فرار از محبوبیت

بسیاری از قهرمان‌ها و ورزشکاران هستند که در طول عمر ورزشی‌شان دست به کار‌های بزرگی می‌زنند و افتخارات زیادی به دست می‌آورند اما آن طور که باید محبوب نمی‌شوند.

نمونه این نوع آدم‌ها در همه جای جهان هست و در ایران خودمان هم چهره‌های زیادی هستند که می‌توان این ویژگی را برایشان بر شمرد.

نمونه جدید این نوع آدم‌ها صمد مرفاوی مربی جوان تیم استقلال است.

صمد که تیم قهرمان سال گذشته (استقلال) را حالا به مقام نایب‌قهرمانی رسانده در رقابت‌های آسیایی هم موفق شده از گروهش صعود کند. با این حال هر بار دری به تخته می‌خورد، بلافاصله از روی سکو‌های ورزشگاه شعارهایی شنیده می‌شود که این مربی را هدف گرفته‌اند.

تا به حال در لیگ ما سابقه نداشته که یک مربی بتواند تیم قهرمان فصل قبل را نایب قهرمان کند و همزمان در رقابت‌های آسیایی هم بدرخشد، اما صمد حالا این کار را کرده و باز هم تا با بازیکنی مثل مجیدی (به درست یا غلط) برخورد می‌کند، شعار‌های منفی علیه او سر داده می‌شود.

صمد مرفاوی که یکی از بهترین مهاجمان سرزن ایران بوده طی سال‌های اخیر فصل‌های پر فراز و نشیبی را در استقلال پشت سر گذاشته است. اما در همه این فراز و نشیب‌ها یک اتفاق ثابت بوده و آن هم مشکل اساسی آدم‌هایی مثل صمد است. کسانی که هر کاری می‌کنند محبوب نمی‌شوند. چرایش را که تا به حال هیچ‌کس نفهمیده است.این اتفاق برای علی دایی هم افتاده است. پرافتخارترین بازیکن ایران در جهان، هنوز هم می شود گفت :چهره محبوبی برای اهالی فوتبال نیست.

در خارج از کشور نیز وضع به همین منوال است.

انگار برخی برای چهره نشدن به دنیا می‌آیند و برخی هم اگر هزار و یک کار منفی بکنند باز محبوب هستند، می‌پرسید کی؟ به مارادونا و انواع و اقسام پرونده‌هایش فکر کنید و آن وقت به محبوبیت این بازیکن در همین روزها هم توجه کنید. آن وقت فرق بین آدم‌ها معلوم می‌شود. چرا؟ کسی نمی‌داند.