همپای ابراهیم

پیامبری که در جای جای مناسک حج جای پای او را می‌بینیم. حج ما می‌شود حج ابراهیمی. نماز طواف جزئی از مناسک است.

نماز طواف را باید درست پشت مقام ابراهیم به جای آورد. مکانی مقدس، پاک و پاکیزه که سنگی سخت در دل خود جای داده، سنگی که یادگاری از یادگاران فرستاده خدا، پیامبری بزرگ و عظیم‌الشان یعنی حضرت ابراهیم است.

سنگی که یار و مددکار آن رسول هدایت می‌شود در بنای کعبه، تا دست ابراهیم را بر بلندای دیوارهای این خانه برساند. ابراهیم در هیچ آزمونی دچار شک و تردید نشد. آزمون‌های الهی را یکی پس از دیگری با سربلندی و سرافرازی پشت سر نهاد.

عمل وقتی خدایی شد و رنگ و بویی از اخلاص داشته باشد، تا قیام قیامت ماندگار می‌شود. اجر و پاداش آن هم محفوظ.

به سعی صفا و مروه هم که می‌روی رد پایی از این خاندان می‌یابی. خاندانی که ریشه در خدا پرستی دارند و جلوه‌ای زیبا در آیین توحیدی. باید تاسی کنی به هاجر و «سعی» را از «صفا» آغاز کنی.

حاجی در واقع هروله مادری را می‌بیند پریشان، نگران و بی‌تاب از صفا تا مروه و از مروه تا صفا... و باز هم دوباره این سو و آن سو می‌دود، در پی جرعه‌ای آب و سیراب کردن طفلکی تشنه لب. حاجی هم باید پا بر زمین بکوبد برای جاری شدن جویبار رحمت و سیراب کردن نفس تشنه از زلال زمزم.

محمد خامه‌یار