«کوروش کبیر» و سینمای ایران

 این در حالی است که اخیرا با توجه به نتایج بدی که فیلم‌های پر هزینه به دنبال داشته‌اند (فیلم‌هایی که از نظر ساختاری غیر قابل دفاع هستند) هم معاونت سینمایی و هم رئیس بنیاد فارابی اعلام کرده‌اند روی این پروژه‌ها قرار است نظارت بیشتری شود. پیامد خبر تهیه این فیلم، اعتراض عزیزالله حمیدنژاد را به همراه داشت . او هم چند سال پیش قرار بوده در پاسخ به فیلم موهن «اسکندر» ساخته الیور استون، فیلمی درباره زندگی کوروش کبیر بسازد و فیلمنامه‌ای هم که برای این کار نوشته بود یا آماده کرده بود، در بانک خانه سینما ثبت است. پاسخ طنزآمیز معلم فردایش به چاپ رسید با این مضمون که درباره کوروش کبیر می‌توان 2 فیلم ساخت و این معنی ندارد که چون کسی فیلمنامه‌ای درباره این شخصیت به ثبت رسانده است، صاحب این شخصیت شود و کس دیگری اجازه فیلم ساختن درباره‌اش را نداشته باشد.

کوروش کبیر که به اعتقاد برخی تاریخ‌نگاران و عالمان دینی از جمله مرحوم علامه طباطبایی، همان ذوالقرنین قرآن است، پادشاه ایرانی است که اولین منشور حقوق بشر را منتشر کرد و در تاریخ به عدالت‌گستری شهره است. نه تنها درباره کوروش، بلکه درباره خیلی از شخصیت‌ها و اتفاقات تاریخ ایران و اسلام هنوز در سینمای ایرانی فیلمی ساخته نشده است و این خلأ بشدت احساس می‌شود. به نظر می‌رسد به جای بحث کردن رسانه‌ای درباره این که حق ساختن فیلمی بر اساس زندگی کوروش متعلق به چه کسی است، به این فکر کنیم که جای چه تعداد قصه و سرگذشت تاریخی در سینمای ایران خالی است. زمانی بنیاد فارابی قرار بود فیلم‌هایی درباره شخصیت‌های بزرگی از جمله عین‌القضات همدانی، بایزید بسطامی، حکیم سهروردی، مولانا جلال‌الدین بلخی، محی‌الدین عربی، ابن‌سینا، ابوریحان بیرونی و... تولید کند اما هرگز این اتفاق نیفتاد. تولید با کیفیت هر کدام از این فیلم‌ها می‌تواند بهترین مقابله باشد با هجمه فرهنگی غرب و اثبات هویت ایرانی و اسلامی.