داستان تکراری کنکور

این هفته می‌خواهم به نامه ساجده از یزد جواب بدهم. ساجده در نامه‌اش نوشته: «من دختری هستم از یزد که امسال کنکور دارد. لابد باز هم می‌گویید ای وای داستان تکراری کنکور. ولی راستش من خیلی مشکلی با کنکور ندارم، مشکلم مسائل اقتصادی است. چون راستش را بخواهید من خیلی شاگرد درسخوانی نبودم و از همین حالا می‌دانم که در دانشگاه سراسری قبول نمی‌شوم، اما مطمئنم که در دانشگاه آزاد قبول می‌شوم، اما راستش را بخواهید اگر این اتفاق بیفتد من به جای خوشحالی باید عزاداری کنم. چون می‌دانم که پدرم به هیچ وجه توانایی دادن خرج دانشگاه آزاد را ندارد. بخصوص اگر در یک شهر دیگر قبول شوم. از طرف دیگر او همیشه آرزو داشته که من به دانشگاه بروم و می‌دانم که اگر قبول شوم به هر شکلی که شده می‌خواهد مرا به دانشگاه بفرستد، اما من دلم نمی‌خواهد به هر شکلی دانشگاه بروم. چون می‌دانم که پدرم چقدر باید سختی بکشد. خواهر بزرگم دانشگاه سراسری قبول شد، اما پدرم برای این که بتواند از پس خرج خوابگاه و این جور چیزهایش بر بیاید، مجبور شد تلفن خانه‌مان را بفروشد ـ البته این حرف برای هفت، هشت سال پیش است ـ بعد هم خواهرم ازدواج کرد و شوهرش هزینه تحصیلش را داد، اما من نه... می‌دانم که نمی‌توانم دانشگاه سراسری قبول شوم. تازه پدرم هم زیر بار نمی‌رود که من بی‌خیال دانشگاه آزاد شوم و فکر می‌کند اگر چنین کاری بکند ظلم بزرگی در حقم کرده است. خلاصه حالم خیلی بد است و نمی‌دانم چه کار باید بکنم.» ساجده عزیز!

اولا که هنوز هیچی معلوم نیست. معلوم نیست که تو چه دانشگاهی قبول می‌شوی و وقتی قبول شدی چه شرایطی داری. پس چرا برای چیزی که اتفاق نیفتاده از حالا عزا گرفته‌ای؟ بهتر نیست بگذاری اتفاقات روند منطقی خودشان را طی کنند؟ بعد هم اگر واقعا پدرت برایت اینقدر مهم است خب، بیشتر سعی کن. خوب درس بخوان و از خدا بخواه که به تو کمک کند. چرا به پیشواز چیزی می‌روی که هنوز شروع نشده یا اصلا روی نداده است؟

ساجده از شما هم خواسته تا کمکش کنید. بهش بگویید چطور درس بخواند و چطور آرامش پیدا کند. دوستانی که تجربه‌هایی در این زمینه بخصوص در از بین بردن نگرانی کنکور دارند خیلی خوب می‌توانند به ساجده کمک کنند. امیدوارم این دوستمان را تنها نگذارید.

خب شترگاوپلنگی‌ها تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است. پس تا هفته بعد درود و بدرود.