بار دیگر شهری که دوستش داریم

سوم خرداد که می‌شود، بی‌اختیار یاد صدایی می‌افتی که گرفته و خش‌دار بود؛ صدایی که همزمان در همه خانه‌های ایران پخش شد تا مردم بفهمند که خونین‌شهر، شهر خون و مقاومت آزاد شد. چند هفته‌ای از آزادی خرمشهر باید می‌گذشت تا آرام‌آرام نوحه‌ای ورد زبان مردم شود که هنوز هم شنیدنش به دل می‌نشیند؛ نوحه‌ای با صدای کویتی‌پور که از آزادی شهری خبر می‌داد که آن روزها همه ایران بود، شهری با جمعیتی 36 میلیونی (جمعیت آن زمان ایران). فتح خرمشهر اتفاق بزرگی بود، این را می‌شد از خوشحالی همه مردم فهمید، کسانی که بی‌اختیار به خیابان‌ها ریختند تا این پیروزی را به هم تبریک بگویند. اشغال «خرمشهر» انگار بغضی بود که گلوی مردم ایران را گرفته بود؛ بغضی که بالاخره روز سوم خرداد شکست. در مورد پیچیدگی‌های عملیات آزادسازی خرمشهر و ابتکار ایرانی‌ها زیاد نوشته‌اند و خوانده‌ایم. تصاویر مستند زیادی از این شهر و آدم‌هایی دیده‌ایم که برای آزادی‌اش جنگیده‌اند و خون داده‌اند. اما هنوز آن طور که باید این عملیات و ویژگی‌هایش در قالب یک اثر هنری به تصویر درنیامده است.