قطعه گمشده پازل

در کشورهایی که توسعه اقتصادی آنها برمبنای گردشگری شکل گرفته است، چنین رقم‌هایی اصلا به چشم نمی‌آید. وقتی می‌توان از حاشیه حضور چند صد هزار توریست میلیاردها دلار سود به جیب زد حال صرف چند میلیون دلار برای ساخت یک موزه ارزشمند مطمئنا معامله‌ای منطقی به نظر می‌رسد. نگاهی کوتاه به فرآیند توسعه گردشگری در کشورهایی مانند مالزی و ترکیه که از دهه گذشته محور توسعه خود را بر همین پایه قرار داده‌اند بخوبی نشان می‌دهد گردشگر هنگامی به کشوری سفر می‌کند که آن کشور زیرساخت گردشگری داشته باشد. شاید بسیاری با خواندن این سطور با حسرت سر را تکان دهند که چرا ایران با توجه به داشتن این همه پتانسیل فرهنگی و طبیعی هنوز از این قافله جهانی جا مانده است. قطعه گمشده این پازل همان نبود زیرساخت گردشگری برای گردشگران است. هتل‌های غیراستاندارد در کنار ارائه خدمات نامناسب در حوزه گردشگری الکترونیک تنها گوشه‌ای از هزاران موردی است که علامت بازگشتی را به گردشگرانی که می‌خواهند به ایران سفر کنند نشان می‌دهد.

راستی شما به عنوان یک ایرانی تا به حال چند بار در جاده‌ای بین شهری نیازمند استفاده از خدمات بهداشتی شده‌اید و تا شهر بعد و یا شهر بعد تر حتی یک سرویس بهداشتی مناسب را پیدا نکرده‌اند؟ یا آن‌که به عنوان یک ایرانی آیا می‌دانید پروژه توسعه موزه ملی ایران چندین سال است که در قفسه‌ها بایگانی شده است و هیچ‌کس هم نمی‌داند موزه ملی ایران که اکنون به جای یک موزه استاندارد به انباری آثار تاریخی تبدیل شده است چه موقع زیبنده آثاری خواهد شد که بر حاشیه آنها نام تمدن بزرگ ایرانی ـ اسلامی نگاشته شده است؟

مهدی نورعلیشاهی / گروه فرهنگ و هنر