حجاب ، حق الهی

حجاب زن مربوط به خانواده هم نیست تا اعضای خانواده رضایت بدهند، بلکه حجاب، حقی الهی است.

در جهان غرب و کشورهایی که به قانون غربی مبتلایند، اگر زن همسرداری آلوده شد و همسرش رضایت داد، قوانین آنها پرونده را مختومه اعلام می‌کنند، اما در اسلام چنین نیست. حرمت زن، نه به خود زن و نه به شوهر و نه به برادر و فرزندانش اختصاص دارد و همه اینها اگر رضایت بدهند، قرآن راضی نخواهد بود، چون حرمت زن و حیثیت زن، حق‌الله است و خدای سبحان زن را با سرمایه عاطفه آفرید که معلم رقت باشد و پیام عاطفه بیاورد.

اگر جامعه‌ای این درس رقت و عاطفه را ترک نمودند و به دنبال غریزه و شهوت رفتند، به همان فسادی مبتلا می‌شوند که در غرب ظهور کرده است. از این رو، کسی حق ندارد بگوید که من به نداشتن حجاب رضایت دادم و از این که قرآن کریم می‌گویند (هر گروهی، اگر راضی هم باشند، شما حد الهی را در برابر آلودگی اجرا کنید)، معلوم می‌شود که عصمت زن، حق‌الله است و به هیچ کسی ارتباط ندارد. قهرا همه اعضای خانواده و اعضای جامعه و خصوصا خود زن، امین امانت الهی هستند.

زن از نظر قرآن امانتدار حق خداست، یعنی این مقام، حرمت و حیثیت را خدای سبحان که حق خود اوست به زن داده است، اگر او این حق را به امانت حفظ کند، آن گاه جامعه مسلمانان به صورتی درمی‌آید که جهان برابر آن خضوع می‌نماید.

جامعه‌ای که قرآن در او حاکم است، جامعه عاطفه است و سرش این است که نیمی از جامعه، معلمان عاطفه یعنی مادرها هستند. بخواهیم یا نخواهیم و بدانیم یا ندانیم، اصول خانواده درس رافت و رقت می‌دهد و رافت رقت در همه مسائل کارساز است.