بن وید در «10‌/‌3به یوما»*‌

رئیس صدایش می‌کنند، مشکی‌پوش است و مشکی‌سوار. اساسا علاق عجیبی دارد به سیاه بودن و سیاه جلوه کردن اما آن طور که نشان می‌دهد و آن طور که خودش دوست دارد باشد نیست. بدمن است اما بدذات نیست یا به قول ویلیام، خیلی بد نیست. همه، بدی‌هایشان را توجیه می‌کنند تا خوب جلوه کنند، بن وید خوبی‌هایش را توجیه می‌کند تا بد جلوه کند. اصرار دارد ثابت کند هر کار خوبی که کرده برای منافع خودش بوده نه برای خاطر مهربانی، انسانیت و دیگر صفات شایسته اخلاقی. ولی خب، روحیه لطیف و انسانی او را دست‌کم از علاقه‌اش به نقاشی می‌شود بخوبی فهمید و باور کرد. آدمکشی بن وید با آدمکشی بقیه اعضای گروهش فرق دارد. وید از سر ناچاری آدم می‌کشد نه از سر هوس و خشونت. البته ناچاری در حد خودش، در حد یک رئیس باند دست‌کم او برای آدمکشی‌هایش دلیل دارد و بیخود و بی‌جهت کسی را نمی‌کشد. تامی را می‌کشد چون برای گروه ایجاد خطر کرده، تاکر را می‌کشد چون بی‌اخلاق و بی‌مروت است، بایرون را می‌کشد چون به مادر او توهین کرده، اما با دَن اونز و خانواده‌اش و نیز با دکتر و باترفیلد کاری ندارد.

بن وید آدم متفاوتی است. مرموز است و پیچیده. نمی‌شود نسخه‌اش را بسادگی پیچید مگر این‌که به اعترافات خودش متوسل بشویم: «وید خطاب به دن: تا حالا انجیل خوندی؟ من یه بار خوندمش. 8 سالم بود. پدرم... خودش رو کشت. مادرم گفت برای شروع دوباره به شرق برمی‌گردیم. واسه همین به من یه انجیل داد. منو نشوند تو ایستگاه قطار و گفت بخونش... خب اون کاری که گفت رو انجام دادم. پشت سر هم انجیل خوندم... 3 روز منو گذاشت و هیچ وقت برنگشت.» همان انجیل‌خوانی فریب‌گونه که باعث شده وید در ظاهر از اخلاقیات گریزان باشد، همان هم باعث شده وید در باطن، خیرخواه و اخلاقی باشد. او از این جهت به شخصیت جولز در فیلم «داستان عامه‌پسند» شباهت دارد که با انجیل‌خوانی ناآگاهانه به شکلی ناخواسته اسباب آگاهی خودش را فراهم آورده بود.

منتها آگاهی جولز در نکشتن بی‌گناهان نمود پیدا می‌کند و آگاهی وید در کشتن گناهکاران. آن هم چه گناهکارهایی؟ افراد گروه دزدی و آدمکشی خودش که فدایی و سر به فرمان او هستند و محافظ جان و آزادی او. بن وید از این آزادی چشم می‌پوشد تا آزادی بالاتری را به دست بیاورد.