پرفروش معمولی

در اغلب آثاری که تاکنون از مستور منتشر شده است، ردپایی از معنویت دیده می‌شود و شاید بتوان او را نویسنده‌ای دانست که این شاخصه به آثارش سنجاق شده است، اما معنویت سنجاق شده به داستان‌های مستور به روایت داستانی او هیچ کمکی نمی‌کند.

با همه این حرف‌ها مصطفی مستور نویسنده خوش‌شانسی است؛ چرا که در ایران و بین همین افرادی که زمانی را برای مطالعه داستان صرف می‌کنند، کتابخوان‌های متوسط زیادی وجود دارند، خواننده‌هایی که فریب ظاهر روان داستان را می‌خورند تا به پیام سر راست و آسان آن برسند. هر چند نمی‌توان این را ایرادی به نویسنده دانست؛ چرا که نگاه دلسوزانه مستور به جامعه پیرامونی‌اش در این مجموعه بر روایت و نگاه داستان‌گونه‌اش قالب است؛ تا حدی که در برخی از آنها، داستان تا حد یادداشتی در یک روزنامه تنزل پیدا می‌کند.

با وجود انتشار چندین مجموعه و رمان از سوی مستور، این نویسنده همچنان در تازه‌ترین اثرش از تجربه کردن در حوزه داستان‌نویسی ابایی ندارد، بازی‌های فرمی او در داستان «تهران در بعدازظهر» و روایت اپیزودیکش در این داستان و کنار هم گذاشتن چند لحظه داستانی همراه با طرح چند سوال در شبه‌داستان «چند مساله ساده» را می‌توان نمونه‌هایی از کارهای تازه او در این حوزه دانست.

میثم اسماعیلی / گروه فرهنگ و هنر