استعفا ، تهدید یا تعارف؛

تلاش برای ناآرام کردن کشور در آستانه انتخابات مجلس هفتم ، راهبرد اصلی گروههای افراطی است ؛ گروههای افراطی بنا دارند در صورتی که روند مسائل به سود آنان رقم نخورد ، همچون بازیهای کودکانه اصل ماجرا را بر هم زنند و در این میان برایشان فرقی نمی کند چه بر سر کشور و مردم بیاید.

کد خبر: ۳۵۲۷۶

رویه ای که گروههای افراطی در پیش گرفته اند ، بر چند محور استوار است : - ساختن و معرفی دشمن فرضی : این راهبرد که به قول روان شناسان ریشه در اذهان مالیخولیایی و پارانوئیدی دارد ، با چند هدف صورت می گیرد: ایجاد موتور و نیروی محرکه در جبهه سیاسی متبوع ، جلوگیری از ریزش رو به تزاید هواداران و سیاسی نگه داشتن فضای بازی . - اصرار بر ایجاد فضای سیاسی و نادیده گرفتن تعمدی مطالبات مردم در حوزه های اقتصادی و اجتماعی : از آنجا که این گروه در حوزه های اجتماعی و اقتصادی فاقد کارآمدی هستند و در عمل نشان داده اند که فقط با بازی در حوزه سیاست آشنایند و توان حل سایر مشکلات مردم را ندارند، لذا سایر حوزه ها را نقطه ضعف خود می دانند و به همین جهت تلاش دارند اینگونه القاء کنند که تمام مشکلات داخلی و حتی بین المللی کشور در خواسته های سیاسی ریشه دارد و با اجرای دیدگاه های آنان ، تمام مشکلات اقتصادی نیز حل خواهد شد. - صدور استراتژی های ذهنی : گوش مردم در این چند سال از عباراتی که هر کدام برای مدتی ، فضای کشور را ملتهب نگاه داشته پر است : آرامش فعال ، بزرگنمایی لوایح دوگانه ، خروج از حاکمیت و...اما دیدیم که این استراتژی ها به دلیل شناخت ناقص از افکار عمومی عملی نشد و فقط در حد یک نظریه سیاسی بلا اجرا یا لاف رقابتی تنزل یافت و صرفا خوراک چند روزه و چند ماهه جریان رسانه ای اردوی افراط بود که حتی دیگر رسانه ها را به اجبار به دنبال خود می کشید. در این روزها علاوه بر دعوت از بیگانگان برای مداخله در امور کشور، حرکت های اعتراضی فراتر از راهکارهای معمول نیز مشاهده می شود، از جمله تحصن و تداوم آن به رغم درخواست رئیس جمهوری و رئیس مجلس و سایر خیرخواهان و همچنین تهدید استانداران به استعفا که شکل مدرن دخالت در روند انتخابات است . این تهدیدات و مانورها در چارچوب اجبار سایر نهادهای قانونی به تمکین در برابر خواسته های حزبی ارزیابی می شود ، اما خواهیم دید تهدید نمایندگانی که قائل به استعفاء هستند ، عملی نخواهد شد ؛ حتی اگر استعفائ کنند، با نوعی تعارف های داخل پارلمان - که در سناریوی این نمایش دیده شده است - تقاضای آنها از سوی اکثریت مجلس رد می شود، ضمن آن که استعفا آن هم در ماههای پایانی ترک مجلس نزد افکار عمومی چندان خریدار ندارد و موج آفرین نیست . خواهیم دید هیچ مسوولی در وزارت کشور و استانداری ها استعفاء نخواهد کرد ؛ استعفاء و دست کشیدن از صندلی های نفوذ و قدرت بسیار سخت است ، بویژه برای کسی که لذت آن را چشیده...تجربه چند ساله حزب حاکم نشان داده است که در این تعارف ها چندان جدی نیست.