فلسفه جدید مربیگری

همه چیز قبل از بازی‌های جام جهانی شروع شد، وقتی که فدراسیون فوتبال هلند تیس لیبرگتس مربی تیم را برکنار کرد، همه ما خواهان حضور کرویف بودیم ولی ناگهان یک روز رینوس میشل به عنوان مشاور فنی فدراسیون فوتبال همراه با لئو بین هاکر آمد و او را به عنوان مربی تیم معرفی کرد و این برای ما خیلی غریب بود.

هیچ کس در آستانه بازی‌های حساسی مثل جام جهانی انتظار این کار را نداشت و برای او هم کار با ما ساده نبود چون ما از او استقبال نکردیم. برخی از ما در بازی‌های جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا با میلان قهرمان شده بودیم و به همین خاطر دیربه تمرینات رسیدیم که به کار او لطمه وارد کرد.

بعد هم برای اردوی آمادگی به یک قلعه دور افتاده در یوگسلاوی رفتیم و تمرینات هم در جزیره سیسیل دنبال شد که باید برای فرار از گرما ساعت 7 صبح تمرین می‌کردیم. همه اینها برای تیم مضر بود.

بازیکنانی که در 1988 تشنه قهرمانی بودند حالا با تیم‌های باشگاهی‌شان به قهرمانی‌های متعدد دست پیدا کرده بودند و دیگر روحیه تیمی در اوج نبود. ما با تمام وجود برای تیم بازی نمی‌کردیم و این چه در تمرینات و چه در بازی‌ها مشهود بود. این شد که جام جهانی بدی داشتیم. ما از مرحله اول بالا رفتیم، اما به آلمان غربی باختیم هرچند که در آن بازی بدشانسی آوردیم و می‌توانستیم آنها را دوباره شکست دهیم.

بهتر است بازیکنانی داشته باشید که بتوانند تیم بودن را درک کنند، اما در عین حال به ستاره‌هایی هم نیاز دارید که بتوانند در یک لحظه نتیجه را تغییر دهند. اگر فقط بازیکنانی تاکتیک‌پذیر داشته باشید ولی کسی نباشد که بتواند سه، چهار بازیکن را دریبل بزند در این صورت تغییر شرایط بازی سخت خواهد بود. آرین روبن از آن دسته بازیکنانی است که روحیه کار تیمی را هم دارد و می‌تواند بازی خطرناکی را برای حریفان انجام دهد و من چنین بازیکنانی را در تیم ترجیح می‌دهم.