کشیدن دندان

یکی از نگرانی‌های این بیماران کشیدن دندان در ارتودنسی است. بحث کشیدن یا نکشیدن دندان برای اهداف ارتودنسی بحث امروز متخصصان و بیماران ارتودنسی نیست. این مساله در 100 سال گذشته مورد بحث بوده به طوری که در آغاز ابداع دستگاه‌های ارتودنسی مشابه دستگاه‌های امروزی هیچ دندانی کشیده نمی‌شد.

نتیجه درمان‌های این دوره برگشتن ناهنجاری تعداد زیادی از بیماران بود. با بررسی درمان‌های این افراد و درمان مجدد آنها همراه با کشیدن دندان مشخص شد که عامل بسیاری از درمان‌های ناموفق کمبود فضا و عدم هماهنگی اندازه دندان‌ها با اندازه استخوان در برگیرنده دندان‌هاست.

با مشخص شدن نتایج فوق در اواسط قرن قبل، متخصصان ارتودنسی گرایش زیادتری برای کشیدن دندان ‌ طی درمان ارتودنسی پیدا کردند. با بررسی مجدد نتایج درمانی این گروه از بیماران و جمع‌بندی تحقیقات دیدگاه متعادل‌تری در ارتباط با کشیدن و نکشیدن دندان ایجاد شد.

در ارتودنسی پیشرفته امروزی چندین عامل باعث شده است تا متخصصان ارتودنسی تا حد امکان از کشیدن دندان دوری کنند. یکی از عواملی که امروزه در ارزیابی زیبایی افراد، مورد توجه متخصصان ارتودنسی است میزان دیده شدن دندان‌ها و لثه‌ها هنگام صحبت کردن و خندیدن است به طوری که دیده شدن مناسب دندان‌ها و حاشیه لثه علاوه بر زیبایی باعث جوان‌تر نشان دادن فرد می‌شود.

با توجه به تمایلات امروزی مردم درخصوص داشتن لبخند‌های زیبا و دیده شدن زیادتر دندان‌ها هنگام لبخند و همچنین آگاهی مردم و مراجعات زودتر در کودکان، پیشرفت‌های سریع و گسترده در ساخت، نوع مواد، به‌کارگیری آلیاژهای حافظه‌دار، وجود وسایل هوشمند جدید و همچنین استفاده از پیچ‌های داخل استخوانی (مینی اسکرو) تمایل به کشیدن دندان کم شده است.

پیشرفت‌های موجود تنها در صورتی قادر به درمان صحیح و کامل بیمار است که با صلاحیت و مهارت فرد درمان‌کننده همراه شده باشد. با توجه به ظریف بودن نحوه عمل این دستگاه‌ها خطا در نحوه استفاده و ناکافی بودن مهارت فرد درمان‌کننده می‌تواند خسارت غیرقابل جبران به بار آورد.

متخصصان ارتودنسی با فراگیری آموزش‌های پایه در دوران 3 تا 4 ساله تخصص و با به روز کردن این اطلاعات با شرکت در دوره‌های آموزشی انجمن ارتودنتیست‌های ایران و سایر نقاط جهان افراد با‌صلاحیت هستند. اگر فرد درمان‌کننده مهارت کافی نداشته باشد کشیدن یا نکشیدن دندان و نوع دستگاه و مزایای روش‌های درمانی تفاوت قابل ملاحظه‌ای ایجاد نمی‌کند. به عبارتی این مهارت فرد درمان‌کننده و استفاده بجا از این وسایل است که بیمار را درمان می‌کند.