بازیگری مانند شعبده‌بازی است

بله، همیشه به این موضوع فکر می‌کردم و جزو دغدغه‌های اصلی‌ام بود و که بتوانم در نقش‌های مختلف بازی کنم و موفق هم شوم، اما این مساله در تئاتر خیلی بیشتر بود. متاسفانه در کار تصویری نوعی راحت‌طلبی وجود دارد و نقش‌های سخت و متفاوت خیلی زیاد نیست و از این جهت حس کردم بازیگری در تلویزیون دارد به یک کار یکنواخت و دست‌چندمی تبدیل می‌شود.

متاسفانه تهیه‌کنندگان و کارگردانان به بازیگران اعتماد نمی‌کنند و قدرت ریسک کردن ندارند و تعداد کسانی که امکان متفاوت بودن را برای بازیگر فراهم می‌کنند بسیار اندک است. مثلا همایون اسعدیان از جمله افرادی بود که ریسک کرد و یک نقش کمیک را به من سپرد. او جرات کرد و من هم سعی‌ام را کردم و خب نقش هم بد از آب در نیامد. به هر حال تا این جا سعی کرده‌ام نقش‌های نزدیک به هم را بازی نکنم و هیچ وقت هم دستمزد برایم اهمیت اصلی نداشته است البته گاهی به لحاظ مالی کاری را قبول کرده‌ام، ولی هرگز دلم نمی‌خواهد در سریال‌های معمول نقش‌های شبیه هم بازی کنم.

این کارگردان را من از قبل نمی‌شناختم و تنها اسمش را شنیده بودم و می‌دانستم که فیلمنامه‌نویس است و از طرف یکی از دوستان به وی معرفی شدم. و وقتی با خودش صحبت کردم متوجه شدم که فیلمنامه‌اش متفاوت است و قصه را هم خوب می‌شناسد این بود که به «یک روز قبل» پیوستم.

قسمت اول کار، مشکلاتی داشت. مثل تیتراژ، نورپردازی و... اما در ادامه کار بهتر شد.

نقش مقدم را تا به حال تجربه نکرده بودم. به نظرم این نقش حتی می‌توانست یک تیپ باشد. به هرحال چون نقش متفاوت و تازه‌ای بود این را دوست داشتم و با آن ارتباط برقرار کردم.

این که همکارانش را دوست دارد، به کشورش متعهد است و خیلی آدم خشک و بی‌تفاوتی نبود. او حتی سعی می‌کرد یک جاهایی به همکارانش کمک کند. به هرحال ما ابعاد مختلفی از این آدم را می‌دیدیم که این موضوع برایم جالب بود و مرا برای اجرای نقش او مشتاق می‌کرد.

خب قطعا کار در چنین آثاری دشوارتر است. چون هم بازی‌های متفاوتی را می‌طلبند و هم گروه باید تلاش بیشتری از خود نشان دهند. از نوع تصویربرداری گرفته تا تدوین و... یک روز قبل شاید در وهله اول یک داستان پلیسی به نظر برسد اما یک کار جاسوسی بود که البته نمونه خارجی آن را زیاد دیده‌ایم اما در ایران کمتر کسی به سراغ این گونه قصه‌ها می‌رود.

بله دقیقا. ساخت این سریال می‌تواند یک شروع باشد برای دیگرانی که شاید جسارت ساخت این گونه کارها را تا به حال نداشته‌اند یا از میزان استقبال مخاطب واهمه داشته‌اند. ما این سریال را با بودجه بسیار محدودی ساختیم و به جرات می‌توانم بگویم آقای علی‌اکبری (تهیه‌کننده) از خودشان مایه گذاشته‌اند. شاید چون این کار از نظر خیلی‌ها یک کار تجربی بوده است. به هر حال امیدوارم این اثر بتواند راهگشایی برای دیگران باشد.

معمولا ما ایرانی‌ها وقتی به چیزی عادت می‌کنیم دیگر جدایی از آن برایمان سخت است ولی از آن طرف هم وقتی با فضای تازه‌ای مواجه می‌شویم پس از مدت‌ها ذائقه‌مان به آن عادت می‌کند. قطعا اگر از این دست سریال‌ها زیاد ساخته شود مخاطب هم استقبال می‌کند. به هرحال این ما هستیم که باید برای مخاطب دغدغه ایجاد کنیم.

از این که در ایران چنین کاری ساخته شده، خیلی خوشحالم. چون داستان آن یک قدم رو به جلو است، اما بهتر است این مسائل دغدغه مدیران باشد تا دغدغه بازیگر و کارگردان. به هر حال اگر ما هم بتوانیم دنبال راه‌های جدید قصه‌گویی در تلویزیون باشیم، می‌توانیم مخاطب را جذب کنیم، چرا که او هم نیاز به تنوع و تازگی دارد.

یک صحنه را از چند زاویه می‌گرفت و این مساله کار را سخت‌تر می‌کرد. با همه اینها چون قدرت ریسک بالایی داشت توانست از عهده کار به خوبی برآید.

بیشتر به عنوان یک منتقد به آثار خودم نگاه می‌کنم. سعی می‌کنم کارهایم را ببینم و اشتباهات خودم را بگیرم. برای مثال اگر الان بخواهم شب دهم‌ را یک بار دیگر بازی کنم، قطعا به شیوه‌ای دیگر «یاور» را بازی می‌کنم. به هرحال سعی می‌کنم کارهایم را با حساسیت ببینم تا خطاهایم را در کار بعدی‌ام تکرار نکنم و حتی به نوعی آنها را جبران هم بکنم.

بله و مینی‌سریال هم حداقل 6 قسمت و حداکثر 8 قسمت است.

خیر. برایم جالب بود.

چون قبلا یک مینی‌سریال به نام «پارادوکس» دیده بودم که بسیار آن را دوست داشتم. حالا بدم نمی‌آمد که آن را تجربه کنم.

برای بازی در این نقش من فرصت کمی داشتم. تصویربرداری چیزی حدود 3 ماه طول کشید اما من فقط یک ماه در این سریال کار داشتم. وقتی فیلمنامه را خواندم متوجه شدم که باید ریتم شخصیت مقدم تندتر از بقیه باشد و از این روش در طول کار استفاده کردم.

قبل از شروع کار با آقای بابایی (گریمور) خیلی صحبت کردیم. او گفت می‌خواهد برای من گریم متفاوتی طراحی کند من هم چون از چیزهای متفاوت و تازه استقبال می‌کنم خودم را به ایشان سپردم.

آنهایی که من را دوست دارند قطعا استقبال کرده‌اند (می‌خندد). معتقدم که بازیگر و کارگردان باید مثل یک شعبده‌باز برای مخاطبانشان باشند. اگر او بفهمد که قرار است ما چه کار کنیم دیگر هیچ هیجانی برای پیگیری اثر ندارد بنابراین آنها باید ما را در چهره‌های متفاوت ببینند.

بله. این کار هم خیلی پرلوکیشن بود و هم خیلی سکانس‌های خارجی داشت. گروه هم شمال رفتند و هم لبنان. به هرحال ساخت این سریال خیلی راحت نبود و همه ما سعی کردیم که کاری خوب را به مخاطبان عرضه کنیم.

دوست دارم به این سریال به عنوان یک تجربه خاص نگاه کنم و نمی‌خواهم جای خاصی برایش باز کنم، ولی با این همه نقش مقدم را بسیار دوست داشتم.

بسیار دوست دارم در یک نقش کمدی بازی کنم. دلم برای این گونه فضاها تنگ شده است.

بازی در کارهای تاریخی را دوست دارم اما بستگی به این دارد که قرار است آن اثر تاریخی را چه کسی بسازد.