دوباره ضبط کن!

بزرگ‌ترین تفاوت در میکروفن‌ها، شکل آنهاست که باید هنگام تصمیم‌گیری برای خرید به ‌آن توجه داشت. اگر یک گیمر هستید یا به‌دنبال یک دستگاه همه‌چیز تمام می‌گردید، هدست گزینه خوبی است. هدست‌ها هدفون‌هایی هستند که به ‌آنها میکروفن نیز متصل شده است. کیفیت و راحتی هدفون‌ها و میکروفن‌ها بسیار گسترده است و باید نظرات زیادی را مطالعه کرد تا یک هدست خوب خرید.

اگر هدفون‌های فعلی‌تان خوب هستند یا به‌دنبال چیزی ارزان و ساده می‌گردید، بهترین گزینه میکروفن دسکتاپ است. سادگی در این میکروفن‌ها آنچنان است که برای نصب، کافی است آن را روی میز کامپیوتر خود بگذارید و فیش آن را وصل کنید.

اگر بخواهید پادکست ضبط کنید یا ضبط صدا برای‌تان اهمیت ویژه‌ای دارد، باید سراغ میکروفن‌های حرفه‌ای بروید. این میکروفن‌ها بزرگ‌تر و سنگین‌تر هستند و طوری طراحی شده‌اند که یا در دست قرار بگیرند یا روی پایه میکروفن (که خود هزینه‌ای جدا دارد). معمول‌ترین میکروفن‌های حرفه‌ای یا از نوع دینامیک هستند یا از نوع کندانسور. میکروفن‌های دینامیک معمولا بیشتر کار می‌کنند و اگر خیلی مواظب وسایل الکترونیکی خود نیستید، بهتر است سراغ آنها بروید چون دیرتر خراب می‌شوند. میکروفن‌های کندانسور، شکستنی‌تر هستند اما به‌طور کلی در تولید صدا کیفیت بهتری دارند.

انواع دیگری از میکروفن نیز وجود دارند که ممکن است در جاهای خاصی به‌کمک شما بیایند. مثلا میکروفن‌های گیره‌ای که به لباس متصل می‌شوند یا میکروفن‌هایی که قرار است در سالن کنفرانس تعبیه شوند و صدا را از همه جهات دریافت می‌کنند.

خوشبختانه برای این‌که میکروفن به کامپیوتر متصل شود، گزینه‌های زیادی موجود نیست؛ هر چند میان همین گزینه‌ها نیز تفاوت‌های مهمی وجود دارد.

اتصال 5/3میلی‌متری معمول‌ترین اتصال است و در بیشتر مواقع می‌توان میکروفن را مستقیما به سیستم (کامپیوتر خانگی، لپ‌تاپ و...) متصل ‌کرد، اما قابلیت‌های آنبورد مادربردهای لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترها کیفیت خیلی بالایی ندارد بنابراین اگر می‌خواهید چیزی را ضبط و منتشر کنید، بهتر است یک کارت صدای اختصاصی با ورودی 5/3اینچ تهیه کنید.

اتصال USB نیز به‌تازگی جای خودش را باز کرده و کامپیوترهایی که اتصال یو‌اس‌بی دارند می‌توانند از این نوع میکروفن‌ها استفاده کنند و اگر بخواهید چیزی را ضبط کنید، با این نوع میکروفن‌ها نیازی به تهیه کارت صدا ندارید. میکروفن‌های مبتنی بر پورت یو‌اس‌بی هیچ مشکلی ندارند؛ مگر این‌که تعداد پورت‌های یو‌اس‌بی شما خیلی کم شده باشد.

میکروفن‌های حرفه‌ای از اتصال XLR استفاده می‌کنند. اگر یک میکروفن با اتصال اکس‌ال‌آر دارید، تبدیل‌های اکس‌ال‌آر به یو‌اس‌بی و همچنین کارت‌های صدای تقریبا گران قیمتی در بازار وجود دارند که می‌توانند این پورت را به‌ کامپیوتر متصل کنند. این گزینه‌ها البته کمی گران هستند ولی خرید یک میکروفن اکس‌ال‌آر و تبدیل آن به یو‌اس‌بی از خرید یک میکروفن مستقل یو‌اس‌بی گران‌تر در می‌آید.

همچنین اگر خیلی اهل سیم نباشید، میکروفن‌های وایرلس نیز وجود دارند که از طریق امواج رادیویی و یک دانگل یو‌اس‌بی به سیستم متصل می‌شوند.

بسیاری از میکروفن‌ها حتی ارزان‌ترین آنها نیز تا حدی امکان رفع نویز را در خود دارند. اگر اتاق شما پر سر و صداست یا صدای فن کامپیوترتان آن را تبدیل به موتور گازی کرده است، این قابلیت بسیار مناسبی است. البته برای این‌که این قابلیت به‌خوبی برای شما به ‌کار گرفته شود، بهتر است پیش از خرید یک میکروفن، نقدهای مرتبط با آن را بخوانید.

میکروفن‌ها می‌توانند طوری طراحی شوند که صدا را فقط از یک جهت بگیرند (میکروفن‌های تک‌جهته) یا در تمام جهات (میکروفن‌های تمام جهت). اگر در اتاق پر سر و صدایی می‌خواهید از میکروفن استفاده کنید، بهتر است میکروفن‌های تک‌جهته تهیه کنید ولی در جایی مثل یک کنفرانس بهتر است یک میکروفن تمام جهت تهیه کنید.

بسیاری از میکروفن‌ها پشت جعبه‌شان، فرکانس کاری خود را منتشر می‌کنند (مثلا 40هرتز تا 16 کیلوهرتز). این اطلاعات به‌‌خودی‌خود مفید نیست و نمی‌توان یک میکروفن‌ را بر اساس بازه بزرگی فرکانس آن بهتر ارزیابی کرد. صدای انسان معمولا در فاصله 85 تا 255هرتز نوسان دارد و ضبط این صدا حتی از عهده ارزان‌ترین میکروفن کامپیوتر نیز برمی‌آید. البته اگر در حال ضبط حرفه‌ای هستید، بهتر است این گزینه را با دقت بیشتری مورد مطالعه قرار دهید.

عوامل دیگری همانند حساسیت و امپدانس ورودی میکروفن در انتخاب خرید تاثیر دارند، اما در مقایسه با موارد بالا خیلی مهم نیستند. در انتخاب میکروفن‌ها نیز مثل دیگر قطعات کامپیوتر بهترین وجود ندارد و بستگی به این دارد که بخواهید به ‌چه منظوری از میکروفن استفاده کنید و چه مقدار برای آن پول خرج کنید.

وقتی میکروفن را تهیه کردید، بهتر است آن را بیازمایید تا مطمئن شوید بهترین کیفیت صدا را از آن می‌گیرید. برای سیستم‌های ویندوز7 و ویستا، عملیات زیر را انجام دهید:

روی منوی استارت کلیک کرده، عبارت sound را در باکس تایپ کنید و برنامه Sound recorder را انتخاب کنید. یک ضبط آزمایشی انجام دهید و صدای میکروفن خود را تست کنید. اگر صدای میکروفن شنیده نمی‌شد، خیلی بلند یا خیلی کم بود، روی آیکن بلندگو در System Tray کلیک‌راست کرده و عبارت Recording Devices را انتخاب کنید.

میکروفن‌ در این بخش نمایش داده خواهد شد و اگر صحبت کنید، نوار کنار آن متناسب با بلندی صدا بالا و پایین می‌رود. روی میکروفن کلیک‌راست کرده و Properties را انتخاب کنید و حجم صدا را متناسب با نوار کناری زیاد و کم کنید. عملیات ضبط صدا را چندین بار تکرار کنید تا بهترین کیفیت را دریافت کنید.

در ویندوز اکس‌پی، روی آیکن حجم صدا در System tray کلیک‌راست کرده و گزینهAdjust Audio Properties را انتخاب کنید. به تب Voice بروید و گزینه Test hardware را کلیک کنید. خود ویندوز از شما می‌خواهد چندین جمله را بخوانید و صدای شما را تکرار می‌کند و بعد متناسب با آن، حجم صدا را تنظیم می‌کند.

در لینوکس (مانند اوبونتو) نیز یک پنجره ترمینال باز کنید و دستور alsamixer را وارد کنید. بررسی کنید که آیا ورودی Mic حجم صدای قابل قبولی دارد یا خیر. اگر نداشت، با کمک کلیدهای مکان‌نما گزینه Mic را انتخاب کنید و حجم صدا را تا 50 بالا بیاورید. یک بار هم کاراکتر M را در کیبورد بزنید تا مطمئن شوید که عدد 00 سبز رنگی زیر نوار قرار دارد.

برای تست میکروفن، به مسیر بروید:

Applications\Sound and Video\Sound Recorder

چند بار این کار را تکرار کنید تا نتیجه مطلوب را به‌دست آورید.

برای ضبط صدا به ‌هر منظوری، از جمله پادکست، گزارش یا دیگر مقاصد ضبط، پیشنهاد می‌شود از یک نرم‌افزار چند کاناله استفاده کنید. آوداسیتی (Audacity) برنامه‌ مالتی‌پلت‌فرم و رایگان است که پیشنهاد می‌شود.

وقتی برنامه را اجرا می‌کنید، صفحه خالی است و برای ضبط از میکروفن کافی است روی دکمه دایره‌ای قرمز کلیک کنید. همچنین می‌توان کانال‌های دیگری را به‌صورت موازی در کنار هم پخش کرد و مثلا موسیقی پس‌زمینه گذاشت یا صدای دو نفر را جداگانه ضبط کرد و سپس کنار هم گذاشت.

آوداسیتی نرم‌افزار بسیار مناسبی است که برای ویندوز، لینوکس و مک وجود دارد. می‌تواند به‌فرمت‌های زیادی خروجی بدهد و یادگیری آن نیز زمان کوتاهی می‌خواهد.

منابع