فرصت تحول

حس نوع‌دوستی بیشتری دارد. سفر حج هم چنین حال و هوایی دارد. اصلا فلسفه حج را باید در همین مقوله‌ها جست.

حج زمینه تحول درونی را ایجاد می‌کند. فرصتی است برای خودشناسی. مناسک حج فلسفه‌ای دارد، مثل اجتناب از محرمات.

حاجی در لباس احرام مکلف می‌شود به پرهیز از 24 عمل. مثل حرمت نگاه در آیینه. یعنی در این محشر عظیم باید خود را فراموش کرد. تو دیگر اینجا نیستی. از تو در این وادی هیچ خبری نیست. خودبینی معنی ندارد و این یعنی تقویت و استحکام اراده.

تو فرزند حضرت آدم پیامبر خدایی و این انسان‌های موحد برادران دینی تو هستند. این محشر انسان‌ها عظمت و شکوه را رقم می‌زند، یکرنگی و بی‌رنگی که نشانی از آیات الهی دارد. این تحول و حفظ این روحیه می‌تواند نقطه عطف زندگی حاجی باشد. حفظ این روحیه یعنی رویکردی دیگر به سوی صلاح و رستگاری.

حاجی می‌داند دارد جای پای پیامبران الهی می‌گذارد، جای پای حضرت ابراهیم، جای پای پیامبر اعظم. حاجب مهمان خداست، در خانه میزبان نورانیت خاص می‌گیرد. باید این نورانیت را حفظ کند. بی‌دلیل نیست که به ما گفته‌اند حاجی وقتی از حج برمی‌گردد مانند طفلی است که از مادر متولد می‌شود. یعنی منزه و پاک از گناه.

محمد خامه‌یار