دیوید در «مرگ‌جویان»*

دیوید بی‌ایمان است اما در ذات خود آدم بدی نیست. به عبارت دیگر او اگرچه مثل دیگر مرگ‌جویان فیلم، معتقد به خدا و دین نیست اما در واقع رفتار شخصی‌اش بیشتر از آنها (دست‌کم بیشتر از نلسون و جو) نزدیک به رفتار ایمانی است. از همین رو نزدیک‌ترین افراد این جمع به ریچل باایمان هم‌اوست. همه گناه دیوید این است که در کودکی یک دختر سیاهپوست را مسخره کرده و این گناهی نیست که جبران آن ناممکن باشد یا تاوان سنگینی به دنبال داشته باشد. دیوید شاید به اصول دینی بی‌اعتقاد باشد اما خواسته یا ناخواسته به اصول انسانی باور عمیق دارد و این خود بهترین مقدمه برای پذیرش دین است.

اولین کسی که مخالفت جدی با مرگ مغزی عامدانه گروه دارد، دیوید است. او از قضا متخصص‌ترین این جمع پزشکی است. مخالفت او را حمل بر بی‌اعتقادی‌اش می‌کنند حال آن‌که این مخالفت در واقع نشأت گرفته از تعهد دیوید به حرفه پزشکی است و نیز ناشی از پایبندی او به اصول انسانی‌. کمک او به نلسون و دیگران هم از سر همین تعهد و پایبندی است، چراکه می‌داند کنار کشیدن او می‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری برای دوستانش به همراه داشته باشد. اگر هم در ادامه خودش برای این تجربه داوطلب می‌شود دلیلش انساندوستی، از خودگذشتگی و مهربانی اوست چراکه دوست ندارد ریچل وارد این بازی خطرناک شود. اما این مانع از آن نیست که او در مقابل ریچل و انگیزه‌اش برای مرگ‌جویی صداقت نداشته باشد و دلیل او را برای مردن تحسین نکند: «دیوید: چرا می‌خوای این کار رو بکنی؟‌‌/ ریچل: ببین من آدم‌هایی که به هم نزدیک بودند رو از دست دادم. می‌خوام مطمئن بشم که اونا به جای خوبی رفتند. خیلی بدیهی به نظر میاد؟‌/‌ دیوید: راستش رو بخوام بهت بگم این بهترین دلیلیه که تابه‌حال شنیدم.»

و بالاخره این‌که همان دیوید ملحد و بی‌اعتقاد وقتی ایمان‌ می‌آورد، معتقدترین این جمع می‌شود، آن‌گاه که نادمانه سر به آسمان بلند می‌کند و از خداوند به خاطر ورود به قلمرویش عذر می‌خواهد. این را می‌توانیم توبه خالصانه دیوید از بی‌ایمانی گذشته‌اش نیز بدانیم؛ توبه‌ای که پذیرفته می‌شود و نشانه‌اش بازگشت دوباره نلسون به زندگی است.