کاش لیلا- امروز- زنده بود

چند ثانیه لابد طول می‌کشد تا مخاطب این پرسش به هق‌هق بیفتد یا شیون کند و نام لیلا را فریاد بزند، اما کاش آن که خبر را اعلام کرده در همین لحظه گوشی را گذاشته باشد، کاش خانواده لیلا نفهمیده باشند او چند ساعت پس از مرگش غریبانه روی آسفالت داغ خط سرعت وسط خیابان میرداماد دراز کشیده بود، کاش نفهمیده باشند دست ظریف و لاغر این دختر حدودا 30 ساله از زیر پارچه سپید بیرون بود و آخرین شعاع‌های آفتاب این جهان را می‌مکید، کاش نفهمیده باشند باریکه خونش کف خیابان کشیده شده بود و حتی پس از شستن هم پاک نشد، کاش مادرش نداند سر دخترکش با سقوط یکی از تیرآهن‌های داربست متلاشی شده است، کاش مادرش نداند خیلی از رهگذران عبوری به حال تنهایی لیلا گریستند، کاش دخترک خانواده‌ای نداشته باشد، کاش مادر نداشته باشد، کاش پدر نداشته باشد، کاش همسر نداشته باشد، کاش فرزند نداشته باشد، کاش لیلا هیچ دلبستگی در این دنیا نداشته باشد، کاش دلبسته کسی نباشد، کاش غریبه‌ای باشد از سیاره‌ای دیگر که رفتنش هیچ دلی را تکان ندهد، کاش پیش از آن که لوله آهنی، تکه‌ای از سرش را از تنش جدا کند بیهوش شده باشد و درد را حس نکرده باشد، کاش لیلا دیروز، زیر داربست مجتمع لعل نبود، کاش ساخت مجتمع، این همه سال (بیش از 10 سال) طول نمی‌کشید و پیاده‌رو خیابان را در این مدت اشغال نمی‌کرد، کاش مالکان ساختمان نظارت بیشتری بر ساخت مجتمع‌شان داشتند، کاش آن پیچ کوچک روی داربست زنگ زده و بلند،دیروز شل نشده بود، کاش صاحبان مجتمع یادشان بیفتد که اگر فروریختن داربست فقط چند ثانیه دیرتر یا زودتر رخ می‌داد و مترو در ایستگاه میرداماد توقف کرده بود، مسافرانش از ورودی روبه‌روی ساختمان بیرون آمده بودند و این حادثه شاید ده‌ها کشته برجای می‌گذاشت، کاش متولی‌ای برای حفظ امنیت شهروندان و جلوگیری از حوادث اینچنینی وجود داشت، کاش پیمانکاران مجتمع به اندازه زیبا کردن نمای این بنای عظیم، برای جان شهروندان هم نگران بودند، کاش آنها بفهمند دیه، لیلا را زنده نمی‌کند، کاش مسوولانی باشند که جلوی چنین اتفاقاتی را در آینده بگیرند، کاش... کاش لیلا امروز زنده بود و یادداشت‌مان را می‌خواند.

مریم یوشی‌زاده /  گروه جامعه