کار و حال!

در همین رابطه، یکی از چهره‌های ماندگار کشور، حضرت اجل شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی در تایید فرمایش جناب وزیر کار و با اشاره به ضرورت ترک بی حالی از سوی اقشار مختلف جامعه فرمودند:

ای که دستت می‌رسد کاری بکن

پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار

همچنین ایشان پس از شنیدن عرایض وزیر تعاون نیزدر جایی دیگر با اشاره به کاری بودن خود و لزوم توجه به این مقوله و استمرار کار و حفظ وضعیت «حال استمراری» مجدداً فرمودند:

بنشینم و صبر پیش گیرم

دنباله کار خویش گیرم

البته در حاشیه این اختلاف نظر ــ که به طور معمول طبیعی و به طور طبیعی معمول هم هست ــ باید به این نکته اشاره کرد که منظور وزیر کار و امور اجتماعی، بیشتر ناظر به جماعت بیکاران جامعه بوده است. روحیه ارزشی و غیرلرزشی حفظ امانت و یک جو وجدان، حکم می‌کند که اصل فرمایش ایشان را ملاحظه کنید: «در حال حاضر اغلب افراد بیکار یا حال کار کردن ندارند یا مهارت انجام مشاغل مختلف را کسب نکرده‌اند.» ظاهراً در ذهن ایشان، حکایت آن جوان وارفته‌ای نقش بسته بوده است که به او گفتند: «بی زحمت آن قندان روی میز را بده!» از سر بی‌حوصلگی گفت نیست. گفتند که چرا الکی می‌گویی؟... قندان که آنجاست. گفت: بله، کور که نیستم، خودم دارم می‌بینم. قندان هست، حالش نیست!

دخالت مولانا و ما:

«در کف هر یک اگر شمعی بدی

اختلاف از گفتشان بیرون شدی»

منتهی گر برق لامصّب رود

اختلافش باز گردد بیخودی!

صورتجلسه: بنا به توافق و تعامل مثبت وزیران کار و تعاون، و با حضور حضرت مولانا قرار بر این شد که ابتدائاً با اتخاذ امکانات و تسهیلات مختلف از سوی این دو وزارتخانه و ایجاد فرصت‌های کاری مناسب جهت اشتغال جوانان و والدین آنان؛ به جامعه جوان کشور «حال» داده شود(ولو حال ساده) و سپس از آنها توقع کار کردن داشت. این توافق‌نامه قرار شد در اسرع وقت به صورت یک لایحه تنظیمی برای تصویب در اختیار مجلس محترم قرار گیرد.