پیرگوشی

کاهش شنوایی مبتلایان به پیرگوشی در همه فرکانس‌ها یکسان نیست، بلکه معمولا این افراد اصواتی با فرکانس بالاتر را سخت‌تر می‌شنوند. به طور مثال این افراد صدای زنگ تلفنی که در نزدیکی آنها قرار گرفته است را مشکل می‌شنوند، حال آن که ممکن است صدای ماشینی را که در خیابان در حال رفت و آمد است براحتی بشنوند.

به طور معمول مبتلایان به پیرگوشی صداها را مبهم‌تر و آهسته‌تر می‌شنوند. این افراد ممکن است صدا را بشنوند، اما تفکیک کلمات از یکدیگر برای آنها مشکل باشد مثلا کلمه «ننگ» را «زنگ» می‌شنوند. به طور کلی این افراد: صحبت دیگران را به شکل نجوا می‌شنوند.

صداهایی را که فرکانس بالاتر دارند سخت‌تر می‌شنوند، لذا این افراد صدای زنان را سخت‌تر از صدای مردان می‌شنوند.

ممکن است در گوششان صدای اضافی یا وزوزی را احساس کنند.

سن بروز کاهش شنوایی و سرعت پیشرفت آن به فاکتورهای متعددی بستگی دارد که مهم‌ترین آن استعداد ژنتیک است. تغذیه و متابولیسم و میزان آلودگی صوتی محیط زندگی نیز از عوامل تاثیرگذار بر پیرگوشی هستند. عواملی که باعث کاهش خون‌رسانی به گوش داخلی شوند نیز می‌توانند آسیب سلول‌های حساسه گوش را تسریع کنند، لذا بیماری‌های قلبی، بالا بودن فشار خون و دیابت نیز می‌توانند باعث پیدایش زودرس پیرگوشی شوند.

تشخیص پیرگوشی بر مبنای شرح حال، معاینه بالینی و با تایید سنجش شنوایی (نوار گوش) است. از آنجا که کاهش شنوایی ممکن است علامتی از بیماری‌های دیگری نیز باشد هر فرد مبتلا به کاهش شنوایی باید توسط متخصص گوش حلق و بینی مورد معاینه و بررسی قرار گیرد.

متاسفانه پیرگوشی درمان قطعی ندارد و بهترین راه پیشگیری از آن است. بعضی از علل آن در کنترل ما نیست، اما با رعایت نکاتی می‌توانیم از پیدایش زودرس آن جلوگیری کرده یا آن را به تعویق بیندازیم. قرار گرفتن در معرض صداهای بلند می‌تواند به سلول‌های حساسه گوش داخلی آسیب جدی وارد کند. علاوه بر شدت صوت، مدتی که در معرض صدای بلند قرار می‌گیریم نیز مهم است؛ لذا باید مراقب باشیم حتی‌الامکان در معرض صدای بلند قرار نگیریم یا اگر مجبوریم سعی کنیم مدت آن تا آنجا که مقدور است کوتاه باشد.

افراد مسنی که شنوایی‌شان به میزان قابل توجهی کاهش یافته است باید از سمعک استفاده کنند. سمعک این امکان را فراهم می‌کند تا این افراد با دیگران و متقابلا دیگران با آنها به راحتی ارتباط برقرار کنند.