یک کار جسورانه

 با وجود آن که چند سالی است ساخت آثار ماورایی باب شده و برخی از آنها هم هنگام پخش با اقبال روبه‌رو شده‌اند اما انگار دیگر مخاطب تلویزیون به این گونه آثار، مانند قبل نگاه نمی‌کند و سازندگان اثر باید با دست پر به میدان بیایند تا مخاطب حداقل نگاهی به آنها داشته باشد.

سازندگان سریال ملکوت با دانستن این مهم کار جسورانه‌ای انجام داده‌اند که چنین داستانی را دوباره برای کارشان انتخاب کرده‌اند اما نکته اساسی این است که سازندگان این اثر برخلاف کارهای پیشین، نقطه ثقل اثرشان را بر جلوه‌های بصری بنا کرده‌اند؛ همان چیزی که در ادامه گاه به نوعی پاشنه آشیل قضیه تبدیل شده است.

ساخت اثری مانند ملکوت بار دیگر این مهم را به مدیران و مسوولان ما یادآور می‌شود که جلوه‌های ویژه تصویری تا چه اندازه می‌تواند یک اثر تلویزیونی را نجات دهد یا به آن شکل دیگری بدهد. به همین اندازه باید به نقش در ظاهر حاشیه‌ای و در واقع کلیدی انیمیشن در کشور اهمیت داد.

واقعیت این است که اگر فناوری‌های تکنولوژی انیمیشن و تبحر کسانی‌که در این حیطه کار می‌کنند درست به خدمت گرفته شود. نه تنها باعث می‌شود که خود صنعت انیمیشن جایگاه قابل اعتنایی پیدا کند. بلکه در بخش‌های دیگر که نیازمند به استفاده از فناوری انیمیشن است این اتفاق به نحو احسن بیفتد.

ما هر وقت در کاری با مطالعه و تجربه وارد شده‌ایم، توانسته‌ایم نتایج قابل قبولی بگیریم و هر وقت که این اتفاق نیفتاده نتیجه چیزی نبوده که ما را دلگرم کند.

یادم می‌آید بعد از پخش سریال «نردبامی بر آسمان» مدیر جلوه‌های ویژه آن سریال گفت خوشحال است که بعضی از صحنه‌های نمایش داده شده با وجود آن که محصول جلوه‌های ویژه کامپیوتری بوده اما کسی نتوانسته آنها را از صحنه‌های دیگر سریال تشخیص بدهد.

خب همین نشان می‌دهد که طراح جلوه‌های ویژه چقدر برایش مهم بوده که این بخش در مقایسه با دیگر بخش‌ها تو چشم نزند و با سایر صحنه‌ها همخوانی داشته باشد. محمدرضا آهنج کارگردان جوان و توانمندی است که پیشتر آثار درخوری ساخته است، این بار تلاش کرده اثری بسازد که بیشترین وجهش را بر «تصویر» بگذارد.