرار داد. به گفته یکی از دانشمندان یک مشت ذرات را وقتی روی میزی می ریزیم ، علاوه بر نامنظمی ، فضای بسیار زیادی را هم اشغال می کنند؛ اما وقتی آنها را در یک جعبه کنار یکدیگر و با جهت و مسیر مشخص می گذاریم ، فضای کمتری هم اشغال خواهد کرد.
به همین روش اگر کربنهای نانوتیوپ هم در یک فیبر قرار گیرند اثر آن بسیار مثبت تر خواهد بود. سازمان ها و ارگانهای مختلفی در جهان در حال بررسی روی ساخت این آسانسورهای فضایی هستند که البته کار زیادی برای رسیدن به این هدف لازم است.
ترجمه: بهاره صفوی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
