جام جم آنلاین: انتخابات کنست در اکتبر ۲۰۲۶ یک نتیجه قاطع تولید نکرد. ائتلاف نتانیاهو با ۵۳ کرسی و بلوک مخالف او به رهبری گادی آیزنکوت با ۴۸ کرسی، هیچ‌کدام به آستانه ۶۱ کرسی لازم برای تشکیل دولت نرسیدند؛ در همین حال، احزاب عربی با ۱۹ کرسی به وزن‌های تعیین‌کننده در معادلات پارلمانی تبدیل شدند. این بن‌بست را نباید صرفا یک «بحران ائتلافی» موقت دید. این وضعیت، بیان سیاسی یک شکاف عمیق‌تر است: رژیمی که در سطح داخلی میان پروژه‌های متفاوت از حیث ماهیت حکومت، رابطه دین و دولت و مرزهای نهایی شهرک‌سازی گرفتار شده و در سطح خارجی میان تداوم جنگ نامحدود و مدیریت تبعات آن معلق مانده است.
برای مقاومت، نتیجه انتخاباتی اسرائیل به‌خودی‌خود نه تعیین‌کننده است و نه بازدارنده. آنچه تعیین‌کننده است، توانایی خوانش دقیق از شکاف‌های ساختاری رژیم و طراحی ابزارهای فشار متناسب با هر سناریوی سیاسی است. این تحلیل می‌کوشد تصویری راهبردی از پیامدهای انتخابات ارائه دهد و سپس چارچوبی عملی برای کار مقاومت ترسیم کند.
بخش اول: تحلیل نتایج انتخاباتی و ساختار سیاسی رژیم
۱.۱. شکست پروژه «اکثریت راست افراطی» و ظهور یک وتوی جدید
کاهش کرسی‌های بلوک نتانیاهو از ۶۴ به ۵۳ کرسی، نشانه‌ای از فرسایش سرمایه سیاسی راست افراطی است اما همزمان، وزن احزاب عربی و بلوک میانه‌رو به رهبری آیزنکوت را افزایش داده است. پیامد فوری این وضعیت، ورود یک «وتوی ساختاری» به معادله حکومت‌داری اسرائیل است: هیچ پروژه‌ای- نه الحاق کامل، نه توقف کامل شهرک‌سازی و نه جنگی فراگیر - نمی‌تواند بدون عبور از این گلوگاه پارلمانی به اجرا درآید.
نکته حیاتی برای مقاومت این است که این وتو، وتوی «صلح» نیست. حتی اگر بلوک میانه‌رو با حمایت ضمنی یا آشکار احزاب عربی دولتی تشکیل دهد، تجربه تاریخی نشان می‌دهد که ساختارهای امنیتی و شهرک‌سازی رژیم، توانایی بالایی برای ادامه سیاست‌های خود در سایه «دولت ضعیف» دارند. بنابراین، مقاومت نباید روی کارت «تغییر دولت» حساب باز کند؛ بلکه باید از شکاف میان دولت و دستگاه‌های اجرایی - به‌ویژه در کرانه باختری- به‌عنوان یک نقطه فشار استفاده کند.
۱.۲. بن‌بست به‌عنوان ابزار بقای نتانیاهو
نتانیاهو در شرایطی به انتخابات رفت که با پرونده‌های قضایی و خطر صدور حکم بازداشت بین‌المللی مواجه بود. بن‌بست کنونی، برای او یک «پناهگاه» است: تا زمانی که دولت موقت را اداره می‌کند، فرصت دارد تا از اهرم‌های نخست‌وزیری برای به تأخیر انداختن محاکمه و مدیریت بحران‌های امنیتی استفاده کند. همزمان، او اصلاحات قضایی مورد نظر خود را پیش می‌برد؛ اصلاحاتی که اختیارات دیوان‌عالی را کاهش داده و کنترل دولت بر انتصاب قضات را افزایش می‌دهد.
این وضعیت یک پیامد دوگانه برای مقاومت دارد. از یک سو، «نتانیاهوی ضعیف و منزوی» احتمال ماجراجویی نظامی برای تغییر معادله داخلی را افزایش می‌دهد. از سوی دیگر، مشروعیت داخلی و بین‌المللی او را کاهش می‌دهد و فضای سیاسی برای اعمال فشار از پایین را بازتر می‌کند.
۱.۳. احزاب عربی: از حاشیه به مرکز، با محدودیت‌های ساختاری
افزایش کرسی احزاب عربی به ۱۹ کرسی، یک تغییر کیفی در ترکیب اجتماعی - سیاسی کنست است. این احزاب اکنون می‌توانند نقش «وزنه تعادل» را ایفا کنند اما این وزن، به‌طور خودکار به قدرت تبدیل نمی‌شود. احزاب عربی در ساختار سیاسی اسرائیل با تبعیض ساختاری، محدودیت‌های بودجه‌ای و اتهام‌زنی مداوم از سوی راست افراطی مواجه‌اند. اسموتریچ پس از انتخابات صریحا اعلام کرد که «نخواهد گذاشت اعراب جشن بگیرند» و وعده داد که «شهرک‌های یهودی در غزه برپا خواهند شد».
نتیجه راهبردی برای مقاومت این است که احزاب عربی را نه به‌عنوان «متحد» تمام‌عیار بلکه به‌عنوان «جبهه فشار داخلی» ببیند: ابزاری برای افشای ماهیت نژادپرستانه رژیم، مشروعیت‌زدایی از پروژه الحاق و ایجاد شکاف میان افکار عمومی یهودی و سیاست‌های راست افراطی.
بخش دوم: سیاست‌های دولت آینده: تداوم شهرک‌سازی و جنگ در سایه بن‌بست
۲.۱. « انقلاب شهرک‌سازی» به‌عنوان یک پروژه مستقل از ترکیب دولت
مهم‌ترین درس انتخابات ۲۰۲۶ برای مقاومت این است که پروژه شهرک‌سازی، دیگر به‌طور کامل به نتانیاهو یا ترکیب خاصی از کابینه وابسته نیست. در دوره وزارت اسموتریچ و کاتس، ۱۰۵ شهرک و حدود ۱۶۰ مزرعه کشاورزی تأیید و تنظیم‌شده، ۶۰ هزار واحد مسکونی تصویب شده و بیش از ۳۰ هزار دونم به‌عنوان «اراضی دولتی» اعلام شده است. پروژه «نخ قرمز» در دره اردن و دیوار حائل جدید، جدایی جغرافیایی کرانه باختری را تعمیق می‌کند. در مجموع، حدود ۵۹۲ شهرک و کانون شهرک‌نشین در کرانه باختری وجود دارد و مقامات رژیم بر حدود ۴۲ درصد از مساحت این منطقه کنترل دارند.
این بدان معناست که حتی در سناریوی تشکیل دولت میانه‌رو، دستگاه‌های بوروکراتیک و شوراهای شهرک‌سازی، روند گسترش را با سرعت کمتری ادامه خواهند داد. مقاومت باید «شهرک‌سازی» را نه به‌عنوان یک «سیاست دولت» بلکه به‌عنوان یک «پروژه استعماری مستمر» تحلیل کند که هدف آن، تغییر واقعیت‌های جمعیتی و جغرافیایی پیش از هرگونه مذاکره سیاسی است.
۲.۲. غزه: از «پیروزی نظامی» به «مدیریت دائمی»
در مورد غزه، بن‌بست سیاسی به معنای توقف عملیات نظامی نیست. گزارش‌های میدانی از پایان اکتبر و آغاز نوامبر ۲۰۲۶ از ادامه حملات هوایی، گلوله‌باران، تخریب منازل و آتش‌سوزی‌ها در نزدیکی «خط زرد» خبر می‌دهند. هدف اعلام‌شده تغییر کرده است: از «نابودی حماس» به «تضعیف دائمی توان نظامی حماس و جلوگیری از بازسازی آن». نتانیاهو خود اعلام کرده که تنها ۱۵۰ کیلومتر از ۵۰۰ کیلومتر تونل‌های غزه تخریب شده است. این اعتراف، هم محدودیت‌های قدرت نظامی اسرائیل را نشان می‌دهد و هم نشان‌دهنده یک استراتژی طولانی‌مدت «فرسایشی» است که مقاومت باید برای آن آماده باشد.
۲.۳. سناریوهای دولت آینده و پیامدهای آن برای مقاومت
بخش سوم: مقاومت مسلحانه، درس‌های میدانی و الزامات بازسازی
۳.۱. جنگ تونل‌ها و پارادوکس «پیروزی تاکتیکی، شکست راهبردی»
تجربه دو سال و نیم جنگ غزه یک درس محوری برای مقاومت دارد: برتری آتش‌سوزی و فناوری، الزاماً به سلطه پایدار ترجمه نمی‌شود. ارتش اسرائیل با وجود تخریب گسترده، هنوز «نقشه جامع» از شبکه تونل‌ها ندارد و برای یافتن دریچه‌ها به حفاری‌های تصادفی در آوار متوسل شده است. گردان‌های القسام، برخلاف تبلیغات رسمی، همچنان بین ۲۰ تا ۲۶ هزار نیروی سازمان‌یافته در اختیار دارند و از جنگ تیپ‌محور به «جنگ چریکی غیرمتمرکز» مبتنی بر سلول‌های کوچک، کمین و مین‌گذاری روی آورده‌اند.
این تحول، هم یک دستاورد و هم یک هشدار است. دستاورد، اثبات توان بازدارندگی و فرسایشی مقاومت است. هشدار، شکاف کیفی در فرماندهی و تجهیزات است: جانشینان فرماندهان شهید از تجربه عملیاتی و شناخت میدان کمتری برخوردارند و بخشی از توان موشکی و ضدزرهی از دست رفته است. اولویت راهبردی مقاومت در کوتاه‌مدت، «بازسازی کیفی» است: آموزش فرماندهی میانی، بازسازی شبکه اطلاعاتی، و توسعه توان تولید سلاح‌های سبک و مهمات دقیق‌تر، نه لزوماً بازسازی کمّی نیرو.
۳.۲. جبهه کرانه باختری: نقطه ضعف حیاتی رژیم
کرانه باختری، جایی است که شکاف میان «دولت» و «دستگاه‌های اجرایی» رژیم آشکارتر است. ارتش و شهرک‌نشینان، مستقل از هرگونه توافق سیاسی، به گسترش شهرک‌ها، تخریب زیرساخت‌ها و حمله به شهروندان ادامه می‌دهند. همزمان، ساختار تشکیلات خودگردان در وضعیت بحرانی قرار دارد و مشروعیت آن به‌شدت کاهش یافته است.
راهبرد مقاومت در کرانه باختری باید بر سه اصل استوار باشد: نخست، مقاومت مردمی مداوم در قالب راهپیمایی‌های هفتگی، کمیته‌های محلی و اعتصاب‌های اقتصادی؛ دوم، مقاومت مسلحانه محدود و هدفمند علیه شهرک‌نشینان و نیروهای اشغالگر در نقاطی که هزینه سیاسی و بین‌المللی برای رژیم ایجاد می‌کند؛ سوم، اتصال جبهه کرانه به جبهه غزه در سطح گفتمانی و سیاسی، تا رژیم نتواند کرانه را به یک «منطقه جداگانه» تبدیل کند.
۳.۳. وحدت میدانی و چالش‌های آن
اتاق‌های عملیات مشترک میان حماس و جهاد اسلامی در غزه، در سطح تاکتیکی کارایی داشته‌اند، اما در سطح راهبردی، شکاف‌هایی وجود دارد. آینده مقاومت مسلحانه به توانایی گذار از «هماهنگی تاکتیکی» به «راهبرد مشترک» وابسته است: تعریف روشن از اهداف مرحله‌ای، تقسیم کار میان جبهه‌ها، و سازوکاری برای تصمیم‌گیری در شرایط بحرانی. بدون این گذار، مقاومت در برابر یک رژیم با توان اطلاعاتی و آتش‌سوزی برتر، در معرض فرسایش تدریجی قرار می‌گیرد.
بخش چهارم: محور مقاومت در «حالت بقا»بازتعریف نقش و بازسازی توان
۴.۱. تصویر واقع‌بینانه از وضعیت محور
برخی تحلیل‌ها مدعی‌اند که محور مقاومت «تقریباً نابود شده» یا در «حالت بقا» قرار گرفته است. این ارزیابی اغراق‌آمیز و علط است، . حزب‌الله در لبنان زیر فشار شدید قرار دارد و مستقلا الان تمایلی به گشودن جبهه جنوبی ندارد، مگر در سناریوی حمله گسترده به ایران که موجودیت نظام را تهدید کند. انصارالله در یمن همچنان توانایی حملات موشکی و پهپادی به عمق اسرائیل را دارد، اما در معرض حملات مشترک نیروهای متحد سعودی واسرائیل و متحدان منطقه‌ای است.
۴.۲. اسرائیل و «توهم ضعف محور»
یک نکته مهم که رسانه‌های اسرائیلی نیز به آن اذعان کرده‌اند، این است که اسرائیل در حال «وانمود کردن» به ضربه زدن به محور مقاومت است، در حالی که ایران و متحدانش در حال بازسازی و توسعه توان خود هستند. این «توهم»، هم یک خطر و هم یک فرصت است. خطر، از این جهت که می‌تواند اسرائیل را به محاسبه اشتباه و ماجراجویی نظامی سوق دهد. فرصت، از این جهت که «خودبرآوردی کاذب» رژیم، می‌تواند به غافلگیری راهبردی مقاومت تبدیل شود.
۴.۳. راهبرد محور در مرحله گذار
اولویت محور مقاومت در کوتاه‌مدت، «حفظ توان بازدارندگی» و «بازسازی شبکه فرماندهی و لجستیک» است،. این راهبرد باید سه مؤلفه داشته باشد:
· بازدارندگی حداقلی اما معتبر: حفظ توان موشکی و پهپادی که هزینه هرگونه حمله گسترده به ایران یا لبنان را غیرقابل قبول کند.
· جنگ فرسایشی نیابتی: حمایت از مقاومت فلسطینی در غزه و کرانه باختری، بدون ورود مستقیم به جنگ که می‌تواند محور را در معرض تخریب بیشتر قرار دهد.
· دیپلماسی مقاومت: استفاده از شکاف میان دولت‌های عربی و افکار عمومی مردمی‌شان، برای مشروعیت‌زدایی از عادی‌سازی و ایجاد فشار بر رژیم از طریق مجامع بین‌المللی.
بخش پنجم: عرصه بین‌المللی و حقوقی، از «استثناگرایی» به «انزوای نهادی»
۵.۱. دادگاه لاهه و پرونده نسل‌زدایی
دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) در حال بررسی شکایت آفریقای جنوبی علیه اسرائیل به اتهام نسل‌زدایی است و شواهد ارائه‌شده نشان می‌دهد که اسرائیل به دستورات موقت دیوان عمل نکرده است. کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل نیز توصیه کرده که دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) اتهام نسل‌زدایی را علاوه بر جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت علیه رهبران اسرائیل بررسی کند. این تحولات، حتی اگر به محکومیت عملی منجر نشوند، یک «انزوای حقوقی» برای رژیم ایجاد می‌کنند که مشروعیت اقدامات نظامی و دیپلماتیک آن را در سطح جهانی تضعیف می‌کند.کشور‌ها و شخصیتهای طرفدار فلسطین در رابطه با جنایتهای جنگی و کشتار جمعی کمپینگ جدیدی را ه بیاندازند و باید نهضت جهانی مبارزه با صهیونیسم راه بیافتد
۵.۲. تحریم ICC توسط آمریکا: تأیید وابستگی رژیم
دولت ترامپ، در واکنش به صدور حکم بازداشت نتانیاهو و وزیر جنگ سابق، دیوان کیفری بین‌المللی را تحریم کرده است. این اقدام، یک پیام دوگانه برای مقاومت دارد: از یک سو، نشان‌دهنده عمق وابستگی رژیم به حمایت آمریکا و ناتوانی آن در دفاع حقوقی از خود است. از سوی دیگر، نشان می‌دهد که «استثناگرایی» آمریکا در قبال اسرائیل، در حال تبدیل شدن به یک هزینه سیاسی برای واشنگتن در سطح جهانی است. مقاومت می‌تواند از این شکاف برای فشار بر کشورهای اروپایی و جنوب جهانی برای اتخاذ مواضع مستقل‌تر استفاده کند.
۵.۳. BDS و تحریم اقتصادی به‌عنوان اهرم راهبردی
جنبش تحریم، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم (BDS) در سال ۲۰۲۶ دستاوردهای ملموسی داشته است: اتحادیه‌های کارگری بریتانیا به حمایت از BDS رأی داده‌اند، کمپین‌هایی برای تعلیق عضویت اسرائیل در سازمان ملل راه‌اندازی شده، و فشار برای ممنوعیت صادرات سلاح به اسرائیل افزایش یافته است. BDS یک ابزار «جنگ فرسایشی اقتصادی» است که برخلاف اقدام نظامی، هزینه سیاسی کمتری برای حامیان مقاومت دارد و می‌تواند به تدریج «هزینه اشغال» را برای رژیم و شرکت‌های همکار آن افزایش دهد.
۵.۴. بحران آنروا و مسأله آوارگان
آژانس امداد و کار سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی (UNRWA) با بحران مالی بی‌سابقه‌ای مواجه است. کسری بودجه سال ۲۰۲۶ بین ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود و طرحی برای انتقال تدریجی وظایف آن به تشکیلات خودگردان در کرانه باختری و «شورای صلح» در غزه در جریان است. هدف بلندمدت این طرح، حذف یکی از مهم‌ترین سازوکارهای بین‌المللی ثبت و حمایت از حقوق آوارگان فلسطینی است. مقاومت باید تلاش کند تا آنروا را به یک «پرونده سیاسی» تبدیل کند، نه یک «مسأله بشردوستانه»: هرگونه تلاش برای انحلال آن، باید به‌عنوان تلاش برای محو حقوق آوارگان افشا شود.
بخش ششم: عادی‌سازی و شکاف عربی از «صلح سرد» به «فشار از درون»
۶.۱. عربستان: عادی‌سازی مشروط، اما نه متوقف
عربستان سعودی همچنان عادی‌سازی با اسرائیل را به ایجاد «مسیر روشن» برای تشکیل کشور مستقل فلسطینی مشروط می‌کند. اما این شرط، در عمل به یک «ابزار چانه‌زنی» تبدیل شده است، نه یک «اصل غیرقابل عبور». دولت ترامپ، عادی‌سازی را به توافق هسته‌ای غیرنظامی با عربستان گره زده و ریاض را تحت فشار قرار داده است. همزمان، گزارش‌هایی از حضور نمایندگان سعودی در نشست‌های محرمانه با نتانیاهو و مقامات اماراتی، با محوریت هماهنگی امنیتی علیه ایران و انصارالله منتشر شده است.
این وضعیت، یک «شکاف راهبردی» برای مقاومت ایجاد می‌کند: دولت‌های عربی به‌دنبال «امنیت» و «ثبات» هستند، در حالی که افکار عمومی مردمی‌شان به‌شدت حامی فلسطین است. مقاومت می‌تواند از این شکاف برای افزایش هزینه سیاسی عادی‌سازی برای رژیم‌های عربی استفاده کند، بدون آن‌که این رژیم‌ها را به‌طور کامل به دشمن تبدیل کند.
۶.۲. امارات و محور «امنیت اقتصادی»
امارات یکی از معدود کشورهای عربی است که روابط رسمی با اسرائیل را حفظ کرده و در نشست‌های امنیتی مشترک با نتانیاهو و نمایندگان سعودی، اردن و مراکش شرکت کرده است. این کشور، به‌دنبال تبدیل شدن به «قطب اقتصادی و فناوری» منطقه است و از «صلح سرد» با اسرائیل به‌عنوان ابزاری برای جذب سرمایه و فناوری استفاده می‌کند. مقاومت باید «هزینه اقتصادی» این همکاری را افزایش دهد: از طریق BDS، افشای نقش شرکت‌های اماراتی در زیرساخت‌های اشغال، و فشار بر افکار عمومی در کشورهای اسلامی.
بخش هفتم: تشکیلات خودگردان و مسأله بازسازی رهبری فلسطینی
۷.۱. بحران مشروعیت و اصلاحات ناکافی
محمود عباس در ژوئیه ۲۰۲۶ فرمانی برای برگزاری انتخابات پارلمانی در ۲۸ نوامبر صادر کرد و تعداد اعضای مجلس قانونگذاری را از ۱۳۲ به ۲۰۰ افزایش داد. اما این اصلاحات، بدون برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری و بدون مشارکت واقعی حماس و سایر نیروهای سیاسی، نمی‌تواند بحران مشروعیت تشکیلات را حل کند. تشکیلات خودگردان همچنان به‌عنوان «پیمانکار امنیتی» برای رژیم عمل می‌کند و مشروعیت خود را در چشم بسیاری از فلسطینیان از دست داده است.
۷.۲. راهبرد مقاومت در قبال تشکیلات
مقاومت نباید تشکیلات خودگردان را به‌طور کامل «حذف» کند، بلکه باید آن را تحت فشار از دو جهت قرار دهد: از یک سو، مردم باید خواستار برگزاری انتخابات آزاد و پایان همکاری امنیتی با رژیم شوند؛ از سوی دیگر، نیروهای سیاسی باید یک «جبهه ملی فراگیر» برای بازسازی نهادهای نمایندگی فلسطینی تشکیل دهند. هدف نهایی، تبدیل تشکیلات از یک «ابزار مدیریت اشغال» به یک «نهاد مقاومت مدنی» است—هرچند این هدف در کوتاه‌مدت بعید به نظر می‌رسد.
بخش هشتم: چارچوب راهبردی برای کار مقاومت :اولویت‌ها و ابزارها
۸.۱. اصل راهبردی: «مقاومت ترکیبی» و «فرسایش تدریجی»
تجربه دو سال و نیم گذشته نشان می‌دهد که هیچ ابزار واحدی به تنهایی نه مقاومت مسلحانه، نه دیپلماسی، نه تحریم اقتصادی، و نه فشار حقوقی به‌تنهایی نمی‌تواند رژیم را به عقب‌نشینی وادار کند. راهبرد مؤثر، ترکیبی از همه این ابزارها در یک «منطق فرسایشی» است: افزایش تدریجی هزینه‌های اشغال، تا جایی که حفظ وضع موجود برای رژیم و حامیانش غیرقابل تحمل شود.
۸.۲. اولویت‌های عملیاتی
اولویت اول: بازسازی توان بازدارندگی مقاومت در غزه و کرانه باختری. این بازسازی باید کیفی باشد: آموزش فرماندهی، بازسازی شبکه اطلاعاتی، و توسعه توان تولید سلاح‌های سبک و مهمات دقیق. همزمان، باید ساختارهای مدنی مقاومت—کمیته‌های محلی، نهادهای امدادی، و شبکه‌های آموزشی—تقویت شوند تا مقاومت بتواند در «حالت صلح» نیز حضور اجتماعی خود را حفظ کند.
اولویت دوم: بین‌المللی‌سازی پرونده حقوقی و اقتصادی. پرونده نسل‌زدایی در ICJ، تحریم ICC، و کمپین BDS باید به‌عنوان «جبهه‌های مکمل» تقویت شوند. هدف، نه پیروزی حقوقی فوری، بلکه ایجاد «انزوای نهادی» برای رژیم و افزایش هزینه سیاسی حمایت از آن است.
اولویت سوم: مدیریت شکاف عربی و اسلامی. مقاومت باید از شکاف میان دولت‌های عربی و افکار عمومی مردمی‌شان استفاده کند. این به معنای تقابل کامل با دولت‌ها نیست، بلکه به معنای افزایش هزینه سیاسی عادی‌سازی و همکاری امنیتی با رژیم است.
اولویت چهارم: بازسازی رهبری ملی فلسطینی. بدون یک رهبری فراگیر و مشروع، مقاومت نمی‌تواند دستاوردهای میدانی و حقوقی خود را به «پیروزی سیاسی» تبدیل کند. تشکیل یک «جبهه ملی فراگیر» که حماس، جهاد اسلامی، فتح و سایر نیروها را در بر بگیرد، یک ضرورت راهبردی است، نه یک انتخاب تاکتیکی.
۸.۳. سناریوهای آینده و پاسخ مقاومت
نتیجه‌گیری: بن‌بست رژیم، فرصت تاریخی مقاومت به شرط راهبرد
نتایج انتخابات ۲۰۲۶ نشان داد که رژیم اشغالگر در یک «بن‌بست ساختاری» گرفتار شده است: نه می‌تواند پروژه شهرک‌سازی و جنگ را متوقف کند، و نه می‌تواند بدون هزینه‌های سنگین داخلی و بین‌المللی آن را ادامه دهد. این بن‌بست، یک «فرصت تاریخی» برای مقاومت است، اما فرصت‌ها بدون راهبرد به پیروزی تبدیل نمی‌شوند.
مقاومت باید از «واکنش» به «ابتکار» گذار کند: به‌جای انتظار برای فروپاشی رژیم یا تغییر دولت در اسرائیل، باید یک «راهبرد فرسایشی ترکیبی» را در پیش بگیرد که در آن، مقاومت مسلحانه، فشار حقوقی، تحریم اقتصادی، و دیپلماسی مقاومت، جبهه‌های مکمل یک جنگ طولانی باشند. در این چارچوب، هر بن‌بست سیاسی در اسرائیل، یک «نقطه فشار» است، نه یک «نقطه توقف». و هر عقب‌نشینی تاکتیکی رژیم، یک «پیروزی مرحله‌ای» برای مقاومت، به شرط آن‌که با «تثبیت دستاورد» و «بازسازی توان» همراه شود.آزمون واقعی مقاومت، نه در انتخابات اسرائیل، بلکه در توانایی آن برای تبدیل «زمان» به «فرسایش» و «فرسایش» به «تغییر معادله قدرت» است.
همراه با رضا فیاضی، بازیگر خاطرهساز تلویزیون
درخشان: قرمزها در هماهنگی بین خطوط سهگانه مشکل دارند
