کانون همدلی

آدم‌هایی که از دور دنیا به هر وسیله ممکن از طریق هوا، دریا و خشکی خود را رسانده‌اند در مهبط وحی. همه موحدند و بنده. آمده‌اند برای طواف قبله دل‌ها. کم‌کم همه آماده می‌شوند برای حج تمتع. عاشقی اینجا تفسیر می‌شود.

در جای جای این سرزمین بوی بال فرشتگان را استشمام می‌کنی، وقتی به راز خلقت آدم‌ها فکر می‌کنی، وقتی در کنج دنج مسجدالحرام زانو می‌زنی و در عظمت خانه خدا فرو می‌روی. وقتی زن و مرد، پیر و جوان را می‌بینی که مست طواف می‌شوند. خدایا! چه رمز و رازی است در هفت دور چرخیدن؟

قرار نشستن نداری. برمی‌خیزی و به شکرانه نعمت‌های خداوندی دو رکعت نماز می‌خوانی و باز دل نمی‌کنی. نماز می‌خوانی به شکرانه حضور در جایی که پیامبران در آن قدم گذاشته‌اند. قرآن تلاوت می‌کنی. آیات قرآنی در اعماق وجودت لانه می کند. تو اینجا طفلی هستی در آغوش پدر. بنده‌ای هستی در کنار مولا. حرف‌هایت را با زلال اشک همراه می‌کنی. خدایا! من فقیرم، مسکینم، درمانده و ناتوانم. تو دستم بگیر و پناهم ده.

آرام می‌گیری. از زلال زمزم می‌نوشی. از حرم می‌زنی بیرون تا باز هم در این سرزمین مقدس، نشان از بی‌نشانی‌ها بگیری. سری بزنی به زادگاه پیامبر خاتم. به خانه حضرت خدیجه(س) به شعب ابی‌طالب، مزار ابوطالب(ع) را زیارت کنی. هویت هر مسلمانی در این شهر ریشه دارد. باور کن زادگاه تو همین شهر است. روزی هم که بانگ الرحیل را برای کوچ ابدی اجابت می‌کنی، چهره در نقاب خاک رو به سوی این خانه، داری.