آیا جو هارت قربانی بعدی است؟

 بازی‌های نه‌چندان پرشمار انگلیس بعد از آن جام و ترکیب‌های انتخابی دن‌ فابیو برای آن میادین نشانگر همین مساله است.

مربی 64 ساله ایتالیایی و معروف تیم ملی انگلیس که خود از توفان مهیب برخاسته از شکست‌ یک ـ 4 انگلیسی‌ها در برابر آلمان در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی 2010 و درخواست‌های اکید بسیاری از سازمان‌ها و رسانه‌ها برای برکناری وی جان سالم به در برده و اداره انگلیس را در دور مقدماتی یورو 2012 هم در دست دارد؛ به واقع چنان از جو هارت و صلاحیت او مطمئن و به کارایی او معتقد است که اعلام کرده هارت می‌تواند تا آینده دور درون دروازه انگلیس بایستد و مرد اول دروازه‌های این کشور باشد.

در کشوری که در دهه‌های اخیر امثال گوردون بنکس فوق‌العاده، ری کلمنس و پیتر شیلتون قابل اتکا و پیتر بونه‌تی و دیوید سیمن کم اشتباه را ساخته، فقر وحشتناک هفت‌هشت سال اخیر در امر دروازه‌بانی اسباب حیرت شده، اما این یک حقیقت مسلم است که انگلیس از بابت ضعف‌های امثال اسکات کارسون، پل رابینسون و رابرت گرین در جام‌های بزرگ از 2002 به بعد کم صدمه ندیده و «سوتی»های آنان بارها کمر انگلیسی‌های مغرور را شکسته است.

فرض و باور و امید دن فابیو و همفکران او در دل پاییز 2010 این است که جو هارت پایان‌دهنده آشفتگی‌های فوق و یک سنگربان مطمئن برای انگلیس در ایامی باشد که بازیابی اعتبار بعد از نتایج اسفبار در جام‌ جهانی نوزدهم الزامی جلوه می‌کند.

کاپه‌لو در سیمای جو هارت به درست یا غلط جوان بالنده‌ای را می‌بیند که می‌تواند انگلیس را به مرحله پایانی جام ملت‌های اروپا 2012 رهنمون سازد و از تکرار اشتباهات دروازه‌بانان لرزان انگلیس جلوگیری کند.

با این همه هارت به هیچ‌وجه یک کشف تازه لااقل برای دن فابیو نیست و او به انتخاب همین مربی مشهور یکی از 3سنگربان اعزامی انگلیس به آفریقای جنوبی هم بود، اما آنجا به وی بازی نرسید و بعد از گل بچگانه‌‌ای که گرین از تیم آمریکا خورد، هدایت‌گر معروف «سه‌شیرها» (انگلیس)‌ به جیمز روی آورد تا شاید تجربه بسیار زیاد این دروازه‌بان 40 ساله، انگلیس را از معابر بعدی عبور دهد که لابد به یاد دارید که چنین نشد.

هارت اولین بازی رسمی ملی‌اش را شهریورماه امسال در حین برد 4 بر صفر انگلیس بلغارستان در شروع مرحله انتخابی یورو 2012 انجام داد، اما پیشینه همکاری کاپه‌لو با وی حتی از جام‌جهانی امسال هم فراتر می‌رود و به گذشته‌ای دورتر مربوط می‌شود.

در تابستان 2008 بود که کاپه‌لو در بازی دوستانه انگلیس با تری‌نیداد نخستین مسابقه ملی را به هارت بخشید و در همان زمان‌ها بود که هارت در منچسترسیتی نیز سنگربان شماره یک شد، اما زمانه برای وی به سرعت تغییر یافت، به طوری که با انتقال شی‌گیون ایرلندی از نیوکاسل به سیتی، این دروازه‌بان اینک 37 ساله در سیتی ثابت شد و کار هارت به انتقالی موقت به بیرمنگام کشید.

با این حال یک فصل بازی در این باشگاه معمولا درجه دوم و سپس رجعت به سیتی و نامساعد شدن روابط گیون با روبرتو مانچینی مربی ایتالیایی سیتی، معادلات را باز تغییر داد. حالا گیون درصدد ترک سیتی و بازگشت به سنت جیمزپارک است و هارت از نو سنگربان شماره یک این تیم شده و اگر کاپه‌لو پشیمان نشود پیراهن دروازه‌بان اصلی «سه‌ شیرها» هم متعلق به هارت است.

کاپه‌لو بهانه‌هایی برای تاخیر کلان خود در رویکرد مجدد به هارت و هدر دادن بیش از دو سال وقت برای این مهم دارد. وی در پاییز 2010 و در حالی که حملات بیرحمانه برخی مطبوعات بریتانیا به وی بابت نتایج بسیار ضعیف جام جهانی امسال ادامه دارد، می‌گوید: «در شرایط روحی و موضع‌گیری‌های هارت در قیاس با گذشته تفاوت چشمگیری می‌بینم. دو سال پیش او این‌قدر محکم و صاحب اعتماد به نفس نبود و حتی تمرکزش بر تمرینات و مسابقات به حد فعلی نمی‌رسید. شاید هم اشتباه از من بود که 2 سال زودتر از موعد به او بازی ملی دادم!»

هارت همان‌طور که در سطور قبلی آمد از دیدگاه دن فابیو به عنوان دروازه‌بان سوم انگلیس راهی آفریقای جنوبی شد، اما اگر بر بازی نکردنش در آن جام یک فایده هم مترتب بوده باشد، این است که او به سبب خسته نشدن توانست در بازگشت به انگلیس به صلاحدید مانچینی فراتر از شی‌گیون درون دروازه سیتی بایستد و او از آن پس از آنجا تکان نخورده است. کاپه‌لو اینک می‌گوید: «شاید پیشرفت اخیر هارت محصول یک فصل بازی مستمر او در بیرمنگام بوده باشد، اما هر دلیلی بر این فرآیند قایل باشیم، او اینک دروازه‌بانی واقعا خوب برای ما نشان می‌دهد.

من بسیار امیدوارم به لطف حضور او دوران کم‌دردسری را در مرحله انتخابی یورو 2012 طی کنیم.»

روزنامه Mirror 
وصال روحانی