اختلالات حرکتی

در نوع تحت حاد بیماری که دچار اختلال حرکتی شده به مرور زمان دچار اختلال ادراری و اختلال حس در اندام‌ها نیز شده و بیماری کم‌کم تشدید می‌شود.

بیماری‌های عضلانی اعصاب محیطی، بیماری‌های تحلیل برنده عضلانی (دیستروفی)، کمبود ویتامین ب12، و بیماری‌های نرون‌های حرکتی در نخاع (ALS) از این دسته‌اند، اما بعضی اختلالات روحی مثل بیماری‌های روان تنی، اختلالات شخصیتی و بعضی انواع بیماری‌های افسردگی هم این بیماری را تقلید می‌کنند.

در موارد مزمن فشار‌های طولانی‌مدت روی ریشه‌های عصب در اثر دیسک یا رماتیسم نخاعی، عفونت‌های مزمن نخاع مثل سل نخاعی و از همه مهم‌تر دیابت باعث آسیب به اعصاب اندام‌ها، احساس بی‌قوتی در پا‌ها سوزن سوزن شدن و خواب رفتن و حتی فلج عصب صورت و چشم (در مورد دیابت) می‌شود.

در اطفال بیماری‌های عضلانی مادرزادی یا ارثی کودک را دچار اختلال در راه رفتن کرده و بسته به نوع آن ممکن است وی را زمینگیر کند، اما باید توجه داشت هر نوع اختلال در راه رفتن بیماری عضلانی مادرزادی نیست. گاه اختلال در سیستم دفاعی بدن موجب التهاب فیبر‌های عضلانی شده و توان عضلات دست و پا را می‌گیرد این بیماری در سنین بالاتر شروع شده و به تدریج بیمار توان شانه کردن مو، دوش گرفتن، نشست و برخاست سریع را از دست می‌دهد. در این موارد انجام آزمایشات خونی و معاینات عصبی عضلانی نزد پزشک متخصص ضروری است.

درمان فلج‌های اندام بسته به علت آن متفاوت است.

در موارد حاد ضمن معاینه توسط متخصص مغز و اعصاب، MRI قسمت‌های مختلف سیستم عصبی جهت مشخص کردن ضایعات فشاری بر ستون مهره‌ها و ضایعات تخریبی یا آسیب‌های عروقی ضروری است.

گاه آزمایش از مایع نخاع ضروری است و طی بستری در بخش‌های ویژه اقدامات لازم صورت می‌گیرد.

در موارد تحت حاد انجام نوارهای عصبی و معاینه اعصاب محیطی مرکزی تعیین‌کننده محل ضایعه و روش درمان است.

در موارد مزمن بررسی از نظر اختلال ژنتیکی و ارثی و فامیلی و همچنین بررسی بیماری‌های MS،‌ پارکینسون و سایر آسیب‌های محیطی مثل نوروپاتی‌های ارثی و اکتسابی توسط متخصص ضروری است.

از نظر دارویی تجویز بعضی ایمونوگلوبولین‌های وریدی در بیماری‌های اعصاب محیطی و کورتون در بیماری‌های اعصاب مرکزی لازم می‌شود.

دکتربهروز نیکنام /  متخصص مغزو اعصاب