با مسافر سرزمین دلها
مراقب باشیم
گاهی ما در رفتار و کردار خود دچار افراط و تفریط میشویم. امری که برای بسیاری از مردم ناخوشایند و زشت تلقی میشود. این رفتارها برای جامعه آفتزا و شاید هم دیر یا زود به شکل پدیده اجتماعی فراگیر شود. وجود چنین رفتارهایی که جامعه را تهدید میکند کم نیستند. این آفت روزبهروز دامنه وسیعتری به خود میگیرد. اگر بر این باور نیستیم به برگزاری برخی از محافل و مجالسی که در آن حضور مییابیم دقت کنیم، ناهنجاریهایی را در آن میبینیم که شاید ریشه در چشم و هم چشمیها داشته باشد. یعنی آنچه رهاورد بینایی است! آنچه که در زندگی افراد هم سطح خود میبینیم و سعی در بروز و ظهور آن در زندگی خود به شکلی بهتر داریم و در مقابل دیگران کم نیاوریم!
مصادیق این مقوله کم نیستند. چه در محافل جشن و سرور چه در مهمانی و بزم و عزا و ماتم این پدیده به وضوح هویدا میشود. مثلا در اهدای دسته و تاج گل، توی پارچه نوشتههای مراسم ترحیم دچار این ناهنجاری و آفت شدهایم! که بسیاری از آن ریشه در چشم و هم چشمی دارد.
به تو میگویم برادر و خواهرم که عازم سرزمین دوری از منیت و خودخواهیها هستی و در آن میقات بزرگ و رستاخیز عظیم خسی میشوی ناچیز! به اطرافیان و دوستان و فامیل خود سفارش کن، میشود برای بدرقه و استقبال به یک دسته گل بسنده کرد. میشود فقط به یک راس گوسفند برای قربانی اکتفا نمود. میشود از اسراف و تبذیر اجتناب کرد و در ورطه چشم و هم چشمی بدون تشریفات آش پشت پا پخت. میشود ولیمه سفر را توی منزل یا توی یک تالار نه چندان معروف و بدون تجملات داد.
میشود توصیه کرد هنگام بازگشت به یکی دو تا پارچه نوشته و بنر اکتفا کرد و این همه بر در و دیوار پارچه نوشته نصب نکرد! میشود از هزینههای غیرضروری کاست و به فکر تهیدستان، مستمندان، آوارگان و سیل زدگان پاکستانی، یا همسایه و بستگان فقیر بود. به یقین رضای حق تعالی را باید در همین شیوه جست. مراقب باشیم دچار آفت چشم وهمچشمی نشویم.
محمد خامهیار
گفت و گو
