پرانتزی باز برای بازیگران بزرگ

اتفاقا اگر بازیگری فاقد قابلیت‌های حرفه‌ای لازم باشد با طولانی بودن نقش، معایب و ضعف‌هایش بیشتر رو می‌شود و اعتبار و حیثیت کاریش لطمه می‌خورد. از سوی دیگر بازیگران بزرگ و توانمند با حضوری کوتاه و افتخاری در یک فیلم یا سریال تلویزیونی، به کلیت اثر اعتبار می‌بخشند و گاه آنقدر آن نقش کوتاه دارای جذابیت دراماتیکی است که حتی نقش‌های اصلی را هم زیر سایه خود قرار می‌دهد. در واقع بزرگی و اعتبار نقش به قدرت بازیگری هنرمند و سطح کار بازیگر مرتبط است نه مدت و میزان آن ؛ به عبارت بهتر عرض و عمق نقش مهم است نه طول آن. البته حضور بازیگران بزرگ در نقش‌های کوتاه بیشتر در فیلم‌های سینمایی اتفاق می‌افتد و بازیگران مطرح و شناخته شده با حضور در یکی دو سکانس فیلم، هم اعتبار اثر هنری و منزلت کارگردان را افزایش می‌دهند و هم به عنوان یک عامل تبلیغاتی و رسانه‌ای در جذب مخاطب و رونق بخشیدن به گیشه ‌تاثیر دارند.

این حضور به مثابه نوشتن مقدمه از سوی نویسندگان و اساتید برجسته یک رشته و هنر برای نویسندگان
تازه‌کار و جوانی است که برای اعتبار بخشیدن به اثر خود از نام آنها بهره می‌گیرند. چه بسا نام برخی از بازیگران از جایگاه و نام کارگردان هم معتبرتر بوده و به سازنده فیلم، اعتبار می‌بخشد. این بده و بستان هنری کمتر در تلویزیون سابقه داشته است چرا که بسیاری از بازیگران بزرگ در شان حرفه‌ای خود نمی‌دانستند که در سریال‌های تلویزیونی حضور پیدا کنند حالا بماند این‌که در یک سکانس به شکل افتخاری هم حضور پیدا کنند.

هرچند بسیاری از بازیگران مطرح سینما به‌واسطه حضور در تلویزیون برای خود شهرت و اعتباری کسب کرده‌اند اما بعد از این معروفیت و محبوبیت دیگر حاضر نشدند به این رسانه برگردند. اما اکنون بیش از یک دهه است که به واسطه وضعیت نابسامان اقتصادی در سینما شاهد حضورپررنگ بازیگران سینما در شبکه‌های تلویزیونی هستیم. یک‌ شکل از این حضور که معمولا به بازیگران مشهور و پیشکسوت و نام آشنا تعلق دارد ایفای نقش‌های کوتاه در سریال‌هاست که البته این شیوه بازیگری با فرم و ساختار روایی سریال هم نسبت دارد. بدین معنی که غالبا در سریال‌هایی که ساختار اپیزودیک دارد این اتفاق رخ می‌دهد.

اساسا قصه‌های اپیزودیک اقتضا می‌کند تا از حضور بازیگران متعددی استفاده شود. این شیوه دارای این جذابیت است که مخاطب هر بار منتظر حضور بازیگران مورد علاقه خود باشد.

بازیگران بزرگ با پذیرش نقش‌های کوتاه در این مجموعه‌ها فرصت پیدا می‌کنند تا توانایی و قدرت بازی خود را به نمایش بگذارند و البته موجب جذابیت بیشتر سریال شوند. نمونه این کار را می‌توان در مجموعه پرانتز باز کیومرث پوراحمد ردیابی کرد.

البته پوراحمد خود کارگردان نام آشنا و معتبری است که بسیاری از بازیگران بزرگ را جذب خود می‌کند. در واقع این معادله دارای یک سوی دیگر هم است بدین معنی که نام و امضای یک کارگردان به عنوان مولف اثر نیز انگیزه و بهانه‌ای می‌شود تا بازیگران بزرگ را هم به حضور در آثارشان ترغیب کند چه بسا بسیاری از همین بازیگران مشهور به دلیل حضور در آثار این کارگردان‌ها اسم و رسمی کسب کرده‌اند. در سریال پرانتز باز تاکنون شاهد حضور بازیگران معروفی مثل رضا کیانیان، اکبر عبدی، مرضیه برومند، رضا بابک و... بودیم که هر کدام به تنهایی می‌توانند بخشی از علاقه‌مندان خود را پای تماشای این مجموعه بنشانند. همین کوتاه بودن خود واجد جذابیت‌های دراماتیکی برای بازیگر و حتی مخاطب است که موجبات تشنگی برای لذت‌بردن از بازی بازیگران بزرگ را فراهم می‌کند.

البته حضور بازیگرانی مثل رضا کیانیان در سریال پرانتز باز به سابقه همکاری او با کیومرث پوراحمد در سریال سرنخ برمی‌گردد که در آنجا نیز در یکی از اپیزودهای مجموعه حضور یافت و اتفاقا یکی از بهترین و ماندگارترین بخش‌های این سریال شد. در اینجا اما پوراحمد تمهید جالبی را برای استفاده از این بازیگران بزرگ در نقش‌های کوتاه در نظر گرفته است و آن هم استفاده از لهجه برای آنهاست. به طوری که اکبر عبدی در یکی از قسمت‌های سریال به زبان شمالی حرف می‌زند و رضا کیانیان هم که لهجه مشهدی داشته است. در واقع این فرصت‌های کوتاه نقش‌آفرینی برای بازیگران هم غنیمتی است تا پرسوناژهای متفاوت‌تری را تجربه کرده و به اجرا درآورند. واقعیت این است که این وضعیت یک کارکرد دوسویه دارد ؛هم به خود اثر و کارگردان آن اعتبار می‌بخشند و هم برای بازیگر فرصتی فراهم می‌کند تا منزلت حرفه‌ای خود را تمدید کند. البته به شرط این‌که نقش و کاراکتری که خلق شده نیز قابلیت‌های مثبت داشته باشد یا حتی خود بازیگر نقش را دست کم نگیرد. بسیاری از بازیگران بزرگ نشان داده‌اند که فراتر از کوتاه و بلندی نقش، اعتبار نقش آفرین است که موجب بزرگی نقش و بازیگر می‌شود.