مسجد شیعیان مدینه

شبستان مسجد درست مانند سایر ساختمان‌های این منطقه است؛ نسبتا قدیمی و رنگ و رو رفته. بالای چارچوب در ورودی آن، پارچه نوشته‌ای نصب شده که با خط خوش روی آن نوشته‌اند: السلام علیک ایتها الصدیقه الشهیده.

وارد مسجد که می‌شوی، اصلا احساس غربت نمی‌کنی. در و دیوار آن پر است از نام‌های ائمه و معصومین. حتی چهره نمازگزاران هم قریب به نظر می‌رسد. در ایام حج این مسجد از همیشه شلوغ‌تر است و برخی زائران کشورهای عراق، پاکستان، هند، آمریکا و لبنان حداقل برای یک بار در آن اقامه نماز می‌کنند. نماز که تمام می‌شود، «شیخ عمروی» امام جماعت مسجد در محراب می‌ایستد و یکی‌یکی با تمام نمازگزاران خوش و بش می‌کند. شیخ عمروی بزرگ البته به دلیل کهولت سن در مسجد حضور ندارد و به جای او فرزند بزرگش شیخ کاظم نماز می‌گزارد. جمعیت زیاد است و فرصت زیادی برای من نمی‌ماند. سلامم را با لحنی دلنشین پاسخ می‌دهد و برایم آرزوی سلامتی می‌کند. به ناچار پس از یک چاق سلامتی کوتاه از او خداحافظی می‌کنم.

فرزند شیخ عمروی درباره این خانواده می‌گوید: «العمروی» یک خاندان شناخته شده شیعی است که نسب آن به قبیله خزرج، یکی از دو قبیله‌ای که در بدو ورود پیامبر اکرم(ص) به مدینه با آغوش گرم از ایشان استقبال کردند، می‌رسد.

داستان این مسجد و این باغ هم البته جالب و خواندنی است؛ شیخ عمروی زمانی که برای تحصیل علوم دینی در نجف زندگی می‌کرد، با تنگناها و دشواری‌های مالی بسیاری روبه‌رو می‌شود، اما پس از مدتی، خدا در زندگی‌اش گشایشی ایجاد می‌کند، طوری که از راه خرید و فروش سنگ‌های زینتی، سرمایه‌ای جمع می‌کند و در مدینه مزرعه‌ای می‌خرد که بعدها این مزرعه توسعه پیدا می‌کند. کسانی که به مدینه مشرف شده‌اند، احتمالا این مسجد را می‌شناسند اما به مسافران آینده مدینه توصیه می‌کنم حتما نماز خواندن در این مسجد را از دست ندهند.

حمید اسدی ‌/‌ خبرنگار اعزامی جام‌جم