جامعه پرستاری در فراموشی

به گزارش مهر، آخرین موضعگیری در خصوص استخدام 23 هزار نیروی جدید پرستاری بر می گردد به سخنان وزیر بهداشت در همایش بررسی مسائل پرستاران که 19 مهر در تالار وزارت کشور برگزار شد و طی آن دکتر وحید دستجردی گفت استخدام 23 هزار پرستار قطعا انجام می شود و هیچ مقام دولتی نمی تواند در مقابل دستور رئیس جمهور ایستادگی کند.

وزیر بهداشت این موضوع را به دنبال اعتراضها و انتقادهای جامعه پرستاری که به شدت از اجرایی نشدن قانون "ارتقای بهره وری نیروهای بالینی نظام سلامت" گلایه داشتند عنوان کرد و خطاب به پرستاران در آن همایش گفت که وزارت بهداشت علاوه بر استخدام 23 هزار پرستار به 50 هزار پرستار دیگر طی 5 سال آینده نیاز دارد.

این در حالی است که موضوع استخدام 23 هزار نیروی پرستاری به دلیل اینکه دولت برای آن منابع اعتباری مشخص نکرده بود، در کمیسیون تلفیق مجلس رد شد.

به دنبال مخالفت کمیسیون تلفیق مجلس با استخدام پرستاران جدید دولت گزینه پرداخت اضافه کار را به جای کاهش ساعت کار پیشنهاد داد و اعلام کرد که این پرداختها از اول مهر انجام می شود. این در حالی بود که دکتر حسن امامی رضوی، معاون درمان وزارت بهداشت عنوان داشت که تا وقتی پرداخت اضافه کار به پرستاران از سوی دولت تامین اعتبار نشود نمی توان آن را اجرا کرد.

این مقام وزارت بهداشت البته به طور ضمنی به این مسئله اشاره داشت که بعید است تامین اعتبار پرداخت اضافه کار تا پایان مهر عملیاتی شود.

اعلام این خبر از سوی معاون وزیر بهداشت می تواند تمام واقعیتی باشد که جامعه پرستاری را درگیر خود ساخته است. در واقع، با گذشت 7 ماه از آغاز سال و اجرایی نشدن کاهش ساعت کار پرستاران می توان تا حدودی پرداخت اضافه کار به آنها را نیز کم لن یکن تلقی کرد. زیرا بررسیها و شواهد نشان می دهد در نیمه دوم سال دستگاههای دولتی با کسری بودجه مواجه شده و می بایست تا پایان سال "دست به عصا" حرکت کنند. این در حالی است که دولت نیز دچار کسری بودجه شده و می بایست از هزینه های خود بکاهد تا بتوانند اعتبارات ضروری و مورد نیاز دستگاهها و سازمانها را بر اساس اولویت تامین کند.

در هر حال چنین به نظر می رسد که وعده های مسئولان برای جلب رضایت جامعه پرستاری و ارتقای کیفی خدمات رسانی به بیماران با توجه به مشکلاتی که در بحث تامین اعتبارات وجود دارد تا حدودی پابرجا مانده و شاید محقق نشود. قطعا پیامدهای محقق نشدن وعده های مسئولان می تواند آثار و خسارات زیانباری را در پی داشته باشد.

جامعه پرستاری که طی این سالها به وعده های مسئولان اجرایی کشور دل خوش کرده است، حالا چنین تصور می کند که هرآنچه را شنیده است هرگز محقق نخواهد شد و این می تواند مقدمات دلسردی آنان در خدمات رسانی به بیماران و مردم را به دنبال داشته باشد که قطعا هزینه های ناشی از بی انگیزه شدن در نظام سلامت، بیشتر از آن چیزی است که می بایست بابت جلب رضایت و ارتقای بهره وری پرستاران کشور هزینه شود.