خستگی بیرون رفت

خب، این هفته باز هم ساجده از یزد نامه دارد؛ از دو نفر. اول، دوستی به نام «دختر کنکوری» برایش ایمیل زده و دیگری شهرزاد از رشت که برای ساجده نامه نوشته است. اول نامه دختر کنکوری را بخوانیم:‌ «ما فرض رو بر این می‌گذاریم که تو دانشگاه سراسری قبول نشوی (البته الان که چیزی مشخص نیست) و به جای آن آزاد قبول شوی. در این صورت اگر بخواهی به دانشگاه آزاد بروی یک راهکار برایت وجود دارد. این که از زمان اعلام نتایج تا مهرماه که باید بروی دانشگاه می‌توانی دنبال کار بگردی تا بتوانی بخشی از هزینه‌های دانشگاه را خودت بدهی. درست است که ممکن است حقوق چندانی نگیری اما خب به هرحال از هیچی که بهتر است. در ضمن به جای دانشگاه آزاد،‌ دانشگاه غیرانتفاعی هم هست که هزینه‌ای برابر با دانشگاه شبانه دارد و تقریبا یک‌سوم دانشگاه آزاد است.

یک راه دیگر هم وجود دارد. این که تا بهمن ماه صبر کنی و به دانشگاه علمی ـ کاربردی بروی که آن هم باز هزینه خیلی کمی دارد و تقریبا یک‌سوم دانشگاه آزاد است. فعلا فقط به خدا توکل کن و خیلی به نتیجه کنکور فکر نکن و ذهنت را درگیرش نساز. فقط خوب درس بخوان و خوب درس بخوان. من خودم هم کنکوری هستم و مثل تو به همه این چیزها فکر می‌کنم. اما فعلا بی‌خیال باش! توکل به خدا. چون فقط خداست که روزی‌رسان همه ماست.»

شهرزاد از رشت هم گفته: «ساجده عزیزم! نامه‌ات را خواندم و دقیقا یاد هراس‌های خودم افتادم. زمانی که می‌خواستم کنکور بدهم. من هم مثل تو باید سراسری قبول می‌شدم چون پدرم استطاعت پرداخت هزینه‌های دانشگاه آزاد را نداشت اما من سراسری قبول نشدم و این برایم مثل کابوس بود. به خاطر همین تصمیم گرفتم یک سال دیگر صبر کنم و به شدت درس بخوانم. جوری درس خواندم که خودم هم باورم نمی‌شد. در آن یک سال پدرم مدام عذاب می‌کشید و می‌گفت من اگر پول داشتم الان تو در خانه نبودی و دانشگاه درس می‌خواندی، ولی وقتی که بالاخره دانشگاه سراسری قبول شدم احساس کردم خستگی تمام این سال‌ها از تنش بیرون رفته است. تو هم نگران نباش. امسال اگر نشد سال دیگر حتما قبول می‌شوی. فقط کافی است اراده کنی. امیدوارم موفق باشی.»

خب شترگاوپلنگی‌ها تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است. پس تا هفته بعد درود و بدرود.