بحران دبیری جایزه در ایران

یوسف برگزار می‌شود؟!

یکی از خبرهایی که هفته گذشته در حوزه ادبیات داستانی مورد توجه قرار گرفت ابهام در برگزاری جایزه ادبی یوسف (مسابقه سراسری داستان کوتاه دفاع مقدس) بود که گویا به رغم اعلام فراخوان، با مشکل انتخاب نشدن دبیر روبه‌رو شده است.

چهارمین جایزه ادبی یوسف در حالی امسال فراخوان داد که سال گذشته به دلیل برگزاری جشنواره ربع قرن کتاب دفاع مقدس برگزار نشد و قرار است این دوره از جایزه در بهمن ماه امسال برگزار شود.

این جایزه ادبی توسط بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و با مشارکت معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دفتر آفرینش‌های ادبی حوزه هنری و انجمن قلم ایران برگزار می‌شود.

به نظر می‌رسد پس از کناره‌گیری محمدرضا سرشار از دبیری جایزه کتاب سال و عدم قطعی شدن دبیر جایزه ادبی یوسف، شاهد بحران تازه‌ای در ادبیات به نام بحران دبیری جوایز ادبی دولتی هستیم!

با پایان یافتن مرحله دوم داوری جایزه‌ شعر «نیما»، این جایزه نخستین جایزه خصوصی در سال جاری است که نامزدهای بهترین مجموعه شعر سال گذشته را به دوستداران شعر معرفی می‌کند.

داریوش معمار دبیر این جایزه قول داده است دوره سوم جایزه ‌از کیفیت و شکل جدیدی برخوردار باشد که جزییات آن در شب برگزاری مراسم پایانی دوره‌ دوم جایزه اعلام خواهد شد ازجمله این که دوره‌ بعدی جایزه شعر «نیما» فراخوان نخواهد داشت و انتخاب اثر برگزیده بر اساس محور جدیدی خواهد بود که با پایان دهه 80 و آغاز دهه‌ 90 شعر نو پارسی متناسب باشد.

در مراسم اختتامیه در روز بزرگداشت مولانا (هشتم مهرماه) یک کتاب شعر برگزیده و یک مجله ادبی اینترنتی فعال در حوزه شعر و ادبیات و 10 نفر اول برگزیده‌و جایزه معرفی و تقدیر خواهند شد.

دیگر جوایز خصوصی شعر (جایزه ادبی خورشید و جایزه شعر خبرنگاران) در مرحله فراخوان هستند و البته به نظر می‌رسد جای یکی دو جایزه خصوصی خوب دیگر در حوزه شعر بشدت خالی است.

هفته‌ای که گذشت 20 سال از مرگ یکی از مهم‌ترین شاعران پس از نیما گذشت: مهدی اخوان‌ثالث (م . امید)‌.

همزمان با پایان دومین دهه درگذشت شاعر اعلام شد جلد سوم مجموعه مقاله‌های مهدی اخوان‌ثالث به همراه مجموعه‌ای از شعرهای منتشرنشده این شاعر فقید و همچنین کتاب «ذیلی بر امثال و حکم دهخدای» او در راه است.

مهدی اخوان ثالث (م. امید) متولد سال 1307 در مشهد بود که چهارم شهریورماه سال 1369 در تهران درگذشت و در جوار آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی در توس به‌ خاک سپرده شد.

امیدواریم در حالی وارد سومین دهه مرگ شاعر «زمستان»، «آخر شاهنامه»، «از این اوستا» و «دوزخ اما سرد» شویم که مسوولان میراث فرهنگی خراسان به ارزش و اهمیت این هنرمند در شکل‌گیری شعر معاصر ایران توجه یابند و شاهد بهسازی و زیباسازی آرامگاه غریب افتاده او در توس باشیم.

خبرگزاری کتاب ایران خبرداده است که کتابی شامل طعنه‌های نویسندگان بزرگ به یکدیگر در اروپا در دست چاپ است.

ازجمله نویسندگانی که در این اثر به آنان پرداخته شده می‌توان به لوئی فردینان سلین، لوییز آراگون، مارسل پروست، امیل زولا، مارگریت دوراس و بویژه نویسندگان غیرفرانسوی همچون ژوزف کنراد، ادگار آلن‌پو و فریدریش نیچه اشاره کرد.

آقای «کالمین» مولف این کتاب در انتخاب مطالب مورد نظر خود 3 مساله اصل اعتبار فرد مورد طعنه قرار گرفته، کیفیت طعنه و نیت سویی که پشت آن طعنه قرار داشته را مد نظر داشته است.

براین اساس «ولادیمیر نابوکوف»، «ژوزف کنراد» نویسنده انگلیسی ـ لهستانی را به خاطر سبک یادگاری فروشی خود مورد انتقاد قرار داده است. «لئون بلوی»، «امیل زولا» را «عقب‌مانده منطقه پیرنن» خوانده و «رنوآر» در مورد «سلین» گفته: او مرا به یاد بانویی می‌اندازد که قوانین خودش را دارد.

«پی‌یر دسپروگ» در مورد «مارگریت دوراس» نویسنده و فیلمساز فرانسوی گفته است: او نه‌تنها به شکلی احمقانه نوشته، بلکه احمقانه نیز فیلم ساخته است. «ژولس رنارد» هم در مورد «نیچه» گفته: من درباره او چگونه می‌اندیشم؟ من فکر می‌کنم که حروف زائد زیادی در نام او وجود دارد.

نظر «هنری میلر» در مورد «ادگار آلن پو»: من از همه چیز او تا نام او متنفرم. این یک جیغ کلاغ است. همچنین برادران «گنکور» هم «ورلن» را انسانی ترسو خطاب کرده‌اند.

به نظر شما جای چنین کتابی در ادبیات ایران خالی نیست؟ فقط کافی است بعضی مصاحبه‌ها و نوشته‌های برخی از بزرگان ادبیات امروز ایران را بخوانید تا بفهمید با چه قدرتی زیرآب یکدیگر را زده‌اند!