یک کسب و کار کوچک‌درخانه خودم

در حدود دو سوم کسب‌وکارهای کوچک استرالیایی، خانگی هستند[2]. براساس آمار شرکت بین‌المللی داده¹، بزرگترین شرکت پژوهشی ملی، تعداد کسب‌‌و‌کارهای خانگی در ایالات متحده در سال 2002، بیش از 20میلیون و در سال 2003، حدود 25میلیون است.

بر اساس گزارش مجله نیوزویک، در سال 2005، 50 درصد خانه‌دارها در ایالات متحده، در کسب‌و‌کارهای خانگی مشغول هستند. بر اساس آمار موسسه کسب‌و‌کارهای خانگی²، 70درصد کسب‌و‌کارهای خانگی، در یک دوره زمانی 3ساله بقا خواهند داشت؛ در حالی‌که این آمار درباره سایر کسب‌وکارها، 29درصد است.

مجله کارآفرینی نیز برآورد کرده که سالانه 427میلیارد دلار، به‌واسطه کسب‌وکارهای خانگی ایجاد می‌شود که بیش از مجموع درآمدهای جنرال موتورز، فورد و کرایسلر است.

بر اساس آمارهای اداره آمار ایالات متحده، تا سال 1992 زنان 10میلیون کسب‌و‌کار خانگی را اداره می‌کنند. امروزه بر اساس آمار مرکز ملی تحلیل خط‌مشی ایالات متحده³، زنان 70درصد کسب‌وکارهای خانگی را اداره می‌کنند که در حدود 17 میلیون کسب‌و‌کار است. براساس آمار شرکت بین‌المللی داده، کسب‌وکارهای خانگی روزانه 8500 شغل جدید را ایجاد می‌کنند[3].

کسب‌وکارهای خانگی مزایا و معایبی دارند که به‌اختصار در زیر آمده است[2].

از بین بردن زمان و هزینه‌های سفرهای درون‌شهری

کنترل فضا و ساعت‌های کاری

نبود سیاست‌های اداری و بروکراسی

در دسترس بودن خانواده

هزینه‌های راه‌اندازی پایین‌تر و ریسک‌های مالی کمتر

بهبود تعادل کار و زندگی

هزینه‌های جاری (مانند کرایه و خدمات) کمتر

امکان داشتن سبک زندگی منعطف

امکان افزایش مولد بودن در خانه

کاهش بار مالیاتی و هزینه‌های دولتی

ایجاد کسب‌وکار به آرامی.

تضاد با کارهای خانه

مشکل در منضبط بودن برای انجام کار

اجبار به پاسخگویی به مشتری در ساعات غیرکاری

آزردگی همسایگان به‌دلیل سروصدا و پارک ماشین‌ها

عدم تطابق فضا و محیط کاری با فضای خانه

مشکل در تمرکز بر کار، به‌دلیل عوامل خانوادگی و دوستان

فقدان کشف‌شدن شرکت برای انواع کسب‌وکارها

امکان کاهش مولد بودن در خانه

جدایی از محیط اداری کار.

بسیاری از تاجران، کسب‌و‌کارشان را در خانه‌شان انجام می‌دهند و تغییرات بنیادی در تکنولوژی‌های ارتباطات، این امکان را فراهم ساخته است. در حالی‌که کسب‌وکار در خانه انجام می‌شود، محصولات و خدمات به مشتریان در سطح جهانی ارائه می‌گردد.

داشتن کسب‌و‌کارهای خانگی مانند داشتن دیگر انواع کسب‌و‌کارهاست.

با در نظر نگرفتن محل انجام کسب‌و‌کار، هر کسب‌وکاری باید به بازاری، محصولات یا خدماتی را ارائه کند و فروش کافی برای پوشش هزینه‌های عملیاتی و سودآوری داشته باشد.

برای انتخاب کسب‌وکاری خانگی، علاوه بر انتخاب محصولات یا خدمات، باید فرد، مهارت اداره کسب‌وکار را داشته باشد. پیش از آغاز کسب‌وکار، باید مطالعه امکان‌سنجی⁴ اساسی انجام شود و بررسی شود که[1]:

1- آیا بازاری با سود مناسب وجود دارد؟

2- آیا وجوه مورد نیاز را برای ایجاد و تداوم کسب‌وکار می‌توان فراهم ساخت؟

3- چه میزان سود، هدف‌گذاری شده است؟

4- چه هنگامی، جریان نقدینگی به‌طور پایدار، مثبت خواهد شد؟

از مجموع پرسش‌های فوق به‌همراه پرسش‌های این‌چنینی که در تهیه طرح کسب‌وکار تعریف شده‌اند، می‌توان طرح کسب‌وکار را آماده کرد که شامل موارد زیر است:

1- زمینه و موضوع اصلی کسب‌وکار چیست؟ فرصت‌های موجود در این کسب‌وکار و راهبردهای دستیابی به آنها کدامند؟

2- آیا در انتخاب کسب‌و‌کار، به محیط کسب‌وکار که شامل عوامل فرهنگی، اقتصادی، تغییرات جمعیتی است، توجه شده است؟

3- رقبای مستقیم یا غیرمستقیم، چه کسانی هستند؟

4- آیا قیمت محصولات با ارزش مورد انتظار مشتری یکسان است؟

5- برای معرفی محصولات خود به مشتریان، از چه روش‌هایی استفاده می‌شود؟

6- مشتریان چه کسانی هستند؟

پس از آغاز کسب‌وکار خانگی باید در جهت رشد و افزایش سودآوری کوشید. برای این کار مراحلی به‌صورت زیر تعریف شده‌اند[4]:

1- تمرکز بر یک محصول یا خدمت و سپس بازاریابی آن، فروش آن و تلاش در افزایش فروش آن محصول یا خدمت: درحالی‌که افراد علاقه‌مندند محصولات مختلف را برای همه مردم ارائه کنند، کم‌ریسک‌تر و سودآورتر است که یک یا دو محصول انتخاب شود.

2- توسعه محصول: پس از ارائه محصول به بازار، نباید فرصت ارائه محصولات مرتبط را از دست داد. با این کار نه‌تنها تعداد مشتریان افزایش می‌یابد، بلکه محصولات برای خرده‌فروشان مختلف نیز جذاب‌تر می‌شود.

3- یافتن روش‌های افزایش فروش به مشتریان موجود: حتی زمانی‌که توسعه محصول انجام نشود، می‌توان با افزایش فروش به مشتریان موجود، میزان درآمد را افزایش داد.

به‌عنوان مثال، هنگامی‌که هزینه محصول کم باشد، می‌توان به مشتریان تخفیف داد و به این وسیله تعداد مشتریان را افزایش داد.

4- کمک گرفتن از افراد حرفه‌ای: برای اموری که در تخصص ایجاد‌کننده کسب‌وکار نیست، باید از افراد حرفه‌ای که حتی توان استخدام تمام‌وقت نباشد، به‌صورت پاره‌وقت استفاده شود. به‌ این ترتیب، این امکان فراهم می‌شود که شبکه‌ای از افراد حرفه‌ای را بتوان تشکیل داد.

5- ایجاد وب‌سایتی برای تبلیغ شرکت یا فروش محصولات، به‌صورت برخط: به‌کمک اینترنت، دسترسی به تعداد زیادی از عرضه‌کنندگان و دسترسی مشتریان به محصولات شرکت افزایش می‌یابد.

6- شراکت با سایر شرکت‌ها: شراکت با دیگر شرکت‌ها در صنعت مرتبط، روش آسانی برای افزایش توانمندی‌های تجاری است.

7- توسعه بازار: می‌توان بازارهای مختلفی را مورد هدف قرار داد.

به‌عنوان مثال زمانی‌که مشتریان تنها نوجوانان هستند، می‌توان دانشجویان را مورد هدف قرار داد. یا زمانی‌که تنها مادران شاغل بازار هدف هستند، می‌توان بازار را به مادران خانه‌دار نیز توسعه داد.

8- استفاده از روش‌های تبلیغاتی مختلف مانند روش‌های تبلیغات اینترنتی: می‌توان از روش‌های گوناگون تبلیغاتی اینترنتی مانند بازاریابی شفاهی مجازی، ویژه‌نامه‌های الکترونیکی و... استفاده کرد.

9- گسترش محل کار به جاهای دیگر: به‌عنوان مثال، گاهی لازم است برای برگزاری جلسات، محلی را اجاره کرد.

10- ارائه نمایندگی به متقاضیان: «اگرچه کوچک زیباست، به آرامی و باثبات مسابقه را می‌برم و پله‌پله پیش می‌روم، این‌گونه باغ من رشد می‌کند.» مراحل فوق، خود مبنی بر رشد به‌صورت مرحله‌ای است. پس از افزایش رشد، لازم نیست که همواره به‌صورت کسب‌وکار خانگی کوچک باقی ماند؛ بلکه می‌توان با ارائه نمایندگی به متقاضیان مختلف، شرکت را گسترش داد.

دکتر مریم ابراهیمی

منابع

[1] “Home business essentials”, Government of South Australia, Department of Trade and Economic Development, available at:

[3] http://www.kristiet.com/home-biz-fact-sheet.htm

[4] “10 ways to you’re your homebased business”, available at:

1. International Data Corp. (IDC)

2. Home-Based Business Institute

3. National Center for Policy Analysis

4. Feasibility study